Οι Ολυμπιακοί Αγώνες πρωτάρχισαν το 776 π.Χ. στην Ολυμπία της Ήλιδας, με συμμετοχή αθλητών απ΄ όλο τον ελληνικό κόσμο της αρχαιότητας. Κατά τη διάρκεια των Αγώνων κηρυσσόταν εκεχειρία και οι πολεμικές επιχειρήσεις διακόπτονταν. Κατείχαν ζωτική θέση στη ζωή των Ελλήνων, ώστε το μεταξύ τους διάστημα, η Ολυμπιάδα, να χρησιμοποιηθεί ως βάση του χρονολογικού συστήματός τους.
Η Ελλάδα είναι ο πολιτισμός της, η ποίηση, οι Τέχνες, η Ιστορία και ο αθλητισμός. Όταν βλέπεις νέα παιδιά όπως τον 24χρονο Γιαννώτη κωπηλάτη Στέφανο Ντούσκο και τον 23χρονο Μίλτο Τεντόγλου, πρώτο αθλητή του μήκους, να αγωνίζονται με το πάθος το οποίο τους διακρίνει, τότε αισθάνεσαι τη δύναμη της φυλής του Έλληνα. Τότε, κατανοείς το μεγαλείο της ψυχής, της λεβεντιάς, τις αντοχές του Έλληνα, οι οποίες είναι αστείρευτες και αξιέπαινες.
Έλληνες αθλητές έφθασαν σε τόσο υψηλό επίπεδο χαράσσοντας τον δρόμο της δικής τους ιστορίας. Αθλητές που με αξίες και ιδανικά δίκαια και επάξια ενέταξαν την Ελλάδα στον χάρτη της παγκόσμιας περηφάνιας.
Με τη δύναμη της θέλησης, με επιμονή και υπομονή, σκληρή δουλειά, στόχο – προσήλωση, με στερήσεις, θυσίες και πειθαρχία, έδειξαν στον Ελληνισμό πως τίποτα τελικά δεν είναι ανεπίτευκτο. Μάλιστα, ακόμη και τα μεγάλα εθνικά θέματα τα οποία ταλανίζουν εδώ και πολλά χρόνια τη δική μας κοινωνική ποιοτική αποτελεσματική διαχείριση, όταν προϋπάρξουν όλα τα πιο πάνω προαπαιτούμενα. Θέληση, σκληρή δουλειά, συνεργασία, αλληλεγγύη αλλά και πίστη στον αγώνα που διεξάγεις.
Τα τελικά αποτελέσματα που έφεραν στους πρόσφατους αγώνες τα δύο παιδιά ισοδυναμούν με τεράστιες εθνικές επιτυχίες. Μόνο εθνική περηφάνα, σεβασμό και ευγνωμοσύνη προς τα δύο αυτά παιδιά, με οδοδείκτη την πίστη τους, παράδειγμα μίμησης αλλά και αναστοχασμού μεσούσης των απέραντων δυσκολιών που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα.
Βλέποντας τη μικρή Ελλάδα να αποκτά επάξια θέση στον χάρτη της παγκόσμιας περηφάνιας, πρωτοθυμήθηκα τα όσα μας χάρισαν παλαιότερα άλλοι κορυφαίοι αθλητές.
Ποιος μπορεί να ξεχάσει την πορεία του Γκάλη και του Παναγιώτη Γιαννάκη που μαζί με τον Φασούλα και την ομάδα τους κέρδισαν το 1987 το 25ο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθόσφαιρας με 103-101. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις δυο βολές του Αργύρη Καμπούρη στο τέλος του αγώνα; Ήταν βράδυ 14 Ιουνίου 1987 όταν η Ελλάδα με προπονητή τον Κώστα Πολίτη κέρδισε το Ευρωπάσκετ και ο απανταχού της γης Ελληνισμός ξεχύθηκε στους δρόμους, από τη Λευκωσία, την Αφρική, τη Νέα Υόρκη;
Αλλιώτικες εποχές, τότε που ο ελληνικός αθλητισμός μάς έβγαζε στους δρόμους της καταξίωσης και της περηφάνιας.
«Οι καιροί ου μενετοί», κατά τον Θουκυδίδη. Σαφώς και οι ευκαιρίες δεν περιμένουν. Με απλές λέξεις: Ή θα προχωρήσουμε ως κράτος ή η οποιαδήποτε στασιμότητα θα οδηγήσει, μοιραία, σε οπισθοδρόμηση. Τρανά παραδείγματα αυτά τα δύο παιδιά που με το παράδειγμά τους έδειξαν για ακόμη μια φορά ότι ο αθλητισμός ως ιδεώδες κοινωνικοποιεί, προάγει την αναγνώριση των αντιπάλων και την ανάπτυξη του σεβασμού. Εξάλλου, οι κορυφαίοι αθλητές λειτουργώντας ως πρότυπα μπορούν να επηρεάσουν τους νέους σε κρίσιμα κοινωνικά θέματα, όπως είναι η βία, τα πρότυπα, τα ναρκωτικά κ.ά. Οι ευεργετικές επιδράσεις του αθλητισμού επεκτείνονται στην καλλιέργεια του ομαδικού πνεύματος, τη συνεργασία, την αλληλεγγύη, τον ευγενή συναγωνισμό ή άλλες αρετές, οι οποίες είναι απαραίτητες για την προαγωγή της κοινωνικής ζωής και συνείδησης.
Στέφανε και Μίλτο σας ευχαριστούμε για τα όσα μας θυμίσατε με τις επιτυχίες σας. Καλή δύναμη και καλή συνέχεια… ο αγώνας σας δεν είναι μόνο αθλητικός. Είναι αγώνας εθνικής αφύπνισης.
*Ερευνήτρια σε θέματα Νεολαίας και Πολιτισμού -καθηγήτρια Φιλολογίας
