Όσα είδαν το φως της δημοσιότητας μέχρι σήμερα, με τη δημοσιοποίηση των πρακτικών του Κραν Μοντάνα, είναι αρκετά να επιβεβαιώσουν όσα λέγουν από το 2017 ο Πρόεδρος Αναστασιάδης και ο Έλληνας ΥΠΕΞ Ν. Κοτζιάς: Οι συνομιλίες κατέρρευσαν λόγω της τουρκικής αδιαλλαξίας.
Η δική μας πλευρά, με στάθμιση των δεδομένων και αποδοχή ότι ο χρόνος είναι αντίπαλός μας, παγιώνοντας τα τετελεσμένα του 1974 και καθιστώντας τις νέες “πραγματικότητες” μη αναστρέψιμες, προχώρησε σε οδυνηρότατες υποχωρήσεις στις εσωτερικές πτυχές, στην κατανομή της εξουσίας και τη λειτουργία του κράτους. Ίσως οι ανησυχίες για τη μη εύρυθμη λειτουργία και τη βιωσιμότητα του ομόσπονδου σχήματος να εξισορροπήθηκαν από τις προσδοκίες για τον καταλυτικό ρόλο της ΕΕ στα κράτη μέλη.
Η Τουρκία, κατ’ αρχάς, φρόντισε επιμελώς να διαλαλήσει προς κάθε κατεύθυνση την ετοιμότητά της να συμβάλει εποικοδομητικά στη λύση του Κυπριακού. Στο τραπέζι, όμως, δεν μετακινήθηκε σχεδόν καθόλου από τις πάγιες επιδιώξεις και θέσεις της: Να διασφαλίσει την εσαεί στρατιωτική παρουσία της και τα εγγυητικά δικαιώματα μονομερούς επέμβασης στην Κύπρο και τον πολιτικό έλεγχο της Κύπρου, μέσω της μέγιστης δυνατής πολιτικής ισότητας Ε/Κ-Τ/Κ. Στο εδαφικό μάλιστα υπαναχώρησε από χάρτες και ποσοστά που θεωρούνταν ντε φάκτο κεκτημένα προηγούμενων συνομιλιών.
Οι πραγματικές προθέσεις των Τούρκων διαφαίνονται ξεκάθαρα και από την τακτική που ακολούθησαν. Ενώ η δική μας πλευρά κατέθετε επιμελώς γραπτές προτάσεις στο Γ.Γ. η Τουρκία παλινωδούσε μεταξύ “μη εγγράφων” (non papers) και προφορικών διαβεβαιώσεων στο Γ.Γ..
Δυστυχώς για μας, ο Γ.Γ., ενώ δημόσια αναφέρθηκε στην ανάγκη κατάργησης των Εγγυήσεων και των δικαιωμάτων μονομερούς επέμβασης ως αναχρονιστικών, δεν απαίτησε επίσημες γραπτές προτάσεις από την Τουρκία. Αντίθετα, της επέτρεψε να ροκανίσει το χρόνο προσφέροντας μόνο προφορικές διαβεβαιώσεις προς κάθε κατεύθυνση και στο τελικό ανακοινωθέν δεν της επέρριψε καμία ευθύνη για τη μη λύση.
Η συνεχής επανάληψη με κάθε ευκαιρία από την Τουρκία από την επομένη του ναυαγίου μέχρι σήμερα ότι ουδέποτε δήλωσε ότι θα δεχόταν κατάργηση των Εγγυήσεων ή αποχώρηση του στρατού της, αφήνει πολλά ερωτηματικά για τον ρόλο του Γ.Γ.. Ή τον παραπλάνησε μέχρι τέλους ο Τσαβούσογλου ή o ίδιος παραπλάνησε τους Αναστασιάδη και Κοτζιά μέχρι τέλους, ενώ γνώριζε πολύ καλά τις τουρκικές προθέσεις, προσβλέποντας και σε άλλες υποχωρήσεις μας.
Εκτός από τους χειρισμούς του Γ.Γ., απογοήτευση προκαλεί και ο ρόλος του ΑΚΕΛ και μερίδας των ε/κ ΜΜΕ. Αντί εμπιστοσύνης και στήριξης του Προέδρου Αναστασιάδη και του ΥΠΕΞ Κοτζιά, έδιδαν πίστη στην πληροφόρηση από τους Τούρκους και άλλους άσπονδους “φίλους” μας, καταγγέλλοντας τη δική μας πλευρά και επιδιώκοντας κάθοδο του Τσίπρα για να πιέσει τους Αναστασιάδη-Κοτζιά για να προχωρήσει η διαδικασία!
Αυτοί που άλλαξαν ρότα εν μία νυκτί το 2004, αμφισβητούν την αποφασιστικότητα για λύση του Κυπριακού, του πολιτικού που είχε τότε τα κότσια να επιμένει μέχρι τέλους στις απόψεις του, θέτοντας σε κίνδυνο την ενότητα του κόμματός του και τη δική του πολιτική καριέρα.
Μέχρι σήμερα συνεχίζουν ακόμα να καταγγέλλουν τη δική μας πλευρά παρά τις επανειλημμένες δηλώσεις των Τούρκων ότι ποτέ δεν θα δέχονταν όχι εγγυήσεις και όχι στρατό!
Και ενώ από το 2017 αναφέρονταν υποτιμητικά στο “αφήγημα Αναστασιάδη”, που αμφισβητούσε τα συμπεράσματα του Γ.Γ., μετά τα πρακτικά ρωτούν τον Πρόεδρο γιατί δεν αμφισβήτησε το τελικό ανακοινωθέν αφού διαφωνούσε…
*Μέλος ΠΓ, Δημοκρατικός Συναγερμός
