Η πρώτη αντίδραση, όταν γίνεται κάτω από φόρτιση μπορεί να είναι και πιο γνήσια αλλά σίγουρα δεν είναι και η πιο σωστή ή πιο καθαρή. Χρειάζεται χρόνος και απόσταση προκειμένου να δούμε με πιο καθαρό μάτι και με νηφαλιότητα ένα γεγονός πριν καταλήξουμε σε κάποια ασφαλή συμπεράσματα.
Αυτός είναι ένας κανόνας που θα πρέπει να ισχύσει και στην παρούσα κατάσταση πραγμάτων στη νήσο Κύπρο, εξ αφορμής της απόφασης του Ανώτατου Δικαστηρίου στην υπόθεση του Οδυσσέα Μιχαηλίδη. Χρειάζεται να δώσουμε χρόνο και με νηφαλιότητα και καλύτερο οπτικό πεδίο να δούμε τα πράγματα. Σε διαφορετική περίπτωση κινδυνεύουμε να παρασυρθούμε σε συμπεράσματα τα οποία είμαστε σίγουροι δεν θα θέλαμε υπό άλλες περιπτώσεις.
Τις πρώτες ώρες μετά την έκδοση της απόφασης του Ανώτατου Δικαστηρίου κυριάρχησαν οι πολιτικές τοποθετήσεις οι οποίες στις πλείστες περιπτώσεις ήταν εμφανώς υπέρ του Οδυσσέα Μιχαηλίδη. Κάτω από τη συναισθηματική φόρτιση και με έντονο συναίσθημα πολλά μπορούν να λεχθούν. Εξάλλου, λίγα λεπτά μετά την ανάγνωση της απόφασης, πολλοί είχαν αποφανθεί για το «λανθασμένο» της απόφασης και είδαμε να καταγράφεται ένας ανταγωνισμός ποιος θα καταφερθεί εναντίον των οκτώ δικαστών στου Ανωτάτου.
Πάμε όμως στην επόμενη ημέρα, αφού έχει παρέλθει ικανοποιητικός χρόνος για όσους ήθελαν να διαβάσουν το κείμενο της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Ένα κείμενο το οποίο προσέφερε και προσφέρει την ευκαιρία στον κάθε ένα να διαβάσει το σκεπτικό της ομόφωνης απόφασης των οκτώ δικαστών στου Ανωτάτου Δικαστηρίου.
Από τα όσα λέχθηκαν την επόμενη ημέρα θα σταθώ στις διαπιστώσεις δύο νομικών, τις οποίες – κι εγώ ο αδαής περί της νομικής – προσυπογράφω από την αρχή μέχρι το τέλος, γιατί θεωρώ αποτυπώνουν την πραγματικότητα και κυρίως στέλνουν μηνύματα ως προς τους κινδύνους που ελλοχεύουν μέσα από την προσπάθεια απαξίωσης της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου.
Στέκομαι πρώτα στον Ηλία Στεφάνου, ο οποίος σε όλες του τις παρεμβάσεις υπέδειξε πως τα πολιτικά κόμματα όταν κτυπούν (με τον τρόπο που συνεχίζουν να κτυπούν) την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου κτυπούν πάνω στον δημοκρατικό ιστό, και τους ίδιους τους Θεσμούς.
Και προσθέτω και την τοποθέτηση του Χριστόφορου Χριστοφή (την οποία επίσης προσυπογράφω) πως «δεν κρίθηκε το έργο του Οδυσσέα Μιχαηλίδη στην Ελεγκτική Υπηρεσία» αλλά «εκείνο το οποίο κρίθηκε και ήταν ξεκάθαρο, ήταν το ύφος και η συμπεριφορά του».
Ο Χριστοφή υπέδειξε πως είναι λάθος να μιλάμε για μαύρη μέρα ή ότι υπήρχε σχέδιο φαγώματος ή ακόμα ότι ήταν πιασμένοι οι δικαστές. Φράσεις και χαρακτηρισμοί τις οποίες ακούσαμε να εκστομίζουν όχι κάποιοι τυχαίοι, αλλά βουλευτές, εκπρόσωποι ενός άλλου θεσμού στην Κυπριακή Δημοκρατία.
Όσοι βλέπουμε την απόφαση με νηφαλιότητα και από απόσταση αντιλαμβανόμαστε πως σε καμιά περίπτωση δεν αφαιρέθηκε μέσω αυτής το δικαίωμα της διαφωνίας. Εκείνο που έρχεται μέσα από την απόφασή του το Ανώτατο Δικαστήριο να πράξει είναι (με απλά λόγια) να πει πως ακόμα και αυτή η διαφωνία δεν πρέπει να εκφράζεται με σεβασμό στα δικαιώματα των υπολοίπων.
Το μήνυμα που στέλνει είναι ότι πρέπει να υπάρχει σεβασμός, να υπάρχουν όρια για το καθένα και κυρίως να υπάρχει αυτοσυγκράτηση. Κυρίως το Ανώτατο Δικαστήριο έρχεται να περιφρουρήσει τους ίδιους τους θεσμούς της Κυπριακής Δημοκρατίας από την όποια επαπειλούμενη προσπάθεια του οποιουδήποτε να εκμεταλλευθεί τη θέση που κατέχει προκειμένου να επιβληθεί έναντι των άλλων.
Η όποια προσπάθεια απαξίωσης της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου οδηγεί σε άκρως επικίνδυνα μονοπάτια. Τα δικαστήρια αλλά κυρίως Ανώτατο Δικαστήριο, εάν δεν το αντιλαμβανόμαστε, είναι το τελευταίο οχηρό που έχουμε ως τόπος και κρατική οντότητα. Οφείλουμε όλοι, και κυρίως οι νομοθέτες, οι Κύπριοι βουλευτές, να εργαστούν με συνέπεια για την προστασία του σημαντικότερου θεσμού. Καθήκον τους είναι να προστατεύουν τους θεσμούς από λανθασμένες ερμηνείες και όχι να μπαίνουν μπροστά και υποκινούν τον όχλο.
Η κυπριακή Βουλή και το πολιτικό της προσωπικό είναι μέρη του συστήματος που απαξιώνουν συνεχώς, χωρίς να τολμούν να προβούν σε κινήσεις διορθωτικές και σε τομές απαιτούμενες που ενδεχομένως να επηρεάσουν τον τρόπο που πολιτεύονται και πως παρουσιάζονται στην κοινή γνώμη… Η εποχή της εικόνας περνά στο παρελθόν και διαβιούμε την εποχή της οργής και της εκδίκησης…
