Το καλοκαίρι του 2007, ένας 17χρονος νεοσύλλεκτος υπέστη θερμοπληξία ενώ βρισκόταν στο ΚΕΝ Λάρνακας, με αποτέλεσμα να παραμείνει εγκεφαλικά ανάπηρος και καθηλωμένος για το υπόλοιπο της ζωής του. Την ημέρα που υπέστη τη θερμοπληξία ο νεαρός, επικρατούσαν πολύ ψηλές θερμοκρασίες, (στη Λευκωσία είχαν δε φτάσει τους 43,5 βαθμούς). Επίσης παρόλο που ο νεαρός στρατιώτης είχε καταταγεί στην κατηγορία Ι-4 λόγω παχυσαρκίας, εντούτοις παρά τις πάγιες οδηγίες του ΓΕΕΦ για περιορισμό των ασκήσεων και των προβών παρέλασης λόγω ψηλών θερμοκρασιών, αυτές συνεχίστηκαν κανονικά, κατόπιν εντολών ή διαταγών ανωτέρων στρατιωτικών, με αποτέλεσμα ο νεαρός να υποστεί θερμοπληξία λόγω της καταπόνησής του. Επίσης ο νεαρός νεοσύλλεκτος δεν μεταφέρθηκε έγκαιρα στο νοσοκομείο που ήταν δίπλα από το στρατόπεδο αλλά αρκετές ώρες μετά, με αποτέλεσμα να παραμείνει πολύ ώρα λιπόθυμος και ο εγκέφαλός του να μην οξυγονώνεται.

Το 2015 το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας, σε αγωγή που κινήθηκε κατά της Δημοκρατίας εξέδωσε απόφαση κόλαφο για την Εθνική Φρουρά επιδικάζοντας αποζημιώσεις ύψους €2.000.000 για τον νεαρό, ο οποίος μετά το επεισόδιο παραμένει ανάπηρος (με 100% αναπηρία) και πλήρως εξαρτώμενος από άλλους.

Σήμερα, 17 χρόνια μετά την τραγική ιστορία του παιδιού αυτού, και εννέα χρόνια μετά τη δικαστική απόφαση στην αγωγή του, διαβάζουμε ότι 17χρονος στρατιώτης υπέστη θερμοπληξία μετά από άσκηση σε στρατόπεδο και βρέθηκε διασωληνωμένος στην εντατική.

Προκύπτουν, λοιπόν, τα εξής βασανιστικά ερωτήματα:

Γιατί στην Κύπρο τα παθήματα δεν γίνονται ποτέ μαθήματα;

Γιατί οι έρευνες και τα πορίσματα δεν μετουσιώνονται σε λήψη αποφασιστικών μέτρων και θέσπιση διαδικασιών και πρωτοκόλλων για αποφυγή επανάληψης καταστροφικών και τραγικών περιστατικών;

Είναι τόσο δύσκολο να αντιληφθεί το κυπριακό κράτος ότι είναι κατά παρέκκλιση κάθε διεθνούς γραπτού και άγραφου κανόνα που στέλνουμε τα παιδιά μας στον στρατό (ενώ συχνά είναι και ανήλικοι) και ότι η σωματική τους ακεραιότητα και υγεία θα πρέπει πάντοτε να είναι πάνω από κάθε ανάγκη υπερφίαλης επίδειξης σε παρέλαση ή άσκηση;

Είναι πραγματικά ΕΥΧΗ όλων ο 17χρονος να τα καταφέρει να βγει από την εντατική αλώβητος και ακμαίος.

Είναι όμως, παράλληλα ΑΠΑΙΤΗΣΗ όλων μας το κυπριακό κράτος να διαβάσει και να ξαναδιαβάσει, λέξη προς λέξη, την απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας στην αγωγή 2025/2010 και να λάβει τα μέτρα που πρέπει να λάβει, έστω και με καθυστέρηση 9ετίας. Αν μας έχει διδάξει κάτι η πρόσφατη εμπειρία της πανδημίας είναι η ταχύτητα με την οποία θεσπίζονται διαδικασίες και πρωτοκόλλα όταν υπάρχει αδήριτη ανάγκη. Ας αξιοποιήσει το κυπριακό κράτος αυτή την εμπειρία και ας μεταχειριστεί επιτέλους τις ζωές και την ακεραιότητα των εθνοφρουρών μας ως την ύψιστη προτεραιότητά του.

*Δικηγόρος

Ο σύνδεσμος για τη δικαστική απόφαση στην Αγωγή 2025/2010 Ε.Δ. Λάρνακας: