Ο παρών χρόνος και ο παρελθών χρόνος

είναι ίσως και οι δύο παρόντες στο μέλλοντα χρόνο

και ο μέλλων χρόνος περιέχεται στον παρελθόντα χρόνο.

Αν όλος ο χρόνος είναι αιωνίως παρών

όλος ο χρόνος δεν μπορεί να πληρωθεί.

Ό,τι θα μπορούσε να συμβεί είναι μια αφαίρεση

που παραμένει μια διαρκής δυνατότητα

σ’ έναν κόσμο από εικασίες.

Ό,τι θα μπορούσε να συμβεί και ό,τι συνέβη

δείχνουν σ’ ένα τέλος που είναι πάντοτε παρόν.

Μετά την αντίδραση της απαστράπτουσας άμεμπτης, χριστιανικής και καθώς πρέπει κοινωνίας της μισής Δημοκρατίας, αναζητώ κουράγιο μόνο στην ποίηση και την τέχνη. 

Μα επούλησαν σιόρ οι Βαρωσιώτες την περιουσία τους στους Τούρκους; – είπαν όλοι με μια φωνή! Στους Κινέζους, όμως, και στους Εβραίους, μα και στον ίδιο τον Μαμωνά ξεπούλησαν τις δικές τους περιουσίες η μισή Λεμεσός και η μισή πόλη του Γαλατόπουλου και η απαστράπτουσα, άμεμπτη και άμωμη κοινωνία δεν είπε λέξη! Για το καλό της πόλης είπαν, ας πάει το χωράφι και το παλιάμπελο, πατρίδα είναι αυτή, όχι παίξε γέλασε. Έκτισαν καζίνα, πύργους, πολυκατοικίες και ρετιρέ, έδωσαν δουλειές σε πάμπτωχούς εργολάβους, έθρεψαν οικογένειες άνεργων κτηματομεσιτών και ταλαίπωρων ατζεντών… Νιώθουν ήσυχοι με τη συνείδησή τους και ζουν αμφότερες οι πολιτείες ζωές χαρισάμενες. Ουδέν μεμπτόν! 

Οι Βαρωσιώτες, όμως, επουλήσαν τα του εχθρού, του κατακτητή, του βάρβαρου Αττίλα, που εισέβαλε στην Κύπρο – έτσι πάνω σ’ άνεμον – έσφαξε, βεβήλωσε, κατάστρεψε και από τότε κρατά όμηρο τη γη μας, αλλά όχι την αγέρωχη ψυχή μας. Μόνο ο πανδαμάτορας και καταλύτης χρόνος θα ανατρέψει το άδικον και θα φέρει την πολυπόθητη ελευθερία, είπαν! Τα πιστεύουν, τα λένε και τα γράφουν σε επίσημα ανακοινωθέντα, αυτά επαναλαμβάνουν σε μνημόσυνα πεσόντων και αγνοουμένων, αυτά ψιθυρίζουν στα ανώτατα δώματα της μισής Δημοκρατίας. Φορτικά, προσθέτοντας, όταν συμφέρει – το άλας – τα ψηφίσματα, τα Ηνωμένα Έθνη, τα σημεία Γκουτέρες [εκείνα που σημειώσαμε εμείς] και πάει λέγοντας. 

Και λοιπόν; Το 2025 το Βαρώσι θα είναι έτοιμο να δεχθεί τους πρώτους τουρίστες, είπε ο ανώνυμος [μέχρι χθες] Τουρκοκύπριος κύριος που αγόρασε φαίνεται τα τρία κομμάτια της «πατρίδας» μας από τους ιδιοκτήτες τους. Θέλει δυο χρόνια να τα διορθώσει, να τα επαναφέρει στις δόξες τους, είπε μάλιστα ότι θα κρατήσει [για χατίρι μας] τα ελληνίζοντα ονόματα τους.  Θα έρθουν ξανθοί Σκανδιναβοί και Βαλκάνιοι που αναζητούν τον ήλιο και τις παραλίες μας, θα έρθουν Κινέζοι και Γιαπωνέζοι, και σεΐχηδες [αφού τώρα έχουμε πτήση από και προς Κουβέιτ]. Και εμείς θα κοιτάζουμε από την κλειδαρότρυπα της κρεβατοκάμαρας του Λόφου, και θα παρακαλούμε τον θεό και την Αγία Αικατερίνη να κάνουν το θαύμα τους, να τους αφανίσουν μια και καλή.

Η πραγματικότητα; Πέρα από τα ευχολόγια και τις προσευχές, δε φαίνεται να είμαστε διατεθειμένοι να σπάσουμε το αδιέξοδο. Κάθε λέξη έχει τη σημειολογία της! Σιγή και αμηχανία, το θέμα μελετά ο Γενικός Εισαγγελέας! Δύσκολο να το παλέψουμε, εμπόδιο η «άτιμη τουρκική αδιαλλαξία». Ούτε θα προσπαθήσουμε να δουλέψουμε με τους Τουρκοκύπριους για ένα κοινό μέλλον, ούτε θα ζητήσουμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση πρακτικά μέτρα για να οικοδομήσουμε σχέσεις ανάμεσά μας, ούτε θα εισηγηθούμε να μπει η Αμμόχωστος και η Λευκωσία στον Παγκόσμιο Κατάλογο της Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ουνέσκο, ούτε θα προσπαθήσουμε να εντάξουμε την τουρκική στα δικά μας σχολεία και την ελληνική στα δικά τους. Αντίθετα θα εντείνουμε τις προσπάθειές μας για επιβολή κυρώσεων σε αυτούς που μαγάρισαν τον τόπο, που φταίνε για όλα. Και ως αντίποινα, θα κτίζουμε επάνω στις ΤΚ περιουσίες! Οι ανάγκες των προσφύγων θα μελετηθούν από τον Γενικό Εισαγγελέα… Mε την ευχή και την προσμονή ότι μέχρι να βγει το πόρισμα θα έχουν πεθάνει όλοι.  

Έτσι θα ζήσουμε τα υπόλοιπα χρόνια μέχρι να το χωνέψουμε. Στην απόγνωσή και απομόνωση μας θα γυρίζουμε την τηλεόραση στις ειδήσεις Τουρκικών καναλιών για να βλέπουμε την πόλη και το χρώμα της θάλασσάς μας. 

Και όταν παρέλθει ο πανδαμάτορας χρόνος και αφού καδρώσουμε τον τίτλο της ιδιοκτησίας μας σε χρυσοποίκιλτη κορνίζα και τον καρφώσουμε δίπλα στο εικόνισμα της Παναγίας που καπνίζουμε ανελλιπώς κάθε πρωί, κάποιοι από μας για να εξιλεωθούν θα ενδιατρίψουν πρώτα στην ιστορία και στις επιπτώσεις του Α’ και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και στη συνέχεια στην πρόσφατη ιστορία της Ευρώπης! Για να καταλάβουν ποια ήταν η Αυστροουγγαρία, τι εδάφη έχασε η Γερμανία και τι κέρδισε η Γαλλία και η Πολωνία, γιατί το Βέλγιο έχει τρεις επίσημες γλώσσες, τι ήταν ο Ψυχρός Πόλεμος και τι είναι σήμερα η Βοσνία-Ερζεγοβίνη, η Κροατία και το Μαυροβούνιο. Μοναδική ελπίδα είναι να συμπεράνουν ότι ο καταλύτης χρόνος δεν προσκομίζει πάντα θετικές και εύηχες λύσεις και ότι η παγκόσμια κοινότητα [που γνωρίζει πολύ καλά τις προσπάθειες λύσεις του παρελθόντος] δεν θέλει να σπαταλά τον χρόνο της για μιξοκλάματα και ενοχλητικές απαιτήσεις μικρών κρατών!

Οι άλλοι, οι πολλοί θα παραμείνουν σταθεροί και αμετάκλητοι στην ανάγνωση της επιλεκτικής ιστορίας που έχει ως κεντρικό άξονα την κατακλείδα: «Σώπασε κυρά Δέσποινα και μην πολυδακρύζεις πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα ναι». 

1. Τ.Σ.Ελιοτ, 1930