Ίσως να βρίσκεται στη δυσκολότερη φάση της η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης αυτή την εποχή σε ό,τι αφορά το Ισραήλ και την Παλαιστίνη. Γνωστοί οι λόγοι. Οι σχέσεις με το Ισραήλ αναπτύχθηκαν τα τελευταία χρόνια όσο ποτέ προηγουμένως, και φυσικά όλοι προσβλέπουν σε αυτές τις σχέσεις, που εκφράζουν για πρώτη φορά έμπρακτα την πολιτική των εμπλεκόμενων συμφερόντων. Η οποία, όμως, εκ των πραγμάτων μετριέται μόνο με την αξία των συμφερόντων και ποτέ με την αξία της ανθρωπιάς και του δικαίου. Εδώ είναι το δίλημμα, δηλαδή. Διότι, είναι δεδομένη η στήριξη των Κυπρίων στον αγώνα των Παλαιστινίων, μάλλον, ήταν δεδομένη δεκαετίες ολόκληρες, τώρα άρχισε κι αυτό να φθίνει. Δεν είναι πια δόγμα. Αυτή η εξωτερική πολιτική άρχισε να δημιουργεί αμφιβολίες και στους πολίτες: Μήπως, κάναμε λάθος τόσα χρόνια που βλέπαμε τους Ισραηλινούς έναντι των Παλαιστινίων περίπου όπως βλέπουμε τους Τούρκους έναντι ημών; Μήπως να αναθεωρήσουμε τις απόψεις μας και να δείξουμε λίγη συμπάθεια και για το Ισραήλ; Μήπως έχει και το Ισραήλ κάποιο δίκαιο;
Εμείς, που είμαστε το ίδιο αδύναμοι και ξεχασμένοι όπως και οι Παλαιστίνιοι κι έχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα άλλο πάνοπλο φασιστικό κράτος στην ίδια γειτονιά, δεν μας επιτρέπεται να κλείνουμε τα μάτια μπροστά στο δράμα των Παλαιστινίων. Μπροστά στις απώλειες ανθρώπινων ζωών, συνήθως γυναικόπαιδων. Ουδείς δημοκράτης μπορεί να μένει ασυγκίνητος στις επιθέσεις πάνοπλων στρατιωτών εναντίον διαδηλωτών, που ακόμα είναι εξοπλισμένοι με σφενδόνες και με ελαστικά αυτοκινήτων, τα οποία πυρπολούν για να ανακόπτουν τις στρατιωτικές επιθέσεις. Φυσικά η συνεχιζόμενη διένεξη είναι επιζήμια και για το Ισραήλ. Είναι ένα κράτος, που επιβιώνει ανάμεσα σε εχθρικούς γι΄ αυτό αραβικούς πληθυσμούς και σπαταλά τεράστιες δυνάμεις για αυτοπροστασία. Όμως, θα μπορούσε να αποφύγει τη σύγκρουση, και υπήρξαν ευκαιρίες, αν αναγνώριζε τα δικαιώματα ενός λαού που επιβιώνει χωρίς κράτος για δεκαετίες. Κι επειδή είναι πολλά τα στοιχεία που προσομοιάζουν, ίσως με διαφορετικά μεγέθη και ιστορία, με τα δικά μας προβλήματα, οφείλουμε να θυμόμαστε το πιο σημαντικό, που ξεχνούν όσοι είναι μακριά από αυτή τη γειτονιά. Ότι οι Παλαιστίνιοι επιβιώνουν σε προσφυγικούς καταυλισμούς από τον πρώτο αραβοϊσραηλινό πόλεμο του 1948, χωρίς κράτος, χωρίς δικαιοσύνη, χωρίς ειρήνη. Ολόκληρες γενιές μεγάλωσαν με αυτή την αδικία και ουδέποτε θα ειρηνεύσουν αν δεν ασχοληθεί η διεθνής κοινότητα με την ουσία του προβλήματος και αν συνεχίσει να επιρρίπτει όλες τις ευθύνες στα «εξτρεμιστικά στοιχεία» της Χαμάς, που γεννά τρομοκράτες. Είναι η αδικία που γεννά τους τρομοκράτες, δεν είναι κάποια οργάνωση, που θα εξαφανιζόταν αν οι Παλαιστίνιοι δεν είχαν να αντιμετωπίσουν τις επιθέσεις, τον εποικισμό, τη φτώχεια. Η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί μόνο τις συγκρούσεις, γνωρίζει την ιντιφάντα, αλλά δεν έχει ιδέα πώς ζουν οι Παλαιστίνιοι. Ότι, για παράδειγμα, στις δικές τους περιοχές έχουν ανεγερθεί δεκάδες συγκροτήματα εποίκων, που αρνούνται να αποχωρήσουν, ότι υπόκεινται σε απίστευτες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και εξευτελισμούς, ότι η καθημερινότητά τους είναι ένας συνεχής αγώνας επιβίωσης από τη μέρα που θα γεννηθούν μέχρι την ώρα που θα πεθάνουν.
Αυτά δεν μπορούμε να τα σκεπάζουμε κάτω από την καινούργια εξωτερική πολιτική μας, που καλοβλέπει πια προς το Ισραήλ. Αυτό είναι άλλο. Οι αρχές και τα ανθρώπινα δικαιώματα που απαιτούμε για εμάς, οφείλουμε να τα απαιτούμε για όλους τους αδικημένους λαούς. Δεν μπορούμε, για παράδειγμα, να συμφωνήσουμε ποτέ με την κατοχή και τον εποικισμό παλαιστινιακών εδαφών από το Ισραήλ, γιατί είναι σαν να στρεφόμαστε εναντίον του εαυτού μας. Αλλά, οι διπλωματικές σχέσεις, η εμβάθυνση στρατηγικών συμμαχιών και ενεργειακών συνεργασιών με τις ισχυρές χώρες της περιοχής, όπως το Ισραήλ και η Αίγυπτος, είναι μονόδρομος. Εξάλλου, όταν ο Πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούτ Αμπάς, επισκέφτηκε την Άγκυρα, ρωτήθηκε για δημοσιεύματα του κυπριακού Τύπου, που έλεγαν ότι υποστηρίζει τις ελληνοκυπριακές θέσεις και η απάντηση του ήταν κατηγορηματική. Πρόκειται, είπε, για «αβάσιμα μυθεύματα» και «κάτι τέτοιο δεν υφίσταται» (ΚΥΠΕ, Άννα Ανδρέου, 17/7/2009). Δηλαδή; Δηλαδή, γραμμένους τους έχουν τους Ελληνοκύπριους, που πάντα στήριζαν τους Παλαιστίνιους όταν βρίσκονται μπροστά στα δικά τους συμφέροντα, που τώρα εξυπηρετούνται από την Τουρκία. Το κράτος μας, λοιπόν, οφείλει να δει κι αυτό τα δικά μας συμφέροντα.
aristosm@phileleftheros.com
