Σιγά-σιγά διαφαίνεται πως ο Ερσίν Τατάρ έχει ολοκλήρωση την αποστολή, την οποία τον ήθελε η Τουρκία, και πλέον ο χρόνος μετρά αντίστροφα. Ο ίδιος μπορεί να λέει ό,τι θέλει, αλλά επί της ουσίας η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη αρχίσει.
Ο νυν ηγέτης των Τουρκοκυπρίων είναι εξ εκείνων του πολιτικών (που εν τέλει αποδεικνύεται πως δεν είναι καν πολιτικοί) που δεν έχουν τη δυνατότητα να κινηθούν εκτός ενός συγκεκριμένου πλαισίου, δεν είναι σε θέση να αρθρώσουν μια ατάκα εκτός του κειμένου που φρόντισαν να μάθουν εκ των προτέρων. Είναι, εν ολίγοις, είναι εκείνος ο πολιτικός που χρησιμοποιείται μια δεδομένη στιγμή για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα εκείνων που τον τοποθετούν στη θέση που βρίσκεται τη δεδομένη στιγμή.
Πρώτα και κύρια, ο Τατάρ δεν έχει καθόλου πολιτική σκέψη. Κι αυτό φαίνεται από τον τρόπο που συζητά και τοποθετείται. Από την αρχή της παρουσίας τους στη θέση του ηγέτη της τουρκοκυπριακής κοινότητας έχει αποστηθίσει πέντε-δέκα φράσεις τις οποίες επαναλαμβάνει ως χαλασμένο γραμμόφωνο. Αδυνατεί να πει κάτι πέρα και έξω από τις ατάκες που έμαθε και τις επαναλαμβάνει σε κάθε συγκέντρωση και σε κάθε ομιλία του.
Κάποιος θα έλεγε ότι είναι μέρος της τακτικής του να επαναλαμβάνει συνεχώς τα ίδια και τα ίδια. Υπάρχει και η εντύπωση πως όσο περισσότερες φορές πει κάποιος μια φράση τόσο περισσότερες πιθανότητες έχει να εμπεδωθεί. Ενδεχομένως πάνω σ’ αυτή τη λογική θα κινήθηκε και ο Ερσίν Τατάρ, πιστεύοντας πως όσο περισσότερες φορές επαναλαμβάνει τις ίδιες και τις ίδιες θέσεις στο Κυπριακό τόσο πιο πολύ πιστευτός θα γίνει.
Όμως όλα αυτά που λέει όλο αυτό το διάστημα δεν έχουν καμιά σχέση με πολιτική σκέψη. Μια πολιτική σκέψη έχει μια αρχή και ένα τέλος. Στην προκειμένη περίπτωση δεν έχει ούτε αρχή και ούτε τέλος. Διάφορες φράσεις, κάποια ιστορικά ή άλλα δεδομένα ατάκτως τοποθετημένα πάνω σ’ μια κόλλα χαρτί.
Λένε κάποιοι πως ο Ερσίν Τατάρ είχε επαναφέρει στο προσκήνιο τη ρητορική του Ραούφ Ντενκτάς. Κάποιες από τις τοποθετήσεις τους ως προς τη λύση του Κυπριακού κ.λπ. μπορεί να θυμίζουν Ντενκτάς. Ως εκεί. Γιατί, όσοι βιώσαμε τον Ραούφ Ντενκτάς στην ηγεσία της τουρκοκυπριακής κοινότητας θυμόμαστε πολύ καλά πως δεν εκστόμιζε απλώς κάποιες ατάκες. Οι τοποθετήσεις του και οι απαιτήσεις τους είχαν μια συγκεκριμένη δομή. Ακόμα και στην πιο ακραία τους μορφή οι τοποθετήσεις του είχαν και μιας μορφής σκοπιμότητα ή αποσκοπούσαν σε κάτι.
Ο νυν ηγέτης των Τουρκοκυπρίων απλώς ρίχνει κάποιες ατάκες χωρίς και ο ίδιος να αντιλαμβάνεται τη σημασία τους ή να μπορεί να τις εξηγήσεις. Από το 2021 είχε μάθει να επαναλαμβάνει την απαίτηση για αναγνώριση κυριαρχικής ισότητας και το ίσο διεθνές καθεστώς των Τουρκοκυπρίων. Χωρίς σε καμιά περίπτωση να μπορεί να εξηγήσει ο ίδιος τι ακριβώς εννοούσε με αυτά που έλεγε.
Πέραν όμως από την κυριαρχική ισότητα και τα περί συνιδρυτών του 1960 μιλά ενίοτε και για ην κατάκτηση της Κύπρου από τους Οθωμανούς, από πότε βρίσκονται οι Τούρκοι σ’ αυτό νησί, για τα δικαιώματα του ΕΒΚΑΦ, το 1964, το 1974, τα δημοψηφίσματα, το «ναι» των Τουρκοκυπρίων και το «όχι» των Ελληνοκυπρίων. Όλα αυτά μέσα στην ίδια τοποθέτηση, όχι σε διαφορετικές. Πιστεύοντας ότι με αυτό τον τρόπο και βάζοντας όλα μαζί θα μπορούσαν οι ξένοι να αντιληφθούν καλύτερα τις τ/κ θέσεις στο Κυπριακό.
Βεβαίως σε κάθε περίπτωση ο Ερσίν Τατάρ αποτέλεσε ένα χρήσιμο εργαλείο προκειμένου η τουρκική πλευρά να βάλει στο τραπέζι μιας άλλης μορφή λύση του Κυπριακού και να επιχειρήσει παράλληλα να οδηγήσει τη συζήτηση εκτός του πλαισίου των Ηνωμένων Εθνών. Με τη δικαιολογία ότι η συζήτηση για την ομοσπονδία έχει τελειώσει και θα πρέπει να αναζητηθεί μιας άλλης μορφή λύση στο πρόβλημα.
Πίστευαν στην Άγκυρα και στα κατεχόμενα ότι αυτό θα μπορούσε να το πετύχουν καλύτερα τοποθετώντας κάποιο, μη πολιτικό, στη θέση του ηγέτη της τ/κ κοινότητας. Φαίνεται όμως ότι η αποστολή που είχε ο Τατάρ φτάνει προς το τέλος της καθώς η Άγκυρα άρχισε σιγά-σιγά να αντιλαμβάνεται ότι δεν εξυπηρετούνται οι στόχοι για τους οποίους τον ήθελε στη συγκεκριμένη θέση.
