Το γεγονός ότι την περασμένη Τρίτη βιώσαμε οπτικά και στην Κύπρο την πυραυλική επίθεση του Ιράν κατά του Ισραήλ, δεν φαίνεται να έχει αφήσει παρά μόνο «ψυχαγωγικές» εντυπώσεις στη πλειοψηφία του κόσμου. Το ότι είναι εξωφρενικό να ακούς τον Πρόεδρο των ΗΠΑ να διακηρύττει ότι είναι, «Ανοιχτό το ενδεχόμενο να χτυπήσουμε τις πετρελαιοπηγές του Ιράν – Αλλά όχι σήμερα», καθώς το Ιράν με την πυραυλική επίθεση της Τρίτης, το Ισραήλ ήταν που έπληξε και όχι τις ΗΠΑ. Ωστόσο θεωρείται σχεδόν απόλυτα «νόμιμο» όχι μόνο στην Κύπρο αλλά διεθνώς να χτυπήσουν οι Αμερικανοί το Ιράν. Η Τεχεράνη από την άλλη προειδοποίησε δημόσια ότι «η φάση της μονομερούς αυτοσυγκράτησης έχει λήξει», με τον πλανήτη να φοβάται ότι επίκειται μια ανεξέλεγκτη κλιμάκωση του πολέμου Ιράν – Ισραήλ στη Μέση Ανατολή. Ενός πολέμου που βρίσκεται σε εξέλιξη από αρχαιοτάτων χρόνων καθώς δεσπόζουσα θέση στον έλεγχο της περιοχής διεκδικούν στρατοί κάτω από θρησκευτικά φλάμπουρα και όπλα, όπως χριστιανοί, μουσουλμάνοι και εβραίοι που αφήνουν πίσω τους χιλιάδες νεκρούς εδώ και χιλιάδες χρόνια.
Κανείς ποτέ δεν θα νικήσει και κανείς ποτέ δεν θα παραδεχθεί ήττα διότι καμιά θρησκεία και ποτέ δεν παραδέχεται ότι δεν κατέχει την απόλυτη αλήθεια, η οποία φυσικά και δεν υπάρχει, όπως και δεν υπάρχουν και οι διάφοροι «παράδεισοι» τους οποίους οι θρησκείες τάζουν στους πιστούς τους -των διαφόρων αντιλήψεων, που τις ακολουθούν φανατικά μέχρι θανάτου…
Μέχρι στιγμής επί του εδάφους, το Ιράν έμεινε μόνο να ηγείται του λεγόμενου «άξονα της αντίστασης» εναντίον του Ισραήλ καθώς Χαμάς και η Χεζμπολάχ που λειτουργούσαν ως «πληρεξούσιοι» της Τεχεράνης έχουν πλέον ξεδοντιαστεί κατά τις ισραηλινές στρατιωτικές επιδρομές στα στρατόπεδα, τα αρχηγεία και στα σπίτια τους. Από αυτό σημαίνει ότι το Ιράν το ίδιο πρέπει να αποδείξει εμπράκτως ότι προασπίζεται την παλαιστινιακή υπόθεση. Εξάλλου γι’ αυτό εξαπόλυσε την πυραυλική επίθεση την Τρίτη ώστε να δείξουν οι Αγιατόλλαχ ότι υπάρχουν, εκτοξεύοντας 181 πυραύλους, με ορισμένους να διαπερνούν μάλιστα και τον θεωρούμενο απροσπέλαστο «Σιδηρούν Θόλο» της ισραηλινής αεράμυνας. Αυτό είναι που εξόργισε πολύ τον Νετανιάχου και διακήρυξε ότι θα απαντήσει πολύ πιο σκληρά από ότι στην ιρανική επίθεση του Απρίλη όταν η Τεχεράνη είχε στείλει 300 ντρόουνς στο Ισραήλ που τους πήρε και οκτώ ώρες να φτάσουν κι έγιναν εύκολη λεία των αμυνομένων.
Δεν έχει ακόμα απαντηθεί το μέγα ερώτημα, «αν αυτή η αντεπίθεση θα είναι ολοκληρωτική ή περιορισμένη». Πάντως είναι κοινό μυστικό πλέον ότι, χωρίς την άμεση εμπλοκή των ΗΠΑ, ο Νετανιάχου δεν μπορεί να διεξάγει ολοκληρωτικό πόλεμο. Ο Μπάιντεν πάντως απέρριψε κατηγορηματικά, το εναλλακτικό σενάριο, της εισόδου της Αμερικής άμεσα στον πόλεμο για να καταστρέψει τις ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις. Ο Αμερικανός πρόεδρος δημόσια και απροκάλυπτα κάλεσε το Ισραήλ να μην επιχειρήσει κάτι τέτοιο, λες και πρόκειται για ένα ζήτημα ρουτίνας.
Καμιά πλευρά στις ΗΠΑ (Καμάλα-Τραμπ), δεν θέλει η χώρα να εμπλακεί σε ένα τόσο σοβαρό πολεμικό επεισόδιο, που θα ναρκοθετήσει ή ανατινάξει την παγκόσμια οικονομία αφού το Ιράν κρατεί «τα κλειδιά» των στενών του Ορμούζ από όπου διακινείται το 20% του πετρελαίου οι τιμές του οποίου θα εκτοξευθούν σε ύψη δυσθεώρητα. Εάν το Ισραήλ επιτεθεί στις πετρελαϊκές ή στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν, η Τεχεράνη έχει ήδη ανακοινώσει ότι θα επανέλθει με επιθέσεις ακόμη πιο δριμείες.
Πάντως, σύμφωνα με πολεμικούς αναλυτές ολομέτωπος πόλεμος Τεχεράνης-Τελ Αβίβ, δεν θα συμβεί, καθότι χωρίς τις ΗΠΑ οι Ισραηλινοί δεν μπορούν να διατηρήσουν μια σύγκρουση αυτού του τύπου. Φυσικά η Ουάσιγκτον θέλει αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη και διαμελισμό του Ιράν για να πάψει να αποτελεί περιφερειακή δύναμη, όμως έχουν την ισχυρή πεποίθηση ότι το ιρανικό καθεστώς θα πέσει από μόνο του, ακόμα κι αν αυτή τη στιγμή ότι οι συνθήκες δεν είναι κατάλληλες για να συμβεί αυτό. Οι ίδιοι σχολιαστές σημειώνουν πως ένας πραγματικός πόλεμος Ιράν-Ισραήλ είναι αδιανόητος και για γεωγραφικούς λόγους, καθώς όπως τονίζουν, η εκτόξευση πυραύλων είναι δυνατή, αλλά ένα πραγματικό σενάριο ολομέτωπου πολέμου είναι αδιανόητο: «Το Ισραήλ δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μόνο του τον πόλεμο με το Ιράν. Όσο και αν τεχνολογικά είναι πολύ μπροστά, δεν έχουν τους «αριθμούς» όσον αφορά τα αεροπλάνα και τους άνδρες. Το πιθανότερο λοιπόν είναι το Ισραήλ να απαντήσει με κάποια στοχευμένη ενέργεια, αλλά όλα θα τελειώσουν εκεί. Να υπάρξει κάποια άλλη κίνηση επίδειξης δύναμης, όπως με τη δολοφονία του ηγέτη της Χαμάς, Ισμαήλ Χανίγιε, στην Τεχεράνη. Γι` αυτό κρύβονται στα καταφύγια πολλοί ιρανοί ηγέτες». Αν και κρυβόμενοι οι Αγιατολλάδες προειδοποιούν δια της αποστολής τους στα Η.Ε., «Σε περίπτωση που οποιαδήποτε χώρα παράσχει βοήθεια στον επιτιθέμενο, θα θεωρηθεί ομοίως συνεργός και νόμιμος στόχος. Συμβουλεύουμε τις χώρες να αποφύγουν να εμπλακούν στη σύγκρουση μεταξύ του ισραηλινού καθεστώτος και του Ιράν και να αποστασιοποιηθούν από τη διαμάχη». Στο ίδιο πεδίο, αυτό της διπλωματίας, το Ισραήλ επιδιώκει να ασκήσει έντονη διπλωματική πίεση στις ΗΠΑ και στη Δύση, γενικότερα, για την επιβολή νέων αυστηρών κυρώσεων στο Ιράν, σύμφωνα με το «Κανάλι 12», εξηγώντας ότι το Τελ Αβίβ βλέπει όχι μόνο μια στρατιωτική ευκαιρία να πλήξει σκληρά το Ιράν, αλλά και μια ευκαιρία να σκληρύνει την παγκόσμια στάση και να δει την επιβολή κυρώσεων που η Δύση εδώ και καιρό αρνείται να επιβάλει. Ο πρέσβης του Ισραήλ στον ΟΗΕ Ντάνι Ντάνον είπε στο CNN: «Έχουμε πληθώρα επιλογών» σε ό,τι αφορά το Ιράν, επομένως εναπόκειται σε εμάς να αποφασίσουμε πού και πότε θα θελήσουμε να χτυπήσουμε. Είναι ευάλωτοι και το ξέρουν», είπε ο ισραηλινός διπλωμάτης.
Η ρουτίνα πια ημών των ανθρώπων του πλανήτη Γη, χαρακτηρίζεται από διπλωματικές ομιλίες από του βήματος φόρουμ, όπως τα Η.Ε., διακηρύξεις και δηλώσεις ηγετών που ξεπέρασαν το «σύμπλεγμα» των μεγάλων αριθμών νεκρών και της καταστροφής ζωών ολόκληρων πόλεων. Μια καθημερινότητα που κυριαρχείται από τη μια από τον θρησκευτικό φανατισμό και από την άλλη από αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι των influencers. Τεράστιες μέγα-κοινωνίες που αποτελούν τους καλύτερους πελάτες των πολεμικών, των φαρμακευτικών βιομηχανιών και των βιομηχανιών τεχνολογίας. Άνθρωποι κυριολεκτικά μιας χρήσης. Τόσο τραγική είναι πια η εποχή μας!
