Δυστυχώς μας άφησε κάπως αναπάντεχα, παρά τα προβλήματα υγείας του, που πάντως με γενναιότητα έδειχνε να έχει ξεπεράσει, ο Κύπρος Χρυσοστομίδης και σταμάτησε να κτυπά μία καρδιά που χτυπούσε πρώτα για την Κύπρο.
Ο Κύπριος Έλληνας Κύπρος Χρυσοστομίδης, από τον Κάθηκα της Πάφου, ήταν ένα εξαίρετος νομικός διεθνολόγος και ο καλύτερος γνώστης των νομικών πτυχών του Κυπριακού. Η μονογραφία του -για να αναφέρω μόνο αυτή από τα πάμπολλα γραπτά του- The Republic of Cyprus: a study in international law-, στην αγγλική γλώσσα, πρόσφερε μια καθοριστικής σημασίας επιχειρηματολογία κατά των πολλαπλών συνεχιζόμενων μέχρι σήμερα παραβιάσεων του διεθνούς δικαίου και του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου. Επίσης είχε επίπονα συλλέξει με δικά του έξοδα, κόπο και συνεργάτες του, έναν εθνικό θησαυρό: Όλα τα κείμενα που αφορούσαν το Κυπριακό. Και ήλπιζε ότι κάποια μέρα θα χρησίμευαν για τη διεθνή δικαστική δικαίωση της Κύπρου. Μέχρι τελευταία στιγμή ασχολείτο με επιμονή και υπομονή με το Κυπριακό, όπως μαρτυρεί το τελευταίο του βιβλίο, «Το κράτος ανδρείκελο στην κατεχόμενη Κύπρο, 2022».
Ο Κύπρος συνδύαζε τη νομική πληρότητα με την πολιτική πατριωτική ευαισθησία, έναν κοσμοπολιτισμό και μία απαράμιλλη ευγένεια. Λάτρης του επιχειρήματος και όχι του πυροτεχνήματος, πάντα ακέραιος και σταθερός υπηρέτης της Κύπρου, την οποία έβαζε υπεράνω κομμάτων και φυσικά του δικού του πολιτικού συμφέροντος. Άνθρωπος γλυκός, χαμηλών τόνων, αλλά παράλληλα γενναίος, θαρραλέος, μπορούσε να έχει υπηρετήσει επί αγαθώ –ήταν πρώτης σειράς δημόσιος άνδρας– την Κύπρο και από το ψηλότερο αξίωμα. Γιατί κόσμησε με ήθος και ποιότητα ως εκπρόσωπος και υπουργός τον κυπριακό δημόσιο βίο.
Ο Κύπρος Χρυσοστομίδης ήταν πατριώτης και πάντα πρόθυμος να συμβάλει χωρίς ποτέ όχι να ζητήσει, ούτε να σκεφθεί θαρρώ, κάποιο αντάλλαγμα. Πάντα αρωγός προσπαθειών, ως γνώστης, πολλών υπουργών Εξωτερικών και μέχρι τέλους. Και υπερασπιστής του ενιαίου εθνικού δόγματος. Η δημόσια αναγνώρισή του από τον Νίκο Κοτζιά το μαρτυρεί. Ανάμεσα στην πολυσχιδή, αδιάκοπη και άδολη βοήθεια που πρόσφερε, αξίζει να θυμηθώ την κρίσιμη συμβολή του στο ιστορικό πλέον Συμβούλιο Κορυφής της Κοπεγχάγης (Δεκέμβριος 2002) όπου ο τότε Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης με τον τότε ΥΠΕΞ Γιώργο Παπανδρέου και μία ομάδα διπλωματών (όπως ο πρέσβης ε.τ. Αριστείδης Αγαθοκλής, για να αναφέρω έναν μόνο), και συνεργατών, στους οποίους είχα την τιμή να περιλαμβάνομαι (μαζί με τους αείμνηστους Νίκο Θέμελη και Γιώργο Παπαδημητρίου), σε υλοποίηση της στρατηγικής του Ελσίνκι του πρόωρα αδικοχαμένου Γιάννου Κρανιδιώτη πέτυχαν μετά από σκληρή μάχη μία μεγάλη εθνική νίκη: την είσοδο της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση χωρίς αστερίσκους και υποσημειώσεις. Όλης της Κύπρου, της ακέραιης εδαφικά και όχι της παράνομα διχοτομημένης.
Και ειλικρινά λυπήθηκα που η Ακαδημία Κύπρου δεν προέκρινε την υποψηφιότητά του (που και εγώ θερμά είχα υποστηρίξει) πικραίνοντάς τον άδικα χωρίς ποτέ εντούτοις να παραπονεθεί. Για έναν άνθρωπο της άδολης προσφοράς χωρίς τη ματαιοδοξία της αναγνώρισης ήταν μία στενόκαρδη αδικία.
Μια μεγάλη καρδιά και ένα λαμπερό μυαλό για την Κύπρο και τον Ελληνισμό μάς άφησε.
Και ένας σταθερός ξεχωριστός φίλος.
Τιμή ελάχιστη η μνήμη. Σε τιμά, φίλε, όλη η Κύπρος και η Ελλάδα.
*Καθηγητής Νομικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών, Δικηγόρος στον Άρειο Πάγο, Διευθυντής Ελληνικού Ινστιτούτου Διεθνούς και Αλλοδαπού Δικαίου, Τ. Υπουργός Επικρατείας
