Σύμφωνα με τη χριστιανική θρησκεία, ως προπατορικό αμάρτημα λογίζεται το πρώτο αμάρτημα που διέπραξαν οι πρωτόπλαστοι, άλλως προπάτορές μας, τους οποίους έπλασε ο Θεός και που ήταν ο Αδάμ και η Εύα. Οι άνθρωποι αυτοί έπεσαν στην παρακοή και την αμαρτία κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στην παράδεισο. Με την παρακίνηση του διαβόλου παρέβησαν την εντολή του Θεού και έφαγαν από τον καρπό του δέντρου της γνώσης του καλού και του κακού.
Με τη σταυρική θυσία του Ιησού, ο άνθρωπος είναι σε θέση να απαλλαγεί από τις επιπτώσεις της κληρονομημένης αμαρτίας των προπατόρων μας και να αποκτήσει ό,τι έχασαν ο Αδάμ και η Εύα. Το βάφτισμα, σύμφωνα και πάλι με τη θρησκεία μας, είναι ένα σημαντικό βήμα προς την απόκτηση της σωτηρίας μας, όμως η πίστη στη θυσία του Ιησού είναι απαραίτητη για να απαλλαγεί ο άνθρωπος από το προπατορικό αμάρτημα.
Χωρίς άλλο, θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι, εκτός από τον άνθρωπο που κληρονόμησε το προπατορικό αμάρτημα από τους πρωτοπλάστους, κατά ανάλογο τρόπο υπάρχουν και πολιτικά κόμματα, που κληρονόμησαν από τους προκατόχους τους μοιραία σφάλματα και θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως τα προπατορικά τους αμαρτήματα.
Μια τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση είναι αυτή τού ΑΚΕΛ και αφορά στη στάση που τήρησε και εξακολουθεί να τηρεί έναντι του αγώνα της ΕΟΚΑ. Για εξήντα πέντε τώρα χρόνια, το κόμμα αυτό σηκώνει ένα ασήκωτο βάρος, που δεν είναι άλλο από την άρνησή του να αναγνωρίσει και να αποδώσει τις πρέπουσες τιμές στον Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα του λαού μας, τού 1955 – 1959. Η ανάληψη αυτού του αγώνα από τη δεξιά και όχι από τους ίδιους τους συντρόφους, φαίνεται να είναι ο βασικός λόγος για τη συγκεκριμένη στάση τους. Και όμως! Σε άλλες χώρες που μάχονταν και αυτές για την απελευθέρωσή τους από τον αποικιακό ζυγό, δεν ήταν σπάνιο να διεξήγαν αυτόν τον αγώνα δύο ανταρτικές οργανώσεις, εκ των οποίων η μία αριστεράς ιδεολογίας και η άλλη δεξιάς.
Από το τέλος του αγώνα μέχρι σήμερα, το ΑΚΕΛ δεν χάνει ευκαιρία να επικρίνει την ΕΟΚΑ και τους αγωνιστές, επειδή τόλμησαν να πολεμήσουν τον βρετανικό λέοντα και να χαρίσουν στον λαό μας την ελευθερία του. Με μισόλογα και αβάσιμες δικαιολογίες, οι σύντροφοι προσπαθούν να μειώσουν τη σημασία αυτού του αγώνα και, το χειρότερο, να αποδώσουν σε αυτόν αντεθνικές ενέργειες, επονείδιστες πράξεις, ακόμη και εγκλήματα. Στο σημείο αυτό, αξίζει να αναφέρουμε ότι σε κάθε ένοπλο αγώνα των λαών για ελευθερία ή τη δημοκρατία δεν έλειψαν τα λάθη, οι προδοσίες και τα εγκλήματα. Όμως, όλα αυτά δεν μπορούν, με κανένα τρόπο, να δικαιολογήσουν την αποκήρυξη και την απάρνηση των αγώνων αυτών.
Αναμφίβολα, οι θυσίες του Γρηγόρη Αυξεντίου, του Κυριάκου Μάτση, του Ευαγόρα Παλληκαρίδη και των τεσσάρων ηρώων του Αχυρώνα του Λιοπετρίου είναι ικανές, από μόνες τους, για να θέσουν φίμωτρο στα στόματα των συντρόφων. Πραγματικά, ήταν ένας υπέροχος αγώνας για τον οποίο ο λαός μας πρέπει να νιώθει μεγάλη υπερηφάνεια. Για να είμαστε δίκαιοι, επρόκειτο για έναν αγώνα στον οποίο μετείχε το σύνολό του λαού μας. Νέα παιδιά, στο άνθος της ηλικίας τους, έδωσαν ή ήταν πρόθυμοι να δώσουν ό,τι πολύτιμο είχαν, την ίδια τη ζωή τους, για να δουν τη μικρή τους πατρίδα ελεύθερη.
Αμέσως με την έναρξη του αγώνα, οι σύντροφοι δεν έχασαν καιρό και εκστόμιζαν τις χειρότερες ύβρεις εναντίον του. Μίλησαν για ψευτοδιγενήδες και για βαρελότα, με απώτερο στόχο να διασύρουν στα μάτια του απλού λαού αυτόν τον ξεσηκωμό. Όμως, μάταιος κόπος! Σε σύντομο χρονικό διάστημα, ανέκρουσαν πρύμναν, άσκησαν αυτοκριτική και παραδέχτηκαν ότι έσφαλαν στις προηγούμενες εκτιμήσεις τους.
Δυστυχώς, οι σύντροφοι περιορίστηκαν ουσιαστικά μόνο στα λόγια και δεν πέρασαν στα έργα. Έτσι, με το τέλος του αγώνα, όλες οι παρατάξεις και τα κόμματα γιορτάζουν τη μέρα έναρξής του, την 1η Απριλίου, με μοναδική εξαίρεση το ΑΚΕΛ. Αυτόν τον υπέροχο αγώνα ύμνησαν τόσοι και τόσοι άνθρωποι των τεχνών και των γραμμάτων, και μεταξύ τους λογοτέχνες της αριστεράς ιδεολογίας, όπως ο Γιάννης Ρίτσος, ο Θεοδόσης Πιερίδης, ο Τεύκρος Ανθίας.
Σήμερα, ό,τι απομένει να γίνει από πλευράς ΑΚΕΛ αναφορικά με τον αγώνα τού 1955 – 1959, είναι η εκ νέου άσκηση αυτοκριτικής εκ μέρους του και η παραδοχή της διάπραξης ενός τεράστιου σφάλματος για τη μέχρι τώρα στάση του έναντι του αγώνα. Μόνο με αυτόν τον τρόπο θα επέλθει η πολυπόθητη κάθαρση και η οριστική απαλλαγή του κόμματος από το δικό του προπατορικό αμάρτημα! Απόφαση χρειάζεται!
* Φιλόλογος
