Η Εθνική Άμυνα της πατρίδας μας, ανέκαθεν αποτελούσε και αποτελεί ένα νευραλγικό τομέα για όλες τις κυβερνήσεις. Είναι σε όλους μας γνωστό, πως η Εθνική Άμυνα, πάντα αποτελούσε και αποτελεί ένα «ακριβό σπορ». Εξάλλου ελάχιστοι είναι αυτοί, που ουσιαστικά ασχολούνται με το θέμα της Άμυνας και επιδιώκουν ριζικές αλλαγές, με στόχο την επιχειρησιακή αναβάθμιση της Εθνικής Φρουράς (ΕΦ).
Αφορμή για το σημερινό μου άρθρο, αποτελεί η παρέμβαση του εξοχότατου ΠτΔ κ. Νίκου Χριστοδουλίδη, για διάσωση του θεσμού των ΣΥΟΠ, με παροχή μισθολογικών κινήτρων και παράλληλα τη δρομολόγηση σχετικής νομοθεσίας, για μονιμοποίηση αριθμού υπηρετούντων ΣΥΟΠ έτσι ώστε, ο θεσμός να μην παραγνωρισθεί τα επόμενα χρόνια. Το γεγονός και μόνο ό,τι ο ΠτΔ κ. Νίκος Χριστοδουλίδης, αποφάσισε να επιλύσει οριστικά αυτό το θέμα, αποτελεί τη θετική παράμετρο του όλου προβλήματος και πρέπει να αναγνωριστεί, ως μια θετική κίνηση ελπίδας για ενίσχυση του θεσμού των ΣΥΟΠ.
Η αρνητική πλευρά του θέματος, αφορά όλους όσους διετέλεσαν Υπουργοί Άμυνας από το 2016 μέχρι και σήμερα, αφού με τη ψήφιση της σχετικής νομοθεσίας για μείωση της στρατιωτικής θητείας, δεν τόλμησαν να «αγγίξουν» θέματα λειτουργικότητας του θεσμού των ΣΥΟΠ. Από την άλλη, η αδυναμία της Στρατιωτικής Ηγεσίας, να αναδείξει και να πείσει την πολιτική ηγεσία για την άμεση ανάγκη, αύξησης του ενεργού προσωπικού της δύναμης (αυτό που υπηρετεί εν ειρήνη), σε συνδυασμό με την υλοποίηση των εξοπλιστικών προγραμμάτων, αποτελεί την συνέχεια του «όλου δράματος». Φυσικά, η αδράνεια αυτή στηρίχθηκε και στο γνωστό σε όλους μας επιχείρημα, «αυτήν την ΕΦ παραλάβαμε και αυτήν διοικούμε». Ακόμη η περιβόητη αναδιοργάνωση της δύναμης, «αιωρείται» με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις επιχειρησιακές δυνατότητες της δύναμης.
Για να ενισχύσω αυτόν τον προβληματισμό, θέτω ένα απλό ερώτημα: Με βάση τα σημερινά δεδομένα, αξιολογήθηκε καθόλου από την ηγεσία, η συγκριτική σχέση της μαχητικής ισχύς, μεταξύ της ενεργού δυνάμεως της ΕΦ και των Τουρκικών Δυνάμεων κατοχής; Αν η απάντηση είναι ναι, τότε ποιές ενέργειες δρομολογήθηκαν;
Ο προβληματισμός στο πιο πάνω ερώτημα, αφορά τόσο την πολιτική όσο και την στρατιωτική ηγεσία. Κατά την ταπεινή μου άποψη, αν αναγνωρίζεται η ανάγκη για αναβάθμιση της επιχειρησιακής ετοιμότητας της ΕΦ, πέραν από τα εξοπλιστικά προγράμματα, η αύξηση του ενεργού προσωπικού της δύναμης αποτελεί μονόδρομο. Η δρομολόγηση λοιπόν της στράτευσης γυναικών, αποτελεί μια οικονομική λύση που «κάποιοι» δυστυχώς, δεν τολμούν να αναδείξουν. Ας μην ξεχνάμε πως σήμερα, υπηρετούν ως ΣΥΟΠ και αρκετές γυναίκες με αξιόλογη παρουσία. Από την άλλη, να μην μας διαφεύγει και το γεγονός πως η 8ωρη υπηρεσία των ΣΥΟΠ, δεν εξισώνεται με την 24ωρη υπηρεσία που εκτελεί ο κάθε στρατεύσιμος οπλίτης.
Ολοκληρώνοντας την παρέμβασή μου, θεωρώ πως ο ακριβής προσδιορισμός το τι υπολειπόμαστε έναντι του αντιπάλου μας, αναδεικνύει και τις πραγματικές μας ανάγκες που καλείται η πολιτεία να εξασφαλίσει. Άλλωστε, πολύ ορθά μας το θυμίζει αυτό και ο Στρατηγός Αλκιβιάδης, «Το διοικείν εστί προβλέπειν».
*Ταξίαρχος ε.α.
