Η πρώτη της σκέψη, τότε, ήταν αν αυτά τα πλασματάκια που χωρούσαν στη χούφτα της, θα ζούσαν και θα γίνονταν κανονικά μωρά. Τελικά, όχι μόνο έζησαν, αλλά οι μαχητές της ζωής της, φθάνοντας στην εφηβεία πια, δίνουν καθημερινά διδάγματα ζωής και έχει κάθε λόγο να είναι περήφανη γι’ αυτά. Γιατί αυτό λέγεται ευλογία.

Η 17η Νοεμβρίου καθορίστηκε ως η παγκόσμια μέρα (κατά της) Προωρότητας. Οι γονείς, οι οποίοι απέκτησαν πρόωρα ένα μωρό, μπορούν να το καταλάβουν. Οι υπόλοιποι οφείλουν να ξέρουν. Η ιατρική επιστήμη ορίζει πρόωρο κάθε μωρό που έχει γεννηθεί πριν την 37η βδομάδα. 

Είναι απίστευτος ο αγώνας που καλούνται να δώσουν αυτά τα πρόωρα μωράκια μέσα στη θερμοκοιτίδα, καθώς για μέρες, εβδομάδες ή και για πολλούς μήνες κάποια, δίνουν πραγματική μάχη για να κερδίσουν την ίδια τους τη ζωή. Τα πλείστα από αυτά τα μωρά, χάριν κυρίως της άριστης φροντίδας και εξειδικευμένης περίθαλψης που τυγχάνουν στην Μονάδα Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών (ΜΕΝΝ) τα καταφέρνουν, χαρίζοντας μεθυστική ευτυχία στους γονείς τους.

Όμως, δεν υπάρχει συγκλονιστικότερη εικόνα από τη μάνα εκείνη που μέσα από το γυαλί, προσπαθεί να επικεντρώσει  το βλέμμα της στην θερμοκοιτίδα που βρίσκεται το δικό της παιδί, αποζητώντας με αγωνία να διακρίνει ένα μικρό κούνημα των ποδιών ή των χεριών του, ένδειξη και απόδειξη ότι το νεογέννητο αναπνέει… 

Ταξιδεύοντας πίσω στον χρόνο, έξω από τη ΜΕΝΝ, ίσως να μην είχες ακούσει ποτέ τη λέξη προωρότητα. Ίσως να νόμιζες πως δεν θα σε αφορούσαν οι αναρτημένες φωτογραφίες με τα καρδαμωμένα μωρά που βγήκαν ζωντανά και τώρα σκάνε χαμόγελα σε φωτογραφίες στους τοίχους … Κι όμως … Τώρα περιμένεις κι εσύ στη σειρά, με την πράσινη φόρμα, τα μαλλιά πιασμένα και τα χέρια αποστειρωμένα, για να δεις τα δίδυμα αγόρια σου, μόλις είκοσι οκτώ εβδομάδων. Εντάξει, μπορεί οι ραφές να σε τραβάνε, το στήθος σου να βαραίνει και στο άκουσμα του κλάματος κάποιου μωρού, να σου έρχεται ζαλάδα, αλλά εσύ στέκεις εκεί, με το βλέμμα χαμένο, απορώντας και η ίδια πώς στο καλό είσαι όρθια ακόμη. Μαζεύεις τα κομμάτια σου, για να είσαι εκεί. Τότε, είναι που κατανοείς ότι και αυτά τα μωρά, και άλλα τόσα μαζί τους, για να είναι και αυτά εκεί, παλεύουν μαζί με τον δικό τους πιο δυνατό σύμμαχο, το ένστικτο της επιβίωσης. 

Ο χρόνος παραμονής της οικογένειας στη ΜΕΝΝ αποτελεί μια έντονη περίοδο της ζωής με συναισθήματα εύθραυστων ισορροπιών, ανησυχίας, αγωνίας και φόβου. Τα συναισθήματα αυτά, θα παραμείνουν ανεξίτηλα, όπως ανεξίτηλη θα παραμείνει και η εκτίμηση και η αγάπη για όλους τους λειτουργούς υγείας της ΜΕΝΝ. Συνεπώς, οι γονείς δεν πρέπει να είναι απλοί θεατές σ΄ όλο αυτό που τους συμβαίνει. Είναι αναγκαίο να εμπλακούν στη φροντίδα του μωρού τους. Χρειάζεται να μπουν διακριτικά στη «ζωή» της ΜΕΝΝ, με μοναδικό στόχο τη βοήθεια σ΄ αυτή την προσπάθεια. Μόνο έτσι θα το εκτιμήσουν και θα το σεβαστούν.

Όλο αυτό το ταξίδι ήταν ένα τεράστιο δίδαγμα ζωής. Περνώντας μέσα από αυτά τα βιώματα, θα δεις κάποτε τον εαυτό σου διαφορετικό, ευγνώμων για το θαύμα που σου συνέβη. Ευγνώμων κάθε μέρα για το δώρο της ζωής. Κι αυτή η ευγνωμοσύνη θα σου χαρίσει ένα ψυχισμό απαλλαγμένο από τα μικρά και τα ανούσια της ζωής.

Ιδιαίτερα, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον παιδίατρο δρα Κυριάκο Χατζηλαμπρή ο οποίος βοήθησε στις δύσκολες και κρίσιμες στιγμές της ζωής αυτών των παιδιών, αλλά και την ΜΕΝΝ του Νοσοκομείου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου ΙΙΙ Λευκωσίας.

Όπως είναι αντιληπτό, η προωρότητα αποτελεί σήμερα μείζον θέμα, ιατρικό κοινωνικό και οικονομικό. Στο πλαίσιο λοιπόν αυτής της ευαισθητοποίησης έχουμε ένα ευγενή στόχο: να στηρίξουμε το παιδί με την ίδρυση κάποιου φορέα, ο οποίος θα δραστηριοποιείται σε σχέση με την ευημερία του παιδιού της πρώιμης γέννας και των γονιών τους, σε συνδυασμό με άλλες κοινωνικές, φιλανθρωπικές και πολιτιστικές δραστηριότητες. 

*Καθηγήτρια Φιλολογίας