Βασικό θέμα σε όλο τον κόσμο, η ραγδαία εξάπλωση του πολέμου στη Μέση Ανατολή. Το Ισραήλ, αφού «εξουδετέρωσε» τον πανίσχυρο ηγέτη της Χεζμπολάχ στον Λίβανο, όπου και συνεχίζει τις επιχειρήσεις του, σημαδεύει και στόχους των Χούθι στην Υεμένη. Ο διεθνής Τύπος αναφέρει ότι μπορεί η δολοφονία του Νασράλα να είναι επιτυχία για το Τελ Αβίβ, αλλά είναι πολύ νωρίς να ξεγράψει κάποιος την οργάνωση της οποίας ηγείτο από το 1992 σε ηλικία 32 ετών.
Ειδικός στρατιωτικής αναλυτής του BBC είπε προχθές ότι όλα αυτά τα χρόνια ο Νασράλα έκτισε μια αποθήκη πέραν των 200.000 πυραύλων. Μεγάλου, μεσαίου και μικρού βεληνεκούς. Ο αριθμός είναι τρομακτικός. Και στα χέρια φανατικών και εξοργισμένων, γίνεται εφιαλτικός.
Ο Πιτερ Λέρνερ, εκπρόσωπος του ισραηλινού στρατού για τα ξένα ΜΜΕ, έλεγε στο BBC την Κυριακή, ότι είναι στρατηγική της Χεζμπολάχ να τοποθετεί όλο της το οπλοστάσιο σε κατοικημένες περιοχές. Αυτή τη στιγμή , πρόσθεσε, η οργάνωση είναι τραυματισμένη χωρίς τον πιο δυναμικό ίσως ηγέτη που είχε ποτέ, «αλλά μην έχετε την παραμικρή αμφιβολία ότι από σήμερα κιόλας θα ενισχυθεί κυρίως από Ιρανούς μαχητές, ίσως και από Σύρους».
Η Χεζμπολάχ, που για τη Δύση είναι οργάνωση τρομοκρατική, άρρηκτα συνδεδεμένη και εξαρτώμενη από το Ιράν, δηλώνει ότι βρίσκεται πια σε έναν «πόλεμο δίχως όρια» με το Ισραήλ. Ιδίως μετά τη δολοφονία (οι Αγγλοσάξωνες χρησιμοποιούν τον όρο took-out, δηλαδή «αφαίρεσαν»), του ηγέτη της, Χασάν Νασράλα την περασμένη Παρασκευή στη Βηρυτό.
Ο δυτικός Τύπος περιγράφει την εξόντωση του Νασράλα ως «κερδισμένο στοίχημα του Νετανιάχου», ο οποίος, έχοντας αγνοήσει τους συμμάχους και τους επικριτές του, μοιάζει τώρα να απολαμβάνει έναν σπάνιο, δικό του θρίαμβο.
PERSONAE GRATAE. Οι επαγγελματίες αισθητικοί της Κρήτης οι οποίοι, όπως έγραψε πρόσφατα στην «Καθημερινή» των Αθηνών η Λίνα Γιάνναρου, αφήνουν τις δουλειές τους και προσφέρουν εθελοντικά υπηρεσίες φροντίδας σε ογκολογικούς ασθενείς στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Κρήτης (ΠΑΓΝΗ). Η ανταπόκριση είναι συγκινητική. «Οι αισθητικοί βρίσκουν κόσμο να τις περιμένει έξω από την αίθουσα», λέει η διευθύντρια της Ακτινοθεραπείας. «Βγαίνουν χαμογελαστοί, και κλείνουν αμέσως το επόμενό τους ραντεβού». Κάποιοι φίλοι και συγγενείς των αρρώστων, κάπως θέλουν να το ανταποδώσουν σε αυτές τις γυναίκες, έστω να τις κεράσουν κάτι στο κυλικείο». Αυτοί οι άνθρωποι, οι πραγματικά ανιδιοτελείς, είναι που κρατούν όρθια τα όποια «συστήματα» μέσα στα οποία, όλοι συνυπάρχουμε. Με τις αρχές και τις λύπες μας…
Είπε: «Αυτοί που πεθαίνουν είναι αναντικατάστατοι. Αφήνουν πίσω τους κενά που δεν μπορούν να γεμίσουν γιατί η μοίρα – η γενετική και νευρωτική μοίρα κάθε ανθρώπου, είναι να είναι μοναδικός, να ακολουθεί το δικό του μονοπάτι, να ζει τη δική του ζωή, να βιώνει τον δικό του θάνατο. Δεν προσποιούμαι ότι δεν φοβάμαι. Αλλά το κυρίαρχο συναίσθημα μέσα μου είναι η ευγνωμοσύνη. Αγάπησα και αγαπήθηκα. Μου έδωσαν πολλά και έδωσα και εγώ κάτι με τη σειρά μου. Διάβασα και ταξίδεψα και στοχάστηκα και έγραψα. Συνευρέθηκα με τον κόσμο, μέσα απ’ αυτήν την ιδιαίτερη συνεύρεση μεταξύ συγγραφέων και αναγνωστών. Μα, πάνω απ’ όλα, υπήρξα ένα συνειδητό ον, ένα σκεπτόμενο ον, σε τούτον τον όμορφο πλανήτη, κι αυτό από μόνο του αποτελεί τεράστιο προνόμιο και σπουδαία περιπέτεια» – Απόσπασμα από το βιβλίο «Ευγνωμοσύνη» του Όλιβερ Σακς, (1933-2015), Βρετανού νευρολόγου, φυσιολάτρη, ιστορικού της επιστήμης και συγγραφέα.
