Έλεγαν όλοι στο Defacto του Σωτήρη Παρούτη, το βράδυ της Κυριακής 14.4.2024, πόσο όμορφη ήταν η Νίτσα Χατζηγεωργίου… Εκείνο που δεν έλεγαν, ήταν το ποιος την σκότωσε!!
Κάποιοι της ΕΟΚΑ την έβαλαν να παρασύρει Άγγλο αξιωματικό στο σπίτι της, να τον αποπλανήσει, για να τον απαγάγουν… Μετά, όταν το σχέδιό τους απέτυχε, αφού ο Άγγλος αντέδρασε και τον δολοφόνησαν, είπαν ότι το αποφάσισε μόνη της (!!!) και ότι ήταν προδότισσα!!! Την απομόνωσαν, την συκοφάντησαν, την πολέμησαν… Λες και δεν έφταναν τα φρικτά βασανιστήρια στα οποία την υπέβαλαν οι αποικιοκράτες… Κατώτερης υποστάθμης ανθρωπάκια, δεν επέτρεπαν σε κανένα να της δώσει δουλειά, την καταδίκασαν στην εσχάτη των ποινών, σε θάνατο από πείνα!!
Ένας από τους τομεάρχες, ανέφερε ότι του είχε απευθύνει, λίγο πριν από τη δολοφονία της, δραματική έκκληση ζητώντας απεγνωσμένα τη βοήθειά του: “Κινδυνεύει η ζωή μου… Είσαι ο μόνος που έχω εμπιστοσύνη… Βοήθα με…”. Και αντί να τη βοηθήσει έκαψε το γράμμα της, για να μη βρει τον μπελά του, όπως είπε…
Υψηλόβαθμα στελέχη της αστυνομίας στα οποία επίσης έλεγε ότι φοβόταν για τη ζωή της, όταν τελικά διαπράχθηκε το αποτρόπαιο έγκλημα στις 11.3.1968 στον Άγιο Δομέτιο, κι ενώ ο παθολογοανατόμος απεφάνθη ότι η Νίτσα Χατζηγεωργίου υπήρξε θύμα στραγγαλισμού, βολεύτηκαν με την επίσημη εκδοχή ότι η κοπέλα αυτοκτόνησε!! Αυτό ήταν το κλίμα που επικρατούσε. Προσπαθούσε ο καθένας να σώσει το τομάρι του.
Θεωρήθηκε επίσης από τους πολέμιούς της ως ασυγχώρητο σφάλμα της το ότι η Νίτσα θεάθηκε σε συγκέντρωση του Ιωάννη Κληρίδη, ανθυποψηφίου του Μακαρίου στις πρώτες προεδρικές εκλογές… Εκείνες του 1959, στις οποίες συνεργάστηκε η μερίδα της Δεξιάς που διαφώνησε με τις συμφωνίες της Ζυρίχης, με την Αριστερά. Υπήρχε τότε ένα ρεύμα αντιζυριχικό, αφού οι συμφωνίες είχαν πολλά τρωτά, ενώ οι δύο μεγαλύτεροι ένοχοι της κυπριακής τραγωδίας, Μακάριος και Γρίβας, δεν έλαβαν υπόψη τις όποιες προειδοποιήσεις ή συμβουλές ή επιφυλάξεις και υποδείξεις της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας…
Και έκαναν τον αγώνα… Με κατάληξη την Ζυρίχη η οποία απέκλειε την ένωση που ήταν ο σκοπός του αγώνα… (Και τη διχοτόμηση, αλλά αυτό το θεωρούσαν λεπτομέρεια!!). Τον αγώνα στον οποίο μετείχαν με ανιδιοτέλεια και αυτοθυσία χιλιάδες Ελληνοκύπριοι, ανάμεσά τους και η Νίτσα Χατζηγεωργίου. Αγώνας από πολλούς ηρωϊκός, αλλά για την Κύπρο, τελικά, καταστροφικός: Με την επιστροφή της Τουρκίας στην Κύπρο (ΤΟΥΡΔΥΚ), εγγυητικά-επεμβατικά δικαιώματα σε τρεις χώρες του ΝΑΤΟ, εγκαθίδρυση φαυλοκράτους σε μια κατάσταση «ελευθερίας» όπου ο κάθε αγράμματος και αλαζόνας, με το “προσόν” του αγωνιστή έκανε ό,τι ήθελε… Γι αυτό και από το ’55 ως τις μέρες μας μετρούμε αποτυχίες και καταστροφές που τις αποδίδουμε, βέβαια, σε άλλους… Γι αυτό και τα αδιέξοδα και τα ερωτήματα συσσωρεύονται και παραμένουν αναπάντητα… Όπως, ανάμεσα σε πολλά άλλα, το: «Ποιος σκότωσε τη Νίτσα Χατζηγεωργίου;»…
Τρομοκρατία τον καιρό του αγώνα (αν είχες άλλη άποψη και την εξέφραζες, σε σκότωναν…), τρομοκρατία και μετά την κουτσουρεμένη ανεξαρτησία… Κι αφού οι πιστολάες που επάνδρωσαν την κρατική μηχανή χωρίς να κατέχουν από πολιτική, διεθνή διπλωματία, Ιστορία… , που δεν είχαν παιδεία και δεν είχαν αποβάλει τη βία… ήξεραν πως ό,τι και να έκαναν θα έμεναν ατιμώρητοι (πολλά τα εγκλήματα που διέπραξαν επί καθεστώτος Μακαρίου τα οποία έμειναν ατιμώρητα, με μεγαλύτερο τη συνεργασία τους με τη χούντα στο πραξικόπημα… ) σκότωσαν, τελικά, το φτωχό και ανυπεράσπιστο θύμα τους. Την ηρωίδα του αγώνα Νίτσα Χατζηγεωργίου (που είχε πάρει μέρος σε πολλές ριψοκίνδυνες αποστολές της ΕΟΚΑ…), επειδή μιλούσε και έλεγε, μετά την «ανεξαρτησία», τα δικαιολογημένα παράπονά της, τα οποία χαλούσαν την εικόνα τους…
Ούτε ο τάφος της υπάρχει κάπου, ούτε το όνομά της στα αναρίθμητα βιβλία που εξυμνούν εκείνους οι οποίοι παρέσυραν τους Ελληνοκύπριους σ’ένα βίαιο αγώνα που δεν έπρεπε να γίνει… Που με τα δεδομένα που έγινε ήταν καταδικασμένος σε αποτυχία… Και με ανεύθυνους αρχηγούς που έπεισαν τον ανυποψίαστο λαό ότι τους προστάτευε η Παναγία, ότι τους έστειλε ο Θεός να ελευθερώσουν την Κύπρο και να την ενώσουν με την Ελλάδα… Και την ένωσαν… Με την Τουρκία…
* Συγγραφέας του βιβλίου «Όταν δεν σωπαίνουν οι ποιητές»
