Ενενήντα δευτερόλεπτα. Μέσα σε 90 δευτερόλεπτα θα πρέπει ο κάτοικος του Τελ Αβίβ και της Ιερουσαλήμ να βρεθεί σε ασφαλές μέρος ή καταφύγιο από την ώρα που θα σημάνει συναγερμός μετά από πυραυλική επίθεση. Και ο χρόνος αυτός μειώνεται όσο πιο πολύ κοντά βρίσκεται μια πόλη ή κοινότητα στα σύνορα του Ισραήλ είτε με το Λίβανο είτε με τη Γάζα.

Τα 90 δευτερόλεπτα είναι πολύ λίγος χρόνος ακόμα και για τους ίδιους τους Ισραηλινούς πόσο δε για κάποιο ξένο που βρίσκεται στο Τελ Αβίβ, ή για κάποιον από την Κύπρο που μπορεί και να μην ξέρει τι είναι ο ήχος των σειρήνων.

Προσωπικά, στα δύο τεστ που πέρασα στη διάρκεια της παραμονής του στο Τελ Αβίβ την περασμένη εβδομάδα, μπορώ να πω ότι τα πήγα αρκετά καλά. Στο πρώτο τεστ που ήταν γύρω στις 6.30 το πρωί της Τετάρτης 25 /9/2024, μου πήρε ένα δίλεπτο για να ντυθώ και να βγω από το δωμάτιο (κι αυτό γιατί ήμουν ήδη ξύπνιος όταν άρχισαν να ηχούν οι σειρήνες). Στη δεύτερη περίπτωση, Παρασκευή 27/9/2024 ώρα 00:30, ήμουν ακόμα πιο γρήγορος στο να βγω από το δωμάτιο, γιατί είχα απλώς να φορέσω τα παπούτσια μου!

Δεν είναι όμως πόσο χρόνο μου χρειάστηκε εμένα ή του διπλανού μου. Δεν είναι αυτό το θέμα μας.  Ακόμα κι εγώ που ήμουν επισκέπτης στο Τελ Αβίβ, αλλά και οι ίδιοι οι Ισραηλινοί, ήξεραν ότι υπήρχαν ασφαλείς χώροι για να πάει κάποιος. Ακόμα και στο δρόμο να βρίσκεται κάποιος υπάρχουν οι χώροι όπου μπορεί κανείς να αναζητήσει προστασία σε περίπτωση πυραυλικής επίθεσης.

Η τελευταία ανάλογη εμπειρία, δηλαδή να σημάνει συναγερμός και να χρειαστεί να βρω καταφύγιο, ήταν πριν από 50 χρόνια! Στη διάρκεια της τουρκικής εισβολής όπου ψάχναμε και δεν βρίσκαμε καταφύγια γιατί δεν υπήρχαν. Μήπως σήμερα υπάρχουν;

 Εάν εξαιρέσεις κάποια δημόσια κτίρια, κάποιες πολυκατοικίες και όσα σπίτια έχουν υπόγειο, όλοι οι άλλοι στην Κύπρο είναι στο έλεος της τύχης σε περίπτωση που προκύψει μια ανάλογη κρίσιμη κατάσταση. Εάν σημάνει συναγερμός κανείς δεν θα ξέρει που θα πάει και τι πρέπει να κάνει, κι αυτό δεν είναι υπερβολή.

Όχι μόνο δεν θα μπορεί σε 90 δευτερόλεπτα να βρει καταφύγιο (που στην περίπτωση της Κύπρου λόγω απόστασης ο χρόνος αντίδρασης είναι πολύ μικρότερος) αλλά ούτε και σε 90 ημέρες δεν θα τα καταφέρει εάν αυτό δεν είναι στο υπόγειο της πολυκατοικίας που διαμένει ή εκεί που βρίσκεται στο γραφείο του.

Κάποιο θεωρούν πως είναι η ευθύνη της Πολιτικής Άμυνας να γνωρίζουν οι πολίτες που βρίσκονται στην περιοχή τους καταφύγια και πόσο μακριά είναι. Αυτό ως ένα σημείο. Εκείνοι που έχουν την ευθύνη, όχι για την κατασκευή καταφυγίων, αλλά για να ενημερώσουν τους πολίτες που βρίσκεται το πιο κοντινό σ’ αυτούς σημείο για να προστατευθούν, είναι οι δήμοι και οι κοινότητες.

Η ευθύνη της Πολιτικής Άμυνας (και κατ’ επέκταση της Πολιτείας) είναι άλλη: Θα πρέπει πρώτα να έχει σχέδια για καταφύγια και να συμβουλέψει όσους έχουν υπόγεια, πως θα δημιουργήσουν το δικό τους χώρο προστασίας. Θα πρέπει (κι αυτό είναι εξίσου σημαντικό) να έχει σύστημα έγκαιρης ειδοποίησης των πολιτών (ναι αυτό που στην Ελλάδα έχουν με 112 και τους ειδοποιεί σε περίπτωση κάποιας θεομηνίας ή φυσικής καταστροφής).

Όταν σου λένε πως θα πρέπει σε 90 δευτερόλεπτα να βρεθείς σε ασφαλή χώρο ή καταφύγιο, ξέρεις πως σε 2 ή και 3 λεπτά από το σημείο που βρίσκεσαι υπάρχει ένας τέτοιος χώρος για να προστατευθείς. Βγείτε από το σπίτι σας στην Κύπρο και περπατάτε για 2 ή 3 ή και 10 λεπτά και ψάξτε να δείτε εάν υπάρχει κάποιο καταφύγιο.

Εάν είστε σε πολυκατοικία με υπόγειο χώρο στάθμευσης ή έχετε στο σπίτι σας υπόγειο, καλώς. Διαφορετικά ίσως θα πρέπει να μάθετε κάποια προσευχή. Γιατί ο κίνδυνος υπάρχει, είναι ορατός και μπορεί να προκύψει ανά πάσα στιγμή.