«Ιρανοί πατριώτες, ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΙΣ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΕΣ – ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΤΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ ΣΑΣ!!! Έχω ακυρώσει όλες τις συναντήσεις με Ιρανούς αξιωματούχους μέχρι να ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ οι παράλογες δολοφονίες διαδηλωτών. Η ΒΟΗΘΕΙΑ ΕΡΧΕΤΑΙ. MIGA!!! ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΤΖ. ΤΡΑΜΠ.»
Αυτό είναι το σημερινό μήνυμα του Ντόναλντ Τραμπ, μεταφρασμένο, αυτούσιο και με τα πεζά και κεφαλαία διατηρημένα, όπως γράφτηκε σήμερα στην πλατφόρμα του, το Truth Social. Το “MIGA” είναι η παραλλαγή του γνωστού “MAGA”. Και σημαίνει Make Iran Great Again.
Στο Ισραήλ, η κυρίαρχη εκτίμηση είναι αφενός μεν ότι το χτύπημα θα είναι άμεσο, αφετέρου δε ότι το Ισραήλ δεν θα λάβει μέρος. Το τελευταίο περισσότερο στη λογική ότι δεν πρέπει να λάβει μέρος, τουλάχιστον στο επιχειρησιακό κομμάτι.
Αν αυτό θα βοηθήσει; Όχι, αλλά το Ισραήλ θέλει να βεβαιωθεί ότι θα περιορίσει στο ελάχιστο τα περιθώρια για το καθεστώς, το οποίο επιχειρεί να συσπειρώσει τους υποστηρικτές του με το επιχείρημα ότι το «σιωνιστικό καθεστώς», όπως αποκαλεί το Ισραήλ, βρίσκεται πίσω από όλα.
Ήδη η χώρα βρίσκεται σε ύψιστη επιφυλακή, χωρίς ωστόσο να έχουν αλλάξει οι οδηγίες της Διοίκησης Εσωτερικού Μετώπου. Παρενθετικά: Η Διοίκηση είναι ο κλάδος του IDF, ο οποίος, εν καιρώ πολέμου ή άλλης στρατιωτικής ή ευρείας τρομοκρατικής επίθεσης, συντονίζει όλες τις υπηρεσίες της πολιτικής προστασίας αλλά και τους πολίτες με οδηγίες που εκδίδει. Αλλαγή των οδηγιών σημαίνει πως η χώρα μπαίνει σε άλλο επίπεδο κινδύνου και, φυσικά, του χειρισμού του.
Την ίδια ώρα, ο IDF προετοιμάζεται για την ανακοπή της όποιας επίθεσης και, αυτή τη φορά, δεν ρισκάρει να αφήσει περιθώρια, στον βαθμό που μπορεί να το κάνει βέβαια. Ενδεικτικό, όμως, είναι και το γεγονός ότι γίνονται ασκήσεις σε διάφορα μέρη της χώρας, ακόμα και στην περιοχή της Ερυθράς Θάλασσας, ενώ, πέρα από την αμυντική διάταξη των ενόπλων δυνάμεων και της αντιπυραυλικής προστασίας, η οποία πλέον θεωρείται πλήρης, υπάρχει και ένα επιθετικό επίπεδο για το ενδεχόμενο που υπάρξει χτύπημα ή απόπειρα χτυπήματος από το καθεστώς.
Ποια είναι, όμως, τα πιθανά σενάρια για τις επόμενες μέρες ή και ώρες, όπως πολλοί και στο Ισραήλ πιστεύουν;
Το πρώτο είναι το λεγόμενο signal strike, ένας, τρόπον τινά, αποτρεπτικός τύπος χτυπήματος, το οποίο θα στείλει το μήνυμα ότι οι ΗΠΑ δεν αστειεύονται και ότι το Ιράν οφείλει να σταματήσει την αιματηρή καταστολή, να αποφύγει κινήσεις εναντίον συμμάχων των ΗΠΑ ή αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων – υπάρχουν στο Κατάρ, το Μπαχρέιν, το Κουβέιτ, το Ιράκ, τη Συρία, την Ιορδανία, τη Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Ομάν – και να μην διανοηθεί να κλείσει τα Στενά του Ορμούζ. Αυτή η επιλογή ενέχει, όμως, τον κίνδυνο να εκληφθεί ως προοίμιο επόμενων κινήσεων και να δώσει στο Ιράν τη δυνατότητα αντιποίνων. Ένα καθεστώς που καταρρέει δεν έχει κάτι να χάσει. Και αυτό ανησυχεί το Ισραήλ, τις εννέα χώρες με την αμερικανική στρατιωτική παρουσία και, γενικά, όλη την περιοχή.
Ιδανικό, τόσο για την Ουάσινγκτον όσο και για την Ιερουσαλήμ, θα ήταν το να υπάρξει πρώτα χτύπημα από το Ιράν. Και «χτύπημα» δεν σημαίνει μόνο επίθεση με βαλλιστικούς πυραύλους – αν και το Ιράν διαθέτει ακόμα από 2.000 έως 3.000 του είδους – αλλά και ασύμμετρο πόλεμο: από τρομοκρατικές επιθέσεις ή και χτυπήματα μέσω εντολοδόχων της Τεχεράνης, αλλά και κυβερνοεπιθέσεις, στις οποίες το Ιράν έχει αναπτύξει σοβαρές δυνατότητες τα τελευταία χρόνια. Όπως και εάν γίνει, δίνει περιθώριο σκληρής απάντησης, αλλά το Ιράν μάλλον δεν θα κάνει τέτοιο λάθος.
Μετά, υπάρχει το «χειρουργικό» χτύπημα: με στοχευμένες επιθέσεις να εξοντωθεί η ηγεσία του καθεστώτος, των Φρουρών της Επανάστασης και της λαομίσητης πολιτοφυλακής Μπασίτς. Αυτό, όμως, ίσως φέρει ένα «νέο» καθεστώς, το οποίο μπορεί να είναι και χειρότερο.
Εναλλακτικά, υπάρχει η εκστρατεία κλιμάκωσης (sustained campaign), σενάριο το οποίο χρησιμεύει εάν ο στόχος δεν είναι να ανατραπεί αλλά να υποταχθεί το καθεστώς. Μια λύση χρονοβόρα, η οποία δίνει την ευκαιρία να μπουν κι άλλοι παίκτες στο παιχνίδι, με τον κίνδυνο περιφερειακής ανάφλεξης να αυξάνεται ραγδαία.
Η καθαρά πολιτική και οικονομική κλιμάκωση, κάτι που ήδη συμβαίνει, λ.χ., με την απόφαση της Ουάσινγκτον για επιβολή δασμών 25%–30% σε χώρες οι οποίες διατηρούν οικονομικές/εμπορικές σχέσεις με το Ιράν, είναι κι αυτή ένα σενάριο. Και αυτό μακρόσυρτο όμως και, ως τέτοιο, επικίνδυνο για τον στόχο της ανατροπής του καθεστώτος και την αποφυγή ανάφλεξης.
Ένα ενδεχόμενο είναι και το σενάριο των συγκυριών: το να προκληθεί κάτι τυχαία το οποίο να πυροδοτήσει εξελίξεις χωρίς κάποιος να το επιδιώκει. Το οποίο, σε περιόδους έντασης, τέτοιας μάλιστα, δεν είναι σπάνιο.
Όπως επίσης το σενάριο Βενεζουέλας. Όχι, βέβαια, αυτό που έγινε στη Βενεζουέλα· άλλωστε, οι μνήμες από το βατερλό του Τζίμι Κάρτερ με την επιχείρηση διάσωσης των ομήρων στην Αμερικανική Πρεσβεία της Τεχεράνης, τον Απρίλη του 1980, το οποίο, αν και οφειλόταν – κυρίως – σε ανωτέρα βία, υπάρχουν ακόμα.
Ο όρος «Βενεζουέλα» παραπέμπει σε ένα σενάριο το οποίο κανείς δεν φαντάζεται αυτή τη στιγμή. Όπως είπε και πριν από λίγο ο Ντόναλντ Τραμπ, καθώς γράφονταν οι γραμμές αυτές, «σύντομα» θα γνωρίζουμε.
