Σε κάθε περίπτωση ένεκα ενέργειας κάποιου προκύπτει θάνατος άλλου ατόμου, αναφύεται ζήτημα κατά πόσο η πράξη αυτή θα επιφέρει ποινική ευθύνη ή όχι. 

Στον Ποινικό Κώδικα της Κύπρου, σχετικά είναι τα άρθρα 205 (ανθρωποκτονία) 210 (αλόγιστη, απερίσκεπτη ή επικίνδυνη πράξη) και 224 (επικίνδυνη πράξη). Η ανθρωποκτονία τιμωρείται με τη μέγιστη ποινή μέχρι και διά βίου φυλάκιση, η αλόγιστη/απερίσκεπτη/επικίνδυνη πράξη με μέχρι και τέσσερα χρόνια φυλάκιση και /ή 2.500 λίρες και η επικίνδυνη πράξη σε ακόμα χαμηλότερες ποινές. 

Η πλέον ουσιαστική διαφορά όμως πέραν από τις ποινές που προνοεί ο νόμος είναι στα αναγκαία γεγονότα της κάθε περίπτωσης, τα οποία γεγονότα θα προκαθορίσουν και πιο θα είναι το ορθότερο άρθρο του Ποινικού Κώδικα ανά περίπτωση. 

Για να μπορέσει να θεωρηθεί ότι η εν λόγω πράξη αποτελεί ανθρωποκτονία, τότε θα πρέπει να υπάρχει μια παράνομη πράξη ή παράλειψη η οποία μάλιστα να έχει προκύψει από υπαίτια αμέλεια παράλειψης εκτέλεσης καθήκοντος. Συνεπώς, άμεσα εντοπίζει κάποιος ότι το αδίκημα της ανθρωποκτονίας σε αντίθεση με τα υπόλοιπα σχετικά αδικήματα, επιβάλει όπως η πράξη είναι παράνομη, συμπεριλαμβάνει και πράξη αλλά και παράλειψη, και είναι υποχρεωτικό η πράξη ή παράλειψη να έχει επιφέρει τον θάνατο τρίτου ατόμου λόγω αμέλειας. Τέτοιες είναι οι περιπτώσεις που κάποιος προκαλεί δυστύχημα οδηγώντας υπό την επήρεια ναρκωτικών ή αλκοόλ. Δηλαδή, μέσα από μια παράνομη πράξη (οδήγηση υπό την επήρεια) προκάλεσε θάνατο άλλου λόγω της αμέλειας του (ευθύνη προς άλλους οδηγούς στον δρόμο). 

Για να μπορέσει να θεωρηθεί ότι η εν λόγω πράξη αποτελεί αλόγιστη/απερίσκεπτη/επικίνδυνη θα πρέπει η πράξη που επέφερε τον θάνατο τρίτου ατόμου να μην έχει προκύψει από υπαίτια αμέλεια. Συνεπώς το αδίκημα απαιτεί πράξη, η οποία πρέπει να μπορεί να χαρακτηριστεί ως αλόγιστη / απερίσκεπτη / επικίνδυνη και η οποία έχει επιφέρει θάνατο όχι όμως λόγω αμέλειας. Η ουσιαστική διαφορά από το αδίκημα της ανθρωποκτονίας είναι ότι στο αδίκημα της ανθρωποκτονίας ο κατηγορούμενος ενσυνείδητα ανέλαβε υπαρκτό κίνδυνο, αντιλαμβανόμενος ότι επρόκειτο για κίνδυνο πρόκλησης θανάτου ή σοβαρής σωματικής βλάβης. Ενώ στο αδίκημα της απερίσκεπτης πράξης αρκεί η απόδειξη άνευ συνειδήσεως ή αντικειμενικής ή δευτέρου βαθμού αμέλειας, δηλαδή ότι, ο κατηγορούμενος αντιλήφθηκε τον κίνδυνο ως μια δυνατότητα και όχι ως μια πραγματική ή ουσιαστική πιθανότητα που απαιτείται για το αδίκημα της ανθρωποκτονίας. Τέτοιες είναι οι περιπτώσεις για παράδειγμα που ο οδηγός του οχήματος δεν ήταν υπό την επήρεια και άρα ήταν νόμιμη η πράξη του (π.χ. οδήγησης) πλην όμως κάτι στα γεγονότα επέφερε τον θάνατο άλλου ατόμου χωρίς όμως ο κατηγορούμενος να γνώριζε από πριν ότι η ενέργεια του αυτή είχε πραγματική / ουσιαστική πιθανότητα να επιφέρει τον θάνατο του άλλου.  

Τέλος, το άρθρο 224 αναφέρει ότι όποιος, εκτός σε περίπτωση ανάγκης, αναλαμβάνει να προβεί σε χειρουργική ή άλλη θεραπεία σε άλλο ή να εκτελέσει οποιαδήποτε νόμιμη πράξη η οποία είναι δυνατόν να είναι επικίνδυνη για τη ζωή ή την υγεία οποιουδήποτε προσώπου, έχει καθήκον να κατέχει εύλογη δεξιότητα και να καταβάλει εύλογη φροντίδα στην εκτέλεση τέτοιας πράξης και θεωρείται ότι προκάλεσε κάθε συνέπεια για τη ζωή ή την υγεία οποιουδήποτε προσώπου η οποία οφείλεται σε οποιαδήποτε παράλειψη στην τήρηση ή εκτέλεση του πιο πάνω καθήκοντος.

*Δικηγόρος