Αναμφίβολα, η αλήθεια πρέπει να λέγεται πάντοτε, γιατί μόνο έτσι υπάρχει ελπίδα να απαλλαγούμε, έστω και μερικώς, από τα ελαττώματά μας και να γίνουμε καλύτεροι. Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια, δεν διαφεύγει κανενός την προσοχή η πικρή αλήθεια ότι ο λαός μας δεν αίρεται στο ύψος των περιστάσεων, αλλά, αντιθέτως, οδεύει από το κακό στο χειρότερο.
Η πατρίδα μας σήμερα βρίσκεται αντιμέτωπη με την πιο τραγική στιγμή της ιστορίας της. Η Τουρκία, το 1974, με την εισβολή άρπαξε ένα μεγάλο μέρος του νησιού μας, προτάσσοντας ένα σωρό ψεύτικες δικαιολογίες, αλλά αυτό δεν της ήταν αρκετό. Τώρα, πιστεύει ότι έφτασε η ώρα να καταβροχθίσει ολόκληρο το νησί. Ένα νησί ελληνικό από τα βάθη της ιστορίας κινδυνεύει, στις μέρες μας, να καταντήσει τουρκικό. Από το 1956, με την έκθεση Νιχάτ Ερίμ, αμετάθετος στόχος της Τουρκίας είναι η επανάκτηση της Κύπρου.
Και όμως! Αρκετοί από εμάς παρουσιάζονται να είναι ανεπίδεκτοι μαθήσεως. Μολονότι η Τουρκία εξελίχθηκε σε ταραξία της περιοχής και έδειξε, εμπράκτως και για πολλοστή φορά, τις αποτρόπαιες ορέξεις και απαιτήσεις της, δικοί μας άνθρωποι επιμένουν να μην καταλαβαίνουν, και επενδύουν στην καλή της θέληση για λύση του εθνικού μας θέματος. Φορτώνουν στη δική μας πλευρά τις αιτίες για τη μη εξεύρεση λύσης. Φτάνουν στο σημείο να θεωρούν αδέλφια τους Τουρκοκύπριους, αν και αυτοί ζητούν υπερπρονόμια, με τα οποία αυτοί θα αναχθούν σε πολίτες πρώτης κατηγορίας, ενώ οι Ελληνοκύπριοι θα μεταβληθούν, ως προς τα πολιτικά δικαιώματα, σε φτωχούς συγγενείς.
Πολλοί απ’ αυτούς τούς επ’ ονόματι δικούς μας παριστάνουν τους φιλειρηνιστές, τους προοδευτικούς, τους καλλιεργημένους. Τίποτε απ’ όλα αυτά! Το άδικο καθόλου δεν τους πνίγει. Γι’ αυτούς κατάντησε έμμονη ιδέα ότι θα τα βρούμε με τους Τούρκους. Ζουν διαρκώς με ψευδαισθήσεις και παραλογισμούς. Συνομιλίες μισού σχεδόν αιώνα δεν στάθηκαν ικανές να διδάξουν σ’ αυτούς το παραμικρό. Δυστυχώς, ενώ βλέπουν το ίδιο το φίδι, ψάχνουν να βρουν τα σημάδια του.
Και το χειρότερο! Δεν χάνουν ευκαιρία για να επισκέπτονται τα Κατεχόμενα. Τι γυρεύουν εκεί; Δεν αντιλαμβάνονται ότι αυτό σημαίνει έμμεση αναγνώριση του κατοχικού εκτρώματος; Τόσο δύσκολο είναι να εννοήσουν ότι με αυτές τις επισκέψεις ενισχύουν την κατοχή; Με τον πιο εύκολο τρόπο διέγραψαν διαπαντός τις αρπαγές των περιουσιών μας, τις δολοφονίες συμπατριωτών μας, τους βιασμούς των γυναικών μας, τα μαρτύρια δικών μας ανθρώπων στα χέρια των βάρβαρων Τούρκων.
Εκκλησίες, νεκροταφεία, μνημεία αιώνων καταστράφηκαν. Τα χωριά μας φιγουράρουν τώρα με άλλα ονόματα. Χωρίς άλλο, για τους πρόσφυγες μια και μόνο επίσκεψη στα Κατεχόμενα αρκεί, και αυτό για να μπορέσουν να ξαναδούν τα αγαπημένα τους μέρη, στα οποία έζησαν τη ζωή τους πριν από την τουρκική εισβολή.
Με όλα τα πιο πάνω να συμβαίνουν, εσύ σκέφτεσαι και διερωτάσαι.
Πού βρίσκουν τη δύναμη δικοί μας άνθρωποι να επισκέπτονται τα Κατεχόμενα και να αγοράζουν προϊόντα διαφόρων ειδών, να διασκεδάζουν στα απ’ εκεί κέντρα διασκεδάσεως, να καταθέτουν τα χρήματά τους στα καζίνα του εχθρού, να επιλέγουν για τις διακοπές τους ξενοδοχεία του εχθρού, τα οποία πιθανόν να είναι ελληνικής ιδιοκτησίας, να ταξιδεύουν στο εξωτερικό μέσω παράνομων αεροδρομίων; Αρκετοί μάλιστα, φτάνουν στο σημείο να έχουν στην άλλη πλευρά τα κομμωτήριά τους, τους οδοντογιατρούς, τα φαρμακεία και, γιατί όχι, τα σουβλατζίδικα τους.
Και μη χειρότερα!
Βέβαια, όλοι αυτοί πετυχαίνουν μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Από τη μια οικονομούν λεφτά, άγιο το χρήμα γι’ αυτούς, και από την άλλη καμώνονται τους προοδευτικούς και τους φιλειρηνιστές. Η πατρίδα ας κουρεύεται και ας πηγαίνει κατά διαόλου!
Όμως, εμείς λέμε: Την πατρίδα και τα μάτια μας!
Ο στρατηγός Ιωάννης Μακρυγιάννης έγραφε σχετικά στα Απομνημονεύματά του: Τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί και αμαθείς και πλούσιοι και φτωχοί και πολιτικοί και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι… Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί, να την φυλάμεν κι όλοι μαζί… Είμαστε εις το «εμείς» κι όχι εις το «εγώ»…
Δυστυχώς! Με τα σημερινά δεδομένα, πολλοί Έλληνες της Κύπρου είναι στο «εγώ» και όχι στο «εμείς». Χωρίς άλλο, με τις επισκέψεις στα Κατεχόμενα πάμε γυρεύοντας. Στο τέλος, εμείς πρώτοι θα αναγνωρίσουμε το κατοχικό έκτρωμα και κανένας άλλος!
*Φιλόλογος
