Μια εβδομάδα πριν το άνοιγμα της κάλπης και το πλέον παράδοξο κριτήριο επιλογής της ψήφου επισκιάζει τον τρόπο σκέψης. Αντί λοιπόν, να ψηφίσουμε τον ικανότερο, αυτόν τον οποίο εμπιστευόμαστε ότι θα οδηγήσει τη χώρα μπροστά και θα αλλάξει προς το καλύτερο τα κακώς έχοντα που ταλανίζουν τον τόπο, αν βέβαια υπάρχει τέτοιος, ένα μεγάλο ποσοστό του εκλογικού σώματος ψηφίζει με βασικότερο κριτήριο επιλογής το ρουσφέτι ή πιο εύγλωττα την πελατειακή σχέση. «Ικανότερος» κατά τον Κύπριο ψηφοφόρο, είναι αυτός ο οποίος δύναται να προνοήσει για τα ατομικά του συμφέροντα. Αυτός που είναι πιο κοντά στο να του κάνει τα χατίρια.
Πρώτο κριτήριο λοιπόν, είναι το ρουσφέτι και έπεται η κομματική τύφλα με την οποία υπάρχει μια σχέση αλληλοεξάρτησης που κρατά χρόνια. Και μετά, ακολουθούν όλα τα άλλα, Κυπριακό, Οικονομία, Υγεία, Παιδεία κ.λπ..
Οι υποσχέσεις περί αξιοκρατίας, δημοκρατίας, διαφάνειας, δίνουν και παίρνουν, όμως, στην πράξη δεν υλοποιούνται. Για ποια αξιοκρατία μιλάμε; Όταν, καθημερινά βγαίνουν στο φως μόνο περιστατικά αναξιοκρατίας. Για ποια δημοκρατία; Όταν, στοιχειώδη δικαιώματα καταργήθηκαν εν μια νυκτί με συνοπτικές διαδικασίες, αμφισβητούμενες και αυτοαναιρούμενες προφάσεις που έφταναν σε σημείο υποτίμησης της νοημοσύνης και προσομοιάζοντάς την με απολυταρχικό καθεστώς. Και για ποια διαφάνεια; Αυτήν, που ευτυχώς, αναδεικνύεται από την ανεξέλεγκτη φιλοδοξία ή για τη διάσωση το τομαριού τους;
Είναι όμως, όλοι τους Μοναδικοί! Με ποιά έννοια; Αρκούνται στις αλληλοκατηγορίες και καταφεύγουν σε επικοινωνιακά τεχνάσματα χαμηλού επιπέδου (άλλων εποχών), χωρίς να συζητούν επί της ουσίας. Όλοι έχουν τις λύσεις για όλα τα θέματα που απασχολούν τον Κύπριο πολίτη, σε αντίθεση με τους ανθυποψηφίους τους. Ο κάθε ένας ξεχωριστά είναι ο ιδανικός και μοναδικός που έχει τη μαγική συνταγή να οδηγήσει τον τόπο μπροστά και να εξαλείψει κάθε μίασμα… Εν ολίγοις όποιος και να εκλεγεί σύμφωνα πάντα με το προεκλογικό τους πρόγραμμα και λόγο, καθώς και την ατέρμονη αισιοδοξία που διακατέχονται, ο κυπριακός λαός θα ευημερήσει! Αυτό είναι το βέβαιο μήνυμα που προκύπτει και δεν συντρέχει κανένας λόγος ανησυχίας για το αύριο. Αυτή όμως, είναι η μία όψη. Υπάρχει και η άλλη. Αν δηλαδή επαληθευτούν οι προβληματισμοί, οι φοβίες και οι αμφιβολίες που τρέφει ο κάθε υποψήφιος για κάθε έναν από τους ανθυποψηφίους του, τότε, κούνια που μας κούναγε….
Χαιρετίσματα στην εξουσία…
Στο σημείο αυτό αξίζει να αναφερθούμε για το μεσοδιάστημα που θα μεσολαβήσει μεταξύ πρώτου και δεύτερου γύρου. Εκεί δηλαδή όπου οι υποψήφιοι –αν δεν εκλεγεί κάποιος από τον πρώτο γύρο, κάτι το οποίο φαντάζει εξαιρετικά δύσκολο– θα είναι μόνο δύο και όλοι οι υπόλοιποι θα πρέπει να υποστηρίξουν μια εκ των δύο υποψηφιοτήτων, εκτός βέβαια αυτών που θα πάνε… κατά βούληση. Δεν χρειάζεται καμία μαντική ικανότητα για το τί θα γίνει με τις όποιες συμμαχίες. Αφενός, αυτή θα προκύψει από το καλύτερο αλισβερίσι, το οποίο θα εξαρτηθεί από τα ποσοστά που αποκόμισε ο χαμένος υποψήφιος τον πρώτο γύρο και κατά πόσο μπορεί να τα επηρεάσει, αλλά και τις δοσοληψίες που θα διαπραγματευτεί η κάθε κομματική παράταξη ξεχωριστά. Αφετέρου, το πισωγύρισμα των όσων λέγονται σε αυτή τη φάση και τα μπαλώματα που θα ακολουθήσουν ώστε να αιτιολογούν τη συνεργασία που στόχο θα έχει την τελική νίκη και τον διαμοιρασμό της εξουσίας. Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία!…
