Με χαμόγελο με υποδέχτηκε ο 28χρονος μετανάστης από το Μπαγκλαντές όταν τον επισκέφθηκα ένα πρωί στη φρουταρία που δούλευε στο πολύβουο κέντρο της Λευκωσίας. Είναι το ίδιο χαμόγελο που…περιλαμβάνεται στην απόφαση του Κακουργιοδικείου Λευκωσίας που έκρινε ένοχο τον πρώην εργοδότη και τον καταδίκασε σε ένα χρόνο φυλάκιση για την απάνθρωπη εκμετάλλευση και κακομεταχείριση του.
Στη συγκλονιστική απόφαση του Δικαστηρίου περιγράφεται η σωματική και ψυχολογική κακοποίηση που υπέστη εκείνο το καλοκαίρι στη κτηνοτροφική μονάδα με τα 500 ζώα σε χωριό της Πάφου και η εξουθενωτική, καθημερινή 15ωρη εργασία του από τις 6 το πρωί μέχρι τις 9 τη νύχτα περιλαμβανομένων σαββατοκύριακων. Περιγράφεται ακόμα η καταναγκαστική διαμονή του σε ένα κοτέτσι (!) «υπό συνθήκες που ούτε τα ζώα δεν θα μπορούσαν να διαβιώσουν, πόσο μάλλον οι άνθρωποι» σύμφωνα με το λεκτικό της απόφασης. Τονίζεται επίσης ότι δεν πληρώθηκε ποτέ, ούτε ένα σεντ, για τη δουλειά του!
Αυτό το χαμόγελο επικαλέσθηκε στο Δικαστήριο ένας συγγενής του κατηγορούμενου και μάρτυρας υπεράσπισής του, ως αποδεικτικό στοιχείο της…αθωότητας του. «Ήταν η θέση του μάρτυρα υπεράσπισης», αναφέρεται στην απόφαση του Δικαστηρίου, «ότι ο παραπονούμενος φαινόταν ευχαριστημένος, αφού ήταν πάντα με το χαμόγελο. Δέχθηκε ότι συνεννοούνταν με νοήματα και από τον συνδυασμό των νοημάτων και του χαμόγελου που διατηρούσε ο Μοχάμαντ, ήταν η αντίληψη του μάρτυρα ότι όλα ήταν καλά».
Όμως το τριμελές Κακουργιοδικείο δεν συμμερίστηκε την παραπλανητική ερμηνεία του μάρτυρα υπεράσπισης. Σωστά διαπίστωσε ότι το μόνιμο χαμόγελο του νεαρού μετανάστη δήλωνε τη δική του ψυχική αντοχή καιστωϊκότητα και όχι ότι…όλα ήταν καλά μέσα στη μάντρα του εργοδότη του.
Χαμογελώντας με αποχαιρέτισε ο Μοχάμαντ μετά τη σύντομη συνομιλία μας στη φρουταρία και σκέφτηκα με εγκαρδίωση ότι του τα είχαν πάρει όλα εκείνο το καλοκαίρι της σκλαβιάς του, όμως δεν κατάφεραν να του πάρουν το χαμόγελο του – το ακλόνητο διαπιστευτήριο της εσωτερικής ελευθερίας του!
