Δεν χαίρομαι ποτέ όταν πεθαίνει ή σκοτώνεται ένας κακός άνθρωπος. Το πολύ να πω «ήταν άξιος της μοίρας του».
Αυτούς που πανηγυρίζουν για ένα φονικό, τους φοβάμαι. Το ίδιο νοιώθω και για εκείνους που χτυπιούνται και πλαντάζουν όταν το φονικό σκάει στο δικό τους σπίτι. Στο δικό τους φανατισμένο σύμπαν.
Κόλλησα πολλή ώρα χθες στη φωτογραφία αυτή. Δημοσιεύτηκε σε άπειρα διεθνή και ντόπια μίντια. Διάβασα τον τίτλο: «Εκδίκηση 24 χρόνια μετά». Κι έπειτα την είδηση:
Ο ισραηλινός στρατός και το Σιν Μπετ, μία από τις 3 πτέρυγες των Ισραηλινών Μυστικών Υπηρεσιών, ανακοίνωσαν χθες, Πέμπτη, ότι σκότωσαν τον Αζίζ Σαλχά, έναν Παλαιστίνιο άνδρα, διαβόητο για τον ρόλο του στο λιντσάρισμα με τα γυμνά του χέρια δύο Ισραηλινών στρατιωτών στη Ραμάλα, το 2000.
Η βάρβαρη δολοφονία τους κατά τις πρώτες εβδομάδες του Δεύτερου Παλαιστινιακού Ξεσηκωμού, γνωστότερου ως Ιντιφάντα, σόκαρε βαθιά την ισραηλινή κοινωνία. Και, αυτή η εικόνα του Σαλχά, να επιδεικνύει με καμάρι τα αιματοβαμμένα χέρια του στο αλαλάζον, ήταν μία καθοριστική εικόνα στη μακρά ιστορία των βίαιων συγκρούσεων μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων, όπως γράφουν οι «Times» του Ισραήλ.
Η είδηση του θανάτου του μεταδόθηκε πρώτα από τα παλαιστινιακά μίντια και επιβεβαιώθηκε αργότερα και από τα ισραηλινά. Κατά το υπουργείο Άμυνας, ο Σαλχά, 43 ετών, εξουδετερώθηκε στην πόλη Ντείρ αλ-Μπαλάχ, στο κέντρο της Λωρίδας της Γάζας.
Δεν θα σχολιάσω. Τα λέει όλα η φωτογραφία του στο παράθυρο…
> Απίστευτες ανοησίες άκουσα χθες να ρέουν από το στόμα του οικονομολόγος στο «επάγγελμα» (;), βουλευτή του ΚΚΕ, Νίκου Καραθανασόπουλου, στη ραδιοφωνική εκπομπή του Βουλαρίνου στον Σκάι. Η ηχηρότερη (έβγαζε αυτιά!) για μένα άποψή του, σχολιάζοντας τον ρόλο και τις τακτικές της Χαμάς, ότι «και η Χαμάς, δημοκρατικά εκλεγμένη είναι στη Γάζα». Κι όταν ρωτήθηκε εάν καταδικάζει την σφαγή της (… δημοκρατικά εκλεγμένης) Χαμάς την 7η Οκτωβρίου πέρυσι, απάντησε «όχι, γιατί ήταν στα πλαίσια αντιποίνων».
> Χριστέ μου! Έχω πέσει επάνω σε πολλά αγύριστα κεφάλια στην ζωή. Αυτά όμως του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος (και των περισσότερων ομοίων συντροφικών-αδελφικών κομμάτων), είναι από τα πιο μπετόν στα οποία έχω τσακιστεί ποτέ!
Μεθαύριο Κυριακή, έχουμε στην Ελλάδα τον πρώτο γύρο των εκλογών για την ανάδειξη προέδρου του ΠΑΣΟΚ. Έξι είναι οι υποψήφιοι. Σύμφωνα με τις ως τώρα δημοσκοπήσεις, το δίδυμο που προπορεύεται, σε αρκετά μεγάλη (επί του παρόντος) απόσταση από τους άλλους 4, είναι ο νυν πρόεδρος, Νίκος Ανδρουλάκης και ο νυν δΔήμαρχος της Αθήνας, Χάρης Δούκας.
Ο οποίος, ρωτήθηκε πριν δύο μέρες σε κάποια προεκλογική του συγκέντρωση εάν είναι ευχαριστημένος με το μέχρι τώρα έργο του στον δήμο. Απάντησε αμέσως και με πολύ στόμφο, «βεβαίως». Τόσο ηχηρό «βεβαίως», δεν ξανάκουσα ποτέ μου. Και το σχολίασε για μένα ο δημοσιογράφος και ραδιοφωνικός παραγωγός, Μάνος Βουλαρίνος, που το χιούμορ του σπάει κόκκαλα:
«Έ βέβαια! Πώς να μην είναι ευχαριστημένος κάποιος με το τίποτα».
Εύλογη η επόμενη ερώτηση:
«Πείτε μας τι έχετε κάνει ως τώρα στον δήμο;».
Ιδού και η απάντηση:
«Έκλεισα την Οδό Αθηνάς την Παγκόσμια Ημέρα για την μη χρήση αυτοκινήτων»!
Πω-πωωωωω! Να τον ψηφίσουμε τότε…
Υστερόγραφο, πέρα από την πλάκα. Στο κυριακάτικο φύλλο του «Φ» θα αναφερθώ στην έννοια και στην περιγραφή του «Καινούργιου Προσώπου». Προς το οποίο στρέφονται οι ψηφοφόροι, είτε επειδή απογοητεύτηκαν από την «παλαιά φρουρά», είτε επειδή πολλοί από αυτούς ζούνε πλέον σε άλλες πλατφόρμες σκέψης και επιλογών, βαριούνται εύκολα και αρέσκονται να δοκιμάζουν ό,τι να ’ναι…
