Ερωτήσαν με μόλις εκατέβηκα που το σκάφος με μια κάμερα μες τη μούρη: “Πώς νιώθεις με το επίτευγμα της ομάδας”; Εν εμπορούσα να απαντήσω άμεσα. Λίο η κόπωση, λίο η αϋπνία, λίο οι σκέψεις μου… Πώς να νιώθω δηλαδή; Άτε, εκάμαμε τον γυρό της Κύπρου με ιστιοφόρο. Εεε; Αναστήσαμε τους νεκρούς; Αποκαταστήσαμε τες αδικημένες; Ετιμωρήσαμε τους υπαίτιους; Ενώσαμε ξανά το λαό;
Η απάντηση μου ήρτε, προφανώς, με λίγη καθυστέρηση: “Ακόμα να καταλάβουμε τι επετύχαμε. Ουσιαστικά, ακόμα να καταλάβουμε αν επετύχαμε κάτι. Ναι, είμαστε μια πρωτοπόρα ομάδα που επέτυχε κάτι που μέχρι χτες εθεωρείτω από αδύνατο, μέχρι και αυτοκτονία. Η ουσία έννεν ότι εκουντήσαμε ένα σκάφος προς την ολοκλήρωση ενός περίπλου του νησιού. Εν να ξέρουμε αν εκαταφέραμε κάτι, μόνο αν καταφέρουμε να κάμουμε το λαό της Κύπρου να καταλάβει πόσο σημαντικό είναι, να είναι ενωμένος πίσω που την κοινή ανάγκη για πραγματική ειρήνη”.
Τζαι εν η αλήθκεια! Που την πρώτη μέρα της προετοιμασίας στις Πλάτρες ή ακόμα τζαι που την ημέρα που ατομικά η καθεμιά τζαι ο καθένας μας επήραμε την απόφαση να αιτηθούμε για μια θέση στην ομάδα, το σκάφος, ο αέρας τζαι το νερό, ήταν απλά οχήματα για το μήνυμα της ειρήνης. Η Σοφία, που με το πείσμα τζαι την αυταπάρνηση της άφηκε την Ελβετία, τη βολή τζαι την καριέρα της για να ανοίξει το δρόμο, έγινε ο φάρος μας.
Όι! Εν εξυπνήσαμε μιαν ημέρα τζαι είπαμε, “Πάμε να γυρίσουμε την Κύπρο”. Κάθε άλλο! Ο σχεδιασμός ήταν μακρύς, η προσπάθεια πολυεπίπεδη τζαι τα εμπόδια – όσο αόρατα τζ’ αν ήταν – πολλές φορές εφαντάζαν απροσπέλαστα. Ποτέ εν ήρτε όμως η στιγμή που να πούμε “Εν γίνεται”, όσες φορές τζ’ αν το ακούσαμε που τόπους τζαι στόματα πολλά. Μια ομάδα, μια οικογένεια, όχι μόνο το τελικό πλήρωμα, αλλά και τόσοι αθρώποι που την Κύπρο τζαι που αλλού που επιστέψαν στον σκοπό μας τζαι υποστηρίζουν την προσπάθεια μας.
Κατηγορούμε τα πλάσματα που μας είπαν “Εν γίνεται”; Όι προφανώς! Πόσες φορές ακούσαν τούτοι οι αθρώποι τούτη τη φράση τζαι πόσες φορές την ακούσαμε ούλοι μας;
– Θέλω να πάω να πιω μια μπύρα με τες φίλες μου στη Μόρφου, χωρίς να περάσω που οδόφραγμα. – Εν γίνεται!
– Θέλω να πάω να ακούσω τους φίλους μου που παίζουν μουσική στην Έγκωμη της Αμμοχώστου τζαι να στραφώ με λεωφορείο. – Εν γίνεται!
– Θέλω να πάω έσσο μου…
– Θέλω να μάθω τι απέγινε η αρφή μου…
– Θέλω να φύουν ούλλοι οι στρατοί, να γίνουμεν ένα, να μεν ξανανοίξει μούττη, να φυτέψουμε γιασεμιά στες πόρτες τζείνων που στρέφουνται τζαι τζείνων που εν επρολάβασιν… Γίνεται;
Επροσπαθήσαμεν να αλλάξουμε την απάντηση μια φορά. “Γίνεται να ταξιδέψουμε μέσω θαλάσσης τον γύρο της Κύπρου”; Τωρά κανένας εν πολοάται. Γιατί τωρά η απάντηση εν: “Έγινε”!
Τζαι έτσι επορεφτήκαμε, για τους δικούς μας λόγους η καθεμιά τζ’ ο καθένας μας, που τζαμέ που εν εσταματήσαμε ποτέ. Που τζαμέ που τα πλάσματα της Κύπρου, εν εσταματήσαν ποτέ να κρατούν σιέρκα τζαι εσταθήκαν αντρόσια σε στρατούς τζαι θεσμούς επιβολής. Τζαι εν να ξέρουμε αν εκαταφέραμε κάτι, αν αποδειχτούμε ως ένας ακόμα δυνατός κρίκος τούτης της αλυσίδας, που χτίζεται για να σπάσει ούλες τες αλυσίδες!
Αέρα στα πανιά μας – Σαλπάρουμε για την Ειρήνη!
*Mέλος του πληρώματος “Winds of Change Cyprus”
