Η Βουλή δεν είναι πασαρέλα. Ούτε στούντιο για χορηγούμενο περιεχόμενο. Ούτε χώρος όπου η πολιτική μετατρέπεται σε lifestyle αφήγηση για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Κι όμως, αυτό ακριβώς το μήνυμα εκπέμπεται όταν η βουλεύτρια της Άμεσης Δημοκρατίας, Νταϊάνα Κωνσταντινίδη, αμέσως μετά από συνεδρία της Ολομέλειας, επιλέγει να ενημερώσει το κοινό όχι για τις θέσεις, τις παρεμβάσεις ή τις πρωτοβουλίες της, αλλά για το τι φορούσε.
Ασφαλώς, κανείς δεν απαγορεύει σε έναν πολιτικό να έχει προσωπικότητα, αισθητική ή παρουσία στα κοινωνικά δίκτυα. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η εικόνα καταπίνει την ουσία. Όταν η πολιτική επικοινωνία περιορίζεται σε χρώματα, υφάσματα και μπουτίκ, ενώ η κοινωνία ασφυκτιά από την ακρίβεια, το στεγαστικό πρόβλημα, τους χαμηλούς μισθούς και τη γενικευμένη απαξίωση των θεσμών.
Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι τέτοιες πρακτικές παρουσιάζονται ως κάτι φυσιολογικό. Σαν να μην υπάρχει πρόβλημα όταν η πολιτική μετατρέπεται σε προϊόν κατανάλωσης και οι βουλευτές σε influencers. Σαν να αρκεί ένα καλοστημένο βίντεο για να υποκαταστήσει τη λογοδοσία, την παραγωγή πολιτικής και την ουσιαστική εκπροσώπηση των πολιτών.
Οι αντιδράσεις που προκλήθηκαν είναι απολύτως δικαιολογημένες και δεν οφείλονται σε κάποια εμμονή με το ντύσιμο μιας γυναίκας πολιτικού, όπως ίσως σπεύσουν κάποιοι να ισχυριστούν. Οφείλονται στην εύλογη απαίτηση των πολιτών να βλέπουν σοβαρότητα εκεί όπου διακυβεύεται το δημόσιο συμφέρον. Όταν η πρώτη εικόνα που εκπέμπεται από το κοινοβούλιο θυμίζει διαφημιστικό περιεχόμενο, η απογοήτευση είναι αναμενόμενη.
Η κρίση εμπιστοσύνης προς την πολιτική δεν γεννήθηκε από τη μια μέρα στην άλλη. Τροφοδοτείται καθημερινά από συμπεριφορές που δίνουν την εντύπωση ότι οι προτεραιότητες των πολιτικών απέχουν έτη φωτός από τις αγωνίες της κοινωνίας. Και όταν η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται γύρω από το τιρκουάζ φόρεμα μιας βουλεύτριας αντί για το έργο της, το πρόβλημα δεν είναι το φόρεμα. Είναι η πολιτική.
panayiota.charalambous@phileleftheros.com
