Διάβασα χθες ένα πρόσφατο άρθρο της Πακιστανής φοιτήτριας Νομικής, Άιμα Χασσάν (Aima Hassan), που επαναφέρει στο διεθνές προσκήνιο τις απάνθρωπες επιθέσεις με θειικό οξύ (βιτριόλι) που διαπράττουν στην πατρίδα της κάθε χρόνο εκατοντάδες άνδρες σε βάρος γυναικών με αποτέλεσμα την παραμόρφωση και συχνά τον θάνατό τους. Το οξύ προκαλεί σοβαρά εγκαύματα και λιώνει τη σάρκα, συχνά ακόμα και τα κόκαλα, παραμορφώνει το πρόσωπο και οδηγεί σε απώλεια όρασης, ενώ έχει συντριπτικές ψυχοσωματικές και συναισθηματικές επιπτώσεις στη ζωή των γυναικών.
Πρόκειται για ένα αποτρόπαιο έγκλημα διακρίσεων λόγω φύλου κατά των γυναικών που συμβαίνει, επίσης, με ακόμα μεγαλύτερη συχνότητα στο Μπανγκλαντές, αλλά και στο Αφγανιστάν και σε κάποιες περιοχές της Ινδίας. Το διαπράττουν συνήθως άνδρες που ζηλεύουν παθολογικά τις γυναίκες, τις υποψιάζονται ότι τους απατούν ή ότι φλερτάρουν με άλλους, ή όταν δεν αποδέχονται προτάσεις τους για γάμο ή για σύναψη σεξουαλικών σχέσεων.
Όπως γράφει η Άιμα Χασσάν «η συγκλονιστική πραγματικότητα των επιθέσεων με οξύ, αντανακλά βαθιά ριζωμένα προβλήματα όπως ο συστημικός μισογυνισμός στη χώρα». Η αρθρογράφος κάνει αναφορά στο ντοκιμαντέρ μικρού μήκους «Saving Face» με θέμα τις γυναίκες θύματα στο Πακιστάν που έγινε διεθνώς γνωστή το 2012 όταν πήρε στην κατηγορία της το βραβείο Όσκαρ. Περιλαμβάνει περιπτώσεις γυναικών που παραμορφώθηκαν αφού δέχτηκαν επίθεση με οξύ από τους συζύγους τους, επειδή τους ζήτησαν διαζύγιο. Άλλες νεαρές γυναίκες περιγράφουν πώς οι σύζυγοί τους ή επίδοξοι εραστές, τις έκαψαν με βιτριόλι ενώ κοιμόντουσαν ή ενώ περπατούσαν στον δρόμο επειδή τους απέρριψαν. Μια από τις κοπέλες αναφέρει ότι όταν ήταν 13 χρονών, ο δάσκαλός της στο σχολείο της έκανε σεξουαλική πρόταση και επειδή αρνήθηκε, της έριξε στο πρόσωπο οξύ και της το κατέστρεψε.
Η ταινία καταγράφει τη δουλειά του Βρετανού πακιστανικής καταγωγής πλαστικού χειρουργού, Μοχάμαντ Τζαουάτ (Μohammad Jawad), καθώς ταξιδεύει στο Πακιστάν από το Λονδίνο όπου ζει και εργάζεται, για να κάνει πλαστικές επανορθωτικές εγχειρήσεις σε γυναίκες που επέζησαν επιθέσεων με οξύ. Επίσης, αναδεικνύει πέρα από την έμφυλη διάσταση του εγκλήματος και άλλες κοινωνικές παραμέτρους του, όπως τον αναλφαβητισμό και την ακραία φτώχεια.
Ενδεικτικά οι περισσότερες επιθέσεις συμβαίνουν στην περιοχή Σεραΐκι του νοτίου Παντζιάπ, μια από τις φτωχότερες του Πακιστάν, όπου η ανεργία είναι σχεδόν καθολική. Η περιοχή αυτή έχει μεγάλες εκτάσεις με βαμβακοφυτείες και το οξύ είναι εύκολα διαθέσιμο στον καθένα, αφού χρησιμοποιείται για την επεξεργασία του βαμβακιού.
Το θέμα, βέβαια, είναι ότι ενώ το οξύ είναι εύκολα διαθέσιμο και στις γυναίκες, το χρησιμοποιούν ως όπλο καταστροφής μόνο οι άντρες…
