Πριν λίγες ημέρες ένας φίλος αγόρασε νέο ηλεκτρονικό υπολογιστή από το διαδίκτυο, από άλλη Ευρωπαϊκή χώρα. Ενθουσιάστηκε με την τιμή που τον πήρε: «Εδώ το προηγούμενο μοντέλο κοστίζει μιάμιση φορές τόσα, μετά την έκπτωση του Μπλακ Φράιντει!» Με έβαλε σε σκέψεις κι έτσι έψαξα τις τιμές των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Όντως, όσα προσφέρονται στα καταστήματα ηλεκτρονικών στην Κύπρο, είναι πολύ ακριβότερα, αλλά και παλαιότερα μοντέλα «περασμένης γενιάς».
Γιατί άραγε υπερπληρώνουμε αναγκαίες ηλεκτρονικές συσκευές, που δεν κατασκευάζονται στην Ευρώπη, ενώ οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι τις βρίσκουν πολύ φθηνότερα;
Είναι ίσως λόγω του κόστους μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων από την Ασία, που το τελευταίο διάστημα αυξήθηκε τρομερά (από 300% μέχρι και 500%) και δυσκόλεψε πολλές μεγάλες επιχειρήσεις, ενώ υποχρέωσε πολλές μικρές επιχειρήσεις να ψάξουν εναλλακτικούς τρόπους να βρουν εμπόρευμα για τη φετινή εορτινή περίοδο; Όχι, η αύξηση κτυπά ολόκληρη την Ευρώπη. Κι ενώ το σκεφτόμουν, πήρα από το ψυγείο μου ένα έτοιμο καφέ «του περιπτέρου» (εγκυτιωμένο), που συνήθως δεν προτιμώ, όμως τί να κάνω, αφού αυτός που συνήθως επιλέγω δεν έρχεται στην Κύπρο εδώ και καιρό; Θυμήθηκα ξαφνικά ότι ο κτηνίατρος από τον οποίο παίρνω αντιπαρασιτικά κολάρα για τους γάτους μου, με ενημέρωσε την τελευταία φορά που πήγα ότι δεν θα τα ξαναφέρουν στην Κύπρο «διότι η εταιρεία που τα εισάγει είπε πως δεν τη συμφέρουν πια». Μικρές επιχειρήσεις και μεταπωλητές τώρα στρέφονται σε μεγαλοεισαγωγείς και πολυεθνικές εταιρείες που έχουν παρουσία στην Κύπρο, για να βρουν εμπόρευμα και να παραμείνουν στο παζάρι. Για πολλούς «όλα είναι μια χαρά», αν και αποφασίζει «ο δυνατός παίκτης» τι μπαίνει στο ψυγείο μας· και εμείς το δεχόμαστε χωρίς πρόβλημα.
Φταίει, ίσως, ο κορωνοϊός; Έχει φέρει βέβαια επιπτώσεις στο κόστος της παραγωγής και των μεταφορών προϊόντων, όμως αυτές οι επιπτώσεις μας αγγίζουν όλους με τον ίδιο τρόπο. Φυσικά τα αναποτελεσματικά και, συχνά, παράδοξα μέτρα που λαμβάνονται από όλες τις Κυβερνήσεις μας επηρεάζουν πολύ άσχημα και παρατείνουν την επικρατούσα κατάσταση. Η άρνηση της Κυβέρνησης να αναγνωρίσει ότι οι πλήρως εμβολιασμένοι και όσοι έχουν αποκτήσει αντισώματα μπορούν να μεταδώσουν τον κορωνοϊό με σχετική ευκολία, χωρίς μάλιστα να το γνωρίζουν, αφού δεν ελέγχουν τον εαυτό τους, δεν μας κάνει καλό. Μελετούνται από τους σοφούς ηγέτες τρόποι περιορισμού ανεμβολίαστων και για τους εμβολιασμένους «όλα είναι μιά χαρά», ακόμα και τώρα που είναι παραδεκτό ότι οι δύο δόσεις εμβολίων δεν καλύπτουν επαρκώς, αλλά και ουδόλως επηρεάζουν την πιθανότητα νόσησης. Είπαμε ότι αυτό επηρεάζει τις τιμές, αλλά δεν εξηγεί τη διαφορά μεταξύ των τιμών ηλεκτρονικών υπολογιστών στην Κύπρο και στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Είναι ίσως το πολύ αυξημένο κόστος καυσίμων; Το τωρινό τρομακτικό κόστος των καυσίμων ανέβασε κατά πολύ το κόστος της καθημερινότητας κάθε κατοίκου της Κύπρου, όμως δεν μας επηρέασε σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από κατοίκους άλλων χωρών της Ευρώπης. Θα μπορούσαμε βέβαια να χρησιμοποιούμε πολύ περισσότερο τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Για την ηλιοφάνεια μας μόνο περηφανευόμαστε όταν μιλάμε για την Κύπρο ως τουριστικό προορισμό. Είμαστε η χώρα «του ήλιου και της θάλασσας», που πληρώνει εξοντωτικά πρόστιμα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, επιβαρύνοντας τον κάθε φορολογούμενο με το κόστος της εμμονής των διοικούντων μας να εξαρτόμαστε ολοκληρωτικά σε ορυκτά καύσιμα. Πολλοί λένε «όλα είναι μια χαρά», θα ξαναπέσουν τα καύσιμα, έχει ξανασυμβεί. Και τέλος πάντων, δεν είναι στην αύξηση του κόστους των καυσίμων που οφείλεται η ουσιαστική διαφορά των τιμών ηλεκτρονικών υπολογιστών στην Κύπρο, σε σύγκριση με άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, ακόμα και «απομονωμένες», όπως π.χ. την Ιρλανδία.
Στη Βουλή μιλούν για το «μεταναστευτικό», θέμα για το οποίο η Κυβέρνηση «έχει πολιτική»· της οποίας το μοναδικό αποτέλεσμα είναι η ώθηση των πολιτών στην υιοθέτηση ακραίων και επικίνδυνων ρατσιστικών πεποιθήσεων, με όσα αυτό συνεπάγεται. Μιλούν για μεταρρύθμιση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης· και το αποτέλεσμα που είδαμε μέχρι σήμερα είναι λιγότερη Δημοκρατία, με την αναβολή των Δημοτικών Εκλογών πριν αποφασιστεί η μεταρρύθμιση, ενώ η Κυβέρνηση αγνοεί ολόκληρες Κοινότητες όσο λαμβάνει αυθαίρετες και ελλιπείς αποφάσεις για θέματα αποκλειστικά τοπικού χαρακτήρα. Ρυπογόνες και επικίνδυνες για την υγεία μονάδες παραγωγής ασφάλτου – Δάλι και Μιτσερό – το ασφαλτικό θα μετακινηθεί από το Δάλι και θα πάει στο Μιτσερό που «είναι ήδη βεβαρημένο έτσι δεν βλέπουμε πρόβλημα» και «όλα είναι μια χαρά», σκυροθραυστικές μονάδες – Σταυροβούνι, κεραίες κινητής τηλεφωνίας – παντού – στο ερώτημα αν προτιμούμε γρήγορο ίντερνετ ή την υγεία μας η Κυβέρνηση απαντά «γρήγορο ίντερνετ», ΧΥΤΥ όπου θάβονται εκατοντάδες τόνοι οικιστικών αποβλήτων – Κόσιη – «το Υπουργείο Γεωργίας βρίσκεται τώρα στο στάδιο της αξιολόγησης/αναθεώρησης της Εθνικής Στρατηγικής Διαχείρισης Στερεών Αποβλήτων 2022-2028» και έτσι «όλα είναι μια χαρά», στέρηση δικαιώματος χρήσης και εκμετάλλευσης ιδιοκτησίας χωρίς απαλλοτρίωση ή αποζημίωση – Ακάμας – η φύση έχει προστατευθεί και «όλα είναι μια χαρά». Παράλληλα σχεδιάζει, μέσω της μεταρρύθμισης, υδροκέφαλες Αρχές (Πολεοδομικές και άλλες) που θα έχουν την ευθύνη αποφάσεων τοπικού χαρακτήρα, από μακριά. Ξανά, από την ανευθυνότητα και τη σοβαροφάνεια έρχεται η πόλωση του κοινού που φέρνει αντιπαραθέσεις μεταξύ συνόλων που δεν φταίνε, όπως «Κοινότητες Ακάμα εναντίον Περιβαλλοντικών Οργανώσεων». Και ο Ακάμας πριν λίγες ημέρες, ενώ ο φίλος αγόραζε φθηνά νέο ηλεκτρονικό υπολογιστή, καιγόταν. Πιθανότατα από αγανακτισμένους κατοίκους των Κοινοτήτων του.
Ο στρούθος κηρύχθηκε προστατευόμενο είδος, κάτι που η Κύπρος είχε υποχρέωση να πράξει, όμως ακόμα δεν ανακοινώθηκαν, ίσως ούτε μελετήθηκαν, τρόποι προστασίας των γεωργών και των καλλιεργητών, αλλά «η Κυβέρνηση θα το αναλάβει»· και όπως πάντα, «όλα είναι μια χαρά». Στον Κάμπο τα Αγρινά φονεύονται από αδέσποτους σκύλους, ο αριθμός των οποίων έχει αυξηθεί τόσο, που δημιουργήθηκαν στα δάση αγέλες άγριων σκύλων. Ταυτόχρονα υπάρχουν «άγνωστοι – γνωστοί» που ταΐζουν ολόκληρες πυκνοκατοικημένες περιοχές με κρέας Αγρινού, που μάλιστα μαθαίνουν και στους πελάτες τους πως να το μαγειρεύουν, αφού είναι «δύσκολο κρέας». Όμως «όλα είναι μια χαρά», διότι το αγρινό είναι προστατευόμενο είδος και μας λένε πως δεν θα ξανακινδυνέψει με εξαφάνιση, όπως κινδυνεύει ο Κυπριακός Γύπας για την αναπαραγωγή του οποίου φέρνουν Ισπανούς Γύπες… Από την άλλη, το ένα εκατομμύριο αδέσποτες γάτες που ζουν στην Κύπρο μας, δεν έχουν πρόβλημα στην αναπαραγωγή τους. Αυξάνονται και πληθύνονται μέχρι που βρίσκουν το τέλος τους στους τροχούς αυτοκινήτων, ή τρων ο,τι βρίσκουν πεταμένο και δηλητηριάζονται, αλλά «όλα είναι μιά χαρά», γιατί «στην Κύπρο όλοι αγαπάμε τους γάτους».
Και τί σχέση έχουν όλα αυτά με το ότι υπερπληρώνουμε αναγκαίες ηλεκτρονικές συσκευές που οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι βρίσκουν πολύ φθηνότερα;
Θα σας πω τη σχέση. Αφού «όλα είναι μια χαρά» και νομίζουμε ότι έχουμε λύσεις για όλα τα προβλήματα μας, από την ανεργεία και την απελπισία του βιοπαλαιστή μέχρι το αν θα είναι σχολική αργία η ονομαστική εορτή του Αρχιεπισκόπου, ποιό το πρόβλημα να υπερπληρώνουμε ηλεκτρονικούς υπολογιστές; «Μας έχουν καταλάβει», ή στην καθομιλουμένη «εκαταλάβαν μας». Έχουμε τόσα προβλήματα. Τώρα θα κολλήσουμε στο κόστος των λάπτοπ; Γιατί υπερπληρώνουμε τελικά; Την απάντηση τη ξέρουμε! Υπερπληρώνουμε επειδή έτσι θέλουμε! Εμείς το αποφασίσαμε, με το τρόπο μας! Και αν ένας δεν θέλει να υπερπληρώνει, ας ερευνήσει τις τιμές, ας ψάξει στο διαδίκτυο χρησιμοποιώντας τον παλιό του ηλεκτρονικό υπολογιστή που υπερπλήρωσε, ώστε να βρει το ίδιο πράγμα φθηνότερα· ή, καλύτερα, ας πάει σε μιά μικρή επιχείρηση και να ζητήσει το ίδιο πράμα και ίσως, ο άνθρωπος που εργάζεται στο δικό του μαγαζί και τον καταλαβαίνει, του το δώσει στην καλύτερη τιμή! Μπορούμε να αλλάξουμε τα πάντα, αν το αποφασίσουμε και αν σηκωθούμε να κάνουμε κάτι! Η μοναδική εξήγηση για το ότι τα πράγματα είναι έτσι, είναι ότι εμείς τα θέλουμε έτσι! Εμείς τα αφήνουμε έτσι όλα, «μιά χαρά»… Σωστά μας έχουν καταλάβει· και μας δουλεύει κανονικά η Κυβέρνηση, που κάποτε μας κτυπά «για το καλό μας» και άλλες φορές μας ρίχνει ψίχουλα για να περάσουμε, ενώ σπεύδει να εξυπηρετήσει αυτούς που της υποδεικνύουν τι να κάνει.
Εχθές βγήκα από το μαγαζί μου στον πεζόδρομο Λήδρας και είδα δύο αδέσποτα γατάκια να κοιμούνται στις καρέκλες. Το ένα γατάκι ούτε που με πρόσεξε, το άλλο με είδε και μισοσηκώθηκε. «Μην σηκώνεσαι», του είπα, «όλα είναι μια χαρά»… Και θα παγώνει από το κρύο, θα ψάχνει φαγητό στα σκουπίδια, θα τρέχει να κρυφτεί από τη βροχή, θα ζει με φόβο, αλλά θα το συνηθίσει. Εγώ θα του δίνω κάτι να φάει όποτε το βλέπω. Αυτό δεν θα αλλάξει ουσιαστικά τη ζωή του. Όμως «όλα είναι μια χαρά». Και έτσι, το γατάκι που με είδε και το γατάκι που ούτε κατάλαβε ότι ήμουν εκεί, συνέχισαν να κοιμούνται, ήρεμα, στις καρέκλες τους.
