Το μεγαλύτερο μειονέκτημα για ένα πολιτικό πρόσωπο, είναι πρώτον να μην αντιλαμβάνεται τα λάθη του και δεύτερο, να μην δέχεται να ακούει απόψεις και εισηγήσεις από ανθρώπους που μπορούν να το βοηθήσουν. Με άλλα λόγια, να ζει στον μικρόκοσμο του περιβάλλοντος του και να θεωρεί ότι τα πάντα εξαντλούνται στον τρόπο με τον οποίο ο περίγυρος του, σκέφτεται και ενεργεί.
Ο Νίκος Χριστοδουλίδης, εξελέγη στην Προεδρία της Δημοκρατίας με το προφίλ του νέου, ανεξάρτητου πολιτικού, που δεν ήταν κομματικά εξαρτημένος και δεν είχε βαρίδια. Ήταν ο πολιτικός, όπως μας έλεγε καθ’ όλη τη διάρκεια της προεκλογικής, που γύρισε την Κύπρο όλη, άκουσε την κοινωνία, αντάλλαξε απόψεις μαζί της και ήταν έτοιμος να δώσει μια δυνατή γροθιά στο κομματικό κατεστημένο. Κατάφερε μέσα από τη διαλεκτική και τη δύναμη της εικόνας που συνοδεύει τον νέο Πρόεδρο, να χτίσει μια δυναμική γύρω από την υποψηφιότητα και παράλληλα όμως, να δημιουργήσει και μεγάλες προσδοκίες προς την κοινωνία των πολιτών. Το αποτέλεσμα του τελευταίου είναι, ίσως και το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχει να αντιμετωπίσει. Διότι ο Νίκος Χριστοδουλίδη θα κρίνεται πάντα υπό αυστηρό φακό και αυτό πρέπει να το κατανοήσει. Αλλά, ο ίδιος είναι που έχει δημιουργήσει αυτά τα δεδομένα για τον εαυτό του.
Πέραν όμως αυτού, ο Πρόεδρος θα πρέπει επιτέλους να αντιληφθεί ότι η προεκλογική έχει τελειώσει εδώ και τρεις μήνες. Δεν είναι υποψήφιος, αλλά o Πρόεδρος της Δημοκρατίας και η διοίκηση του κράτους δεν είναι ούτε οικογενειακή υπόθεση, ούτε υπόθεση προσωπικών σχέσεων. Η άσκηση εξουσίας, απαιτεί γνώσεις και εμπειρία. Ο Πρόεδρος και τις γνώσεις τις έχει και την εμπειρία την έχει, μετά από σχεδόν δέκα χρόνια σε κυβερνητικά πόστα της προηγούμενης Κυβέρνησης. Το πρόβλημα προφανώς ξεκινά από κάπου αλλού, αλλά καταλήγει και πάλι στον ίδιο. Αυτό κατέδειξε η ιστορία και με την περίπτωση της συμβούλου στο Υφυπουργείο Τουρισμού, της Δόξας Κωμοδρόμου και της Μαριλένας Ραουνά.
Η σύσκεψη που έγινε χθες για παράδειγμα, στο Προεδρικό με τον Γενικό Ελεγκτή Οδυσσέα Μιχαηλιδη, θα μπορούσε να γίνει προληπτικά. Για παράδειγμα όταν οι δύο άνδρες συναντήθηκαν μετά το επικριτικό σχόλιο του Γενικού Ελεγκτή για την Πρώτη Κυρία και προτού δουν το φως της δημοσιότητας όλες αυτές οι γκάφες της Κυβέρνησης που άφησαν τον Νίκο Χριστοδουλίδη εκτεθειμένο. Δεν μπορούσε δηλαδή ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να ζητήσει την άποψη του Οδυσσέα Μιχαηλίδη για το αν και ποια κριτήρια θα μπορούσαν να ακολουθηθούν έστω άτυπα όσον αφορά το θέμα της απασχόλησης των συμβούλων της Κυβέρνησης; Αλλά για να γίνει αυτό, θα πρέπει να συντρέχουν δύο παράγοντες: Ο πρώτος είναι να υπάρχουν γύρω του, τα άτομα εκείνα τα οποία εκτός των καλών προθέσεων και ακαδημαϊκών προσόντων, να έχουν και την πολιτική διορατικότητα για να μπορούν να δρουν προληπτικά και προστατευτικά για τον ίδιο. Κατά δεύτερο, θα πρέπει και ο ίδιος ο Πρόεδρος να έχει την διάθεση να ακούει, να δέχεται την κριτική χωρίς να βλέπει φαντάσματα παντού και παράλληλα, να παραδέχεται τυχόν λάθη, για να μπορεί να τα διορθώνει. Αντί λοιπόν να έβγαινε δυο μέρες να μας μιλά για «κανιβαλισμό» και ότι «όλα θα γίνουν όπως πρέπει», καλό θα ήταν να έκανε μια ανασκόπηση του αποτυπώματος της μέχρι τώρα διακυβέρνησης του. Από την απογοήτευση που σέρβιρε στην κοινωνία με την ανακοίνωση του Υπουργικού Συμβουλίου μέχρι τους διορισμούς των συμβούλων της Κυβέρνησης. Και θα πρέπει επίσης να κάνει την αυτοκριτική του και ο ίδιος και το περιβάλλον του, για το πώς ένας Πρόεδρος που ήρθε μετα βαΐων και κλάδων στην εξουσία, βρέθηκε δύο μήνες μετά με την πλάτη στο τοίχο, να τρέχει να σβήνει φωτιές.
Πιθανώς όλα να έχουν την εξήγηση τους. Αυτό είναι που πρέπει να αναζητήσει ο Πρόεδρος. Η προεκλογική έχει τελειώσει και η διακυβέρνηση του κράτους δεν είναι δημόσιες σχέσεις. Και σε ένα σύγχρονο κράτος, δεν χωρούν αποφάσεις με υποψίες βολέματος και εξόφλησης προεκλογικών γραμματίων.
Διότι σε μια κοινωνία ελεφάντων, Πρόεδρε, θα πρέπει όλοι μας και πρώτος εσείς, να αποδεικνύουμε εμπράκτως πώς δεν είμαστε ελέφαντες…
