Η σημερινή δήλωση πολιτιστικού — συν τοις άλλοις — αξιωματούχου των Φρουρών της Επανάστασης στην Τεχεράνη, ότι το ελάχιστο όριο ηλικίας για συμμετοχή «σε ρόλους υποστήριξης της πολεμικής προσπάθειας» κατεβαίνει στα 12 έτη, προκάλεσε σοκ στη Δύση. Δεν θα έπρεπε, όμως.
Το καθεστώς των μουλάδων του Ιράν έχει μακρά προϊστορία στην εγκληματική εργαλειοποίηση των παιδιών και, μάλιστα, με το απάνθρωπο επιχείρημα ότι τα παιδιά εντάσσονται στον στρατιωτικό — και σήμερα, πλέον, πολεμικό — μηχανισμό «εάν το επιθυμούν», ωσάν αγόρια στην προεφηβεία και την εφηβεία να μπορούν να αποφασίσουν για κάτι τέτοιο.
Τα παιδιά «που θέλουν», λέει η νέα απόφαση, μπορούν να χρησιμοποιούνται σε σημεία ελέγχου και σε περιπολίες. Το όφελος για το καθεστώς είναι διπλό, καθώς αμφότερα αποτελούν μόνιμο στόχο βομβαρδισμών.
Συνεπώς, υπάρχει νέο αίμα στην υπηρεσία του καθεστώτος, προερχόμενο από συνοικίες και περιοχές όπου κατοικούν όσοι εργοδοτούνται από τον μηχανισμό του, όπου η στήριξη στους μουλάδες παραμένει σημαντική και όπου κανένας έφηβος δεν θα ήθελε να απομονωθεί όταν οι άλλοι θα πάνε — ειδικά όταν παίζει να γίνει τάχα «μάρτυρας» και να πάει στον «Αλλάχ». Η μέθοδος δεν είναι καινούργια. Είναι modus operandi αυτής της παράνοιας. Η Χαμάς και άλλες τρομοκρατικές οργανώσεις έτσι στρατολογούσαν.
Αυτό είναι το πρώτο.
Το δεύτερο, έρχεται όταν αυτό το νέο αίμα θα γίνει κυριολεκτικά τέτοιο. Είναι η λογική της ανθρώπινης ασπίδας, την οποία, και πάλι, η Χαμάς και οι άλλοι παρανοϊκοί ισλαμιστές εφάρμοζαν, ρίχνοντας ρουκέτες από σχολεία στη Γάζα, ακόμη και από αντίσκηνα. Οι Ισραηλινοί απαντούσαν και μετά οι της Χαμάς επανέρχονταν για να δείξουν τα νεκρά παιδάκια, συνεπικουρούμενοι, βέβαια, από ορδές ορκισμένων αντιδυτικών, αντισημιτών αλλά και κοινών ηλιθίων.
Και εδώ, λοιπόν, αυτό θα γίνει. Η κρεατομηχανή του καθεστώτος ρίχνει ουσιαστικά τα παιδιά στον πόλεμο και, αναλόγως της περίστασης, αξιοποιεί το κρέας κατά πώς τη συμφέρει, πουλώντας το σε «ευαίσθητους» δημοσιογράφους και άλλους διψασμένους να μαζέψουν λάικ για την «ακτιβιστική» τους καλοσύνη στη Δύση.
Το θέμα με το Ιράν είναι πως η βαρβαρότητα αυτού του αρρωστημένου και αδίστακτου καθεστώτος έναντι των παιδιών δεν είναι νέο φαινόμενο.
Από το 1990 έχουν τεκμηριωθεί διεθνώς 149 περιστατικά εκτελέσεων ανηλίκων σε δέκα χώρες. Περισσότερα από τα μισά ήταν στο Ιράν: από πράξεις του ποινικού δικαίου μέχρι και άλλα «εγκλήματα», όπως η μοιχεία και η ομοφυλοφιλία.
Το Ιράν, δηλαδή, εκτέλεσε περισσότερους ανήλικους απ’ ό,τι οι άλλες εννέα χώρες μαζί.
Ακόμη χειρότερα, στον πόλεμο Ιράν – Ιράκ (1980-1988), το ίδιο καθεστώς υπό τον τότε παρανοϊκό τύραννο και δημιουργό του τον Χομεϊνί, χρησιμοποίησε παιδιά και εφήβους όχι απλώς για βοηθητικούς ρόλους, αλλά και στην πρώτη γραμμή. Διεθνείς καταγραφές για τα παιδιά-στρατιώτες αποδεικνύουν ότι χρησιμοποιήθηκαν αγόρια ακόμη και 9 ετών, τόσο σε επιθέσεις «ανθρώπινου κύματος» όσο και σε ρόλους εκκαθάρισης ναρκοπεδίων.
Η ίδια τεκμηρίωση αναφέρει ότι πολλοί από τους Ιρανούς ανήλικους που πιάστηκαν αιχμάλωτοι από το Ιράκ ήταν 15 ετών ή μικρότεροι, ενώ τουλάχιστον το 10% των Ιρανών αιχμαλώτων πολέμου ήταν κάτω των 18. Η Τεχεράνη έχει μακρά παράδοση στον τομέα.
Η Human Rights Watch κατήγγειλε πρόσφατα ότι, κατά την αιματηρή καταστολή των διαδηλώσεων μετά τον θάνατο της Μαχσά Αμινί το Σεπτέμβρη του 2022, οι δυνάμεις ασφαλείας σκότωσαν, βασάνισαν, κακοποίησαν σεξουαλικά αλλά και «εξαφάνισαν» παιδιά. Και φέτος, όμως, στην — κατά παραδοχή του ίδιου του καθεστώτος — σφαγή χιλιάδων διαδηλωτών μέσα σε ένα 48ωρο, για την οποία οργανώσεις εντός και εκτός Ιράν μιλούν για έως και 33 χιλιάδες, τα παιδιά-θύματα ήταν πάρα πολλά.
Πολλά άλλα, δε, περιμένουν τη δίκη τους για «πόλεμο κατά του Αλλάχ», επειδή διαδήλωσαν. Εάν το απόστημα της Ισλαμικής «Δημοκρατίας» δεν σπάσει σύντομα, θα καταδικαστούν σε θάνατο σε δίκες fast-track, αφού τους αποσπάσουν «ομολογίες» στη διάρκεια βιασμών και βασανιστηρίων και θα εκτελεστούν, όπως και τόσα άλλα παιδιά που προηγήθηκαν.
Θα μπορούσε να γίνει πιο τερατώδες; Με αυτά τη κτήνη; Πάντοτε.
Συχνά, η «θεολογική» αντίληψη ότι εάν μια κοπέλα — εδώ, ανήλικη επίσης — πεθάνει όντας παρθένα, πηγαίνει αυτομάτως στον παράδεισο, χρησιμοποιείται για να δικαιολογηθεί ο βιασμός της στη φυλακή από τους ένστολους του καθεστώτος, ενίοτε και μαζικά, προκειμένου να αποτραπεί, τάχα, κάτι τέτοιο.
Στην πραγματικότητα, πρόκειται για έναν ακόμη μηχανισμό νομιμοποίησης του βιασμού. Παλαιότερα τις πάντρευαν τυπικά με τον μετέπειτα βιαστή τους. Τώρα, σύμφωνα με τις διεθνείς εκθέσεις, δεν μπαίνουν καν σε τέτοιο κόπο.
