Νέα προσπάθεια ενεργοποίησης (ή μήπως και ανάταξης;) του Κυπριακού στα σκαριά. Αρχίζουμε και πάλι, για πολλοστή φορά, να συζητάμε τη …διαδικασία επανενεργοποίησης.
Έφτασα να σιχαίνομαι αυτόν τον όρο!
Πριν αποταθούμε όμως στους παίκτες-κλειδιά (ΕΕ, ΟΗΕ, Μητέρες Πατρίδες, εγγυήτριες δυνάμεις, κ.λπ.), μήπως θα έπρεπε πρώτα να αποταθούμε στους ίδιους μας τους εαυτούς; Στον καθρέφτη μας. Με αυτόν, να συζητήσουμε. Με αυτόν να διαβουλευτούμε.
Έντιμα και καθαρά. Ντόμπρα. Με δεσμεύσεις.
Θέλουμε να δοκιμάσουμε ξανά; Με ποιους όρους, συγκεκριμένους; Όχι με αόριστα «σημάδια», εμποτισμένα πιο πολύ με συναίσθημα παρά με ρεαλισμό. Πρακτικά: Ένα-δύο-τρία-τέσσερα-πέντε-έξη-επτά-οκτώ, …, εάν είμαστε ακόμα στα 8 Κεφάλαια.
Το ’χουμε; Το θέλουμε; Μπορεί να δεσμευτούμε; Να συμφωνήσουμε εδώ; Με τους κυβερνητικούς και μη εταίρους μας;
Εάν ναι, πάμε γερά! Είναι εύκολο από εκεί και πέρα. Ακόμα κι αν βρούμε μπροστά μας εμπόδια από την άλλη πλευρά.
Εάν όχι, ας τα παρατήσουμε. Είναι κρίμα να παιδεύουμε άλλο τον εαυτό μας. Αλλά και τους τρίτους, που πλέον –το ξέρουμε καλά– δεν μας πολυ-εμπιστεύονται. Απλώς, θα κάνουν τυπικά την ίδια διαδρομή που κάνουν χρόνια τώρα, ξέροντας ότι στο τέλος, θα φτάσουν σε αδιέξοδο.
Άρα, επαναλαμβάνω: Έχουμε μιλήσει με τον εαυτό μας, πριν πάμε σταις Νέες Υόρκες και σταις Βρυξέλλες, για να τους πούμε «πάμε, και βοηθήστε μας»;
Μπακαλίστικα τα σκέφτομαι –θα πείτε ορθώς– και μπακαλίστικα τα λέω, παραδέχομαι.
Ξέρετε πόσες mega-ώρες έχω ξοδέψει μιλώντας με δικούς και ξένους, σε όλες τις χώρες-κλειδιά, για το «πρόβλημά» μας; Προσπαθώντας να το κάνω και δικό τους;
Ξέρετε πόσες φορές κατάλαβα από τα λόγια και την όψη τους, ότι το έχουν κάνει δικό τους περισσότερο από εμάς. Όχι για να κλείσουν επιτέλους έναν φάκελο που σέρνεται και τους παιδεύει χρόνια.
Αλλά, επειδή, έχουν πειστεί ότι το δίκιο είναι με το μέρος μας, αλλά πρέπει να κάνουμε μερικές υποχωρήσεις για να περπατήσουμε ξανά τα μέρη μας και (τότε θα αρχίσει η ουσιαστική δουλειά), να αρχίσουμε να επουλώνουμε πληγές. Δίχως λογικές μπακάλικου. Δίχως τσακωμούς στη ζυγαριά…
Δεν περιμένω τίποτα από τη Νέα Υόρκη και το Συμβούλιο Ασφαλείας. Ούτε από Αμερική, ούτε και από Βρυξέλλες.
Αυτοί περιμένουν από εμάς.
Εν τω μεταξύ, στη φλεγόμενη βάτο μας… (φωτό)
Στον παρακάτω σύνδεσμο μπορείτε να δείτε νοσηλευτικό προσωπικό του πανεπιστημιακού Κέντρου Φροντίδας «Ραμπάμ», στην Χάϊφα, να μεταφέρουν νεογέννητα σε ένα τεράστιο και υπερσύγχρονο υπόγειο Ιατρικό Συγκρότημα, στο οποίο κατασκευαστεί, περίπου 15,5 μέτρα κάτω από το έδαφος, ένα νέο Μαιευτήριο και μια Μονάδα Εντατικής Θεραπείας Νεογνών.
«Κάτω από την πηχτή αδαημοσύνη για τη συνθήκη θάβεται και η ουσία της αδικίας. Στο Ισραήλ, έχουν φτιάξει υπερσύγχρονες κλινικές κάτω από τη γη για να προστατεύουν τα νεογέννητα από τους βομβαρδισμούς. Στη Γάζα, πακτωλοί χρημάτων σπαταλήθηκαν για να κατασκευαστούν τούνελ για να κρύβονται οι τρομοκράτες. Δεν υπάρχει πιο αδικημένος λαός από την ηγεσία του από τους Παλαιστινίους», εύστοχα σχολιάζει στο X-Twitter η Βίβιαν Ευθυμιοπούλου, Σύμβουλος Επικοινωνίας και Στρατηγικής, με ειδίκευση στην πολιτική επικοινωνία και τον σχεδιασμό ταυτότητας (branding). Και επίσης εκδότρια, δημιουργός και επιμελήτρια του #FACT, που είναι ένα δελτίο ειδήσεων διαδικτυακό.
Το συστήνω ενθουσιωδώς. Είναι καλαίσθητο, ευφάνταστο, ελκυστικό, με καταπληκτική γραφή, σπουδαία επιλογή θεμάτων, και με ιδιαίτερη ροπή προς τα ψαγμένα εικαστικά!
