Έγραψα στο χθεσινό κείμενο της στήλης το αφιερωμένο στον «πατέρα» της ψυχανάλυσης, Σίγκμουντ Φρόιντ (Sigmund Freud), με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 170 χρόνων από τη γέννηση του στις 6 Μαΐου 1856, ότι «Η ερμηνεία των ονείρων» που γράφτηκε την εποχή που άρχισε την αυτοανάλυση του και δημοσιεύτηκε το 1900, θεωρείται το σημαντικότερο βιβλίο του. Περιγράφει την «ανατρεπτική» του επινόηση που θα εξελισσόταν στη θεωρία του Οιδιπόδειου συμπλέγματος, ότι βιολογικά η ονειρική ζωή εκπορεύεται από τα λείψανα της «προϊστορικής» περιόδου (δηλαδή της ηλικίας από 1 μέχρι 3 χρόνων). Για την περίοδο αυτή, που είναι η πηγή του ασυνείδητου και η μοναδική που περιέχει την αιτιολογία των ψυχονευρώσεων, υπάρχει κανονικά μια αμνησία ανάλογη με εκείνη της υστερίας.
Πέρα από το επιστημονικό έργο, απασχόλησε πολλούς και η ζωή αυτού του αυστηρού και εγκρατούς καθηγητή νευροπαθολογίας, που κάποιοι θα θεωρούσαν πληκτική έως ασκητική. Εργαζόταν ως ψυχοθεραπευτής πολλές ώρες κάθε μέρα μέχρι και έναν μήνα πριν πεθάνει στα 83 του από καρκίνο της γνάθου που τον ταλαιπώρησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Αργά τη νύχτα έγραφε τα βιβλία και την αλληλογραφία του και έκανε την αυτοανάλυσή του. Η ισχυρότερη φιλοδοξία του ήταν να μαθαίνει και να εμπλουτίζει εσωτερικά τον εαυτό του, μέσα από ένα… βαρετό και ανιαρό δρομολόγιο σκληρής δουλειάς, ρουτίνας και ομαλής οικογενειακής ζωής.
«Η ερμηνεία των ονείρων», ήταν προφανώς ένα από τα βιβλία του Φρόιντ που νεαροί φοιτητές της Ναζιστικής Γερμανικής Φοιτητικής Ένωσης και στελέχη του χιτλερικού καθεστώτος, αστυνομικοί και στρατιώτες, έκαψαν τη νύχτα της 10ης Μαΐου 1933 στην πλατεία Bebelplatz (τότε Opernplatz) του Βερολίνου, μαζί με περισσότερα από 20.000 βιβλία δεκάδων Εβραίων αλλά και Γερμανών, Ρώσων, Αμερικανών και άλλων συγγραφέων και διανοητών που θεωρούνταν …«αντι-γερμανικά» από τους Ναζιστές τυράννους.
Ανάμεσα στα πνευματικά έργα που εκείνη τη ντροπιαστική για την ανθρωπότητα νύχτα ρίχτηκαν στη φωτιά μέσα σε πανηγυρικό κλίμα ζητωκραυγών και ενθουσιασμού από πλήθη οπαδών του καθεστώτος, περιλαμβάνονται βιβλία των Έρνεστ Χέμινγουεϊ, Άλμπερτ Άινσταϊν, Λέον Τρότσκι, Τζον Ντον Πάσος, Εμίλ Ζολά και Στέφαν Τσβάιχ, όπως και του μεγάλου Γερμανού ποιητή του 19ου αιώνα, Χάινριχ Χάινε (Heinrich Heine), που έναν αιώνα νωρίτερα, το 1821, είχε γράψει σε θεατρικό του έργο ότι «εκείνοι που καίνε βιβλία, στο τέλος θα καίνε και ανθρώπους…».
Λίγα χρόνια μετά το 1933 οι Ναζί προχώρησαν από το Ολοκαύτωμα των βιβλίων στο Ολοκαύτωμα των ανθρώπων, δολοφονώντας εκατομμύρια Εβραίους σε θαλάμους αερίων και καίγοντας μαζικά τα πτώματα τους σε φούρνους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, για να εξαφανίζουν τα «τεκμήρια» των εγκλημάτων τους.
