Η οικογένεια έχει γίνει το αντικείμενο μελέτης πολλών επιστημών, γιατί η σπουδαιότητα της στην υγιή ανάπτυξη των ατόμων και κατ’ επέκταση της κοινωνίας είναι αδιαμφισβήτητη.
Ο άνθρωπος είναι μια βιολογική, ψυχολογική και κοινωνική οντότητα, που η ομαλή λειτουργία του εξαρτάται από την αρμονική λειτουργία που την αποτελούν μέσα στο πλαίσιο της οικογένειας, το θέμα στο οποίο θα ασχοληθώ, μια και θέλω να το ανακαινίσω, μέσω στο φάσμα της πανδημίας του κορωνοϊού που ακόμη μαστίζει την ανθρωπότητα και οδηγεί τις οικογένειες σε πρωτόγνωρα δεδομένα όπως την καραντίνα και την απομόνωση. Εδώ ακριβώς αναδεικνύεται το εύρος και η ανθεκτικότητα της οικογένειας μιας και φέρνει νέα δεδομένα στην οικογένεια όπως άγχος, κόπωση, πτώση του ηθικού ή ακόμη και αύξηση της βίας και την επιθετικότητα μέσα στην ίδια την οικογένεια.
Πιο κάτω είναι πιστεύω μερικοί από τους λόγους για τους οποίους μια οικογένεια ‘δεν μπορεί να οργανωθεί.
- Οι στόχοι του ενός ή περισσοτέρων μελών είναι αντίθετοι με τους στόχους της οικογένειας.
- Τα στοιχεία της οργάνωσης, επικοινωνίας, τροφοδότηση πληροφοριών (feedback), αναμενόμενοι ρόλοι (role expectation) δεν είναι ξεκάθαροι και έχουν διακοπεί.
- Η ενέργεια που διαθέτει η οικογένεια δεν είναι ικανοποιητική για τις απαιτήσεις τους συστήματος.
- Οι οικογένεια δεν είναι ικανοποιητικά οργανωμένη για να μπορέσει να πάρει επιπρόσθετη ενέργεια έξω από το δικό της σύστημα.
- Οι διάφορες πιέσεις από το περιβάλλον εξασκούν μια αποδιοργανωτική επιρροή πάνω στο οικογενειακό σύστημα.
Πιο αναλυτικά, η οικογένεια έχει δύο κύρια καθήκοντα. Πώς να κοινωνικοποιήσει τα μέλη της και να ικανοποιήσει την συναισθηματική και φυσική ανάγκη των παιδιών (εάν υπάρχουν παιδιά) και δεύτερο πώς να προωθήσει τα παιδιά της προς την ανεξαρτησία.
Η οικογενειακή μονάδα αντιμετωπίζει συνεχείς πιέσεις και προκλήσεις για αλλαγή τόσο από τα μέλη της (έσωθεν), όσο και από την κοινωνία (έξωθεν). Η καλή λειτουργία της οικογένειας θα εξαρτηθεί από τον τρόπο με τον οποίο δείχνει ελαστικότητα στην αντιμετώπιση αυτών των πιέσεων ανάλογα με τον τρόπο και χρόνο. Άκαμπτες οικογένειες που λειτουργούν και ενεργούν πάντοτε αντιμετωπίζουν με τον ίδιο τρόπο βρίσκονται συνήθως κάτω από μεγαλύτερες πιέσεις και πάντοτε αντιμετωπίζουν την πιθανότητα αποδιοργάνωσης. Ιδίως αυτό φάνηκε στις μέρες του αυτοπεριορισμού λόγω της πανδημίας που ακόμη παραμένει.
Ενόσω λοιπόν η οικογενειακή μονάδα δεν προσφέρει μερικές ικανοποιήσεις σε όλα τα μέλη της, το αδικούμενο ή παραμελημένο μέλος της ζητάει ικανοποιήσεις έξω από την οικογένεια του αρκετές φορές με συμπτώματα απαράδεκτής συμπεριφοράς ή ακόμη με φυσικά ή ψυχικά συμπτώματα.
Υπάρχουν περιπτώσεις που ίσως παιδιά γύρω στην εφηβεία γίναν πιο ευάλωτα σε ουσίες και ναρκωτικά. Όλοι ξέρουμε ότι η εφηβεία μπορεί να είναι μια περίοδος συγχύσεων καθώς και απελπισίας. Η αυξανόμενη πίεση μπορεί πολλές φορές να γίνει η αιτία κάποιος έφηβος να αισθάνεται πολύ άσχημα.
Τελικά θα έλεγα ότι το άτομο παρουσιάζει ανάγκες ή προβλήματα όχι μόνο λόγω ενδοοικογενειακών παραγόντων, αλλά και λόγω της κοινωνικής πολιτικής του κράτους ή του τρόπου λειτουργίας της κρατικής μηχανής ή των διαφόρων υπηρεσιών λ.χ. παιδείας, υγείας, οικονομίας, ευκαιριών ανέλιξης, κ.ά. Έτσι πιστεύω κάθε άνθρωπος και σαν μέλος της οικογένειας αλλά και σαν μέλος της κοινωνίας ευρύτερα σαν σκεπτόμενο άτομο, η προτροπή των ιδιοφυών προγόνων μας «γνώθι σ’ αυτόν» θεωρείται να έχει σχέση επιταγής. Διότι η καλλιέργεια της αυτογνωσίας συμβάλλει στην αύξηση της προσωπικής ωρίμανσης. Ταυτόχρονα όμως η γνώση του εαυτού αποτελεί χαρακτηριστικό γνωριμίας του ώριμου συναισθηματικά ατόμου, ένας τέτοιος άνθρωπος συνειδητά, και με αίσθημα προσπαθεί να βρει το νόημα της δικής τους ύπαρξης σε σχέση με την οικογένεια του αλλά και με την κοινωνία ευρύτερα
Κοινωνιολογία, Βιολογία, Διοίκηση (ΜΒΑ)
