Καθημερινά βλέπουμε ως ημικατεχόμενη πατρίδα, στους δέκτες των τηλεοράσεων μας συναυλίες, μουσικές παραστάσεις, χορούς και άλλα ως αντίδραση στην κατοχή. Καταρχήν πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι όλες αυτές οι εκδηλώσεις αποτελούν εκφάνσεις πολιτισμού και όχι κατ’ ανάγκην υψηλό επίπεδο πολιτισμού, που κατά την γνώμη μου αυτό καθορίζετε από ανθρώπινες στάσεις ζωής, όπως το να δίνουμε το χέρι στον συνάνθρωπο μας, να χαμογελάμε να είμαστε νομοταγείς πολίτες και να διατηρούμε τις πόλεις μας καθαρές και λειτουργικές.
Στον μακιαβελικό κόσμο που ζούμε σήμερα (έτσι ήταν πάντα) για να ‘χεις ειρήνη πρέπει να προετοιμάζεσαι για πόλεμο, αντ’ αυτού εμείς ζούμε σε ένα παράλληλο σύμπαν και αφελώς πιστεύουμε ότι δεν πρόκειται να μας αγγίξει ένας πόλεμος. Αντί να ενισχύουμε την Εθνική Φρουρά, να κάνουμε συμμαχίες στρατιωτικές με χώρες που έχουν κοινά συμφέροντα με εμάς, αναλωνόμαστε να χρυσώνουμε το χάπι.
Πιο συγκεκριμένα βλέπω μια δυστοκία και μια επιφανειακή προσέγγιση των στρατηγικών θεμάτων, για παράδειγμα ενώ θα έπρεπε να είμαστε υπέρμαχοι και να κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας, για την σύνδεση με υποθαλάσσιο ηλεκτρικό καλώδιο του Ισραήλ με την Κύπρο, την Ελλάδα και την Ευρώπη, σκεφτόμαστε το θέμα μόνο οικονομικά, χωρίς να αντιλαμβανόμαστε ότι με αυτή την κίνηση – ενέργεια θωρακιζόμαστε και δημιουργούμε ασπίδα ασφαλείας για την πατρίδα μας. Οι Τούρκοι μόλις πριν λίγες μέρες κατέβασαν βαρύ οπλισμό στην Αμμόχωστο ενώ εμείς τραγουδάμε «υπέροχα».
«Όταν ένα Έθνος ξεχνά την τέχνη του πολέμου, όταν γελοιοποιεί την θρησκεία του, όταν ένα έθνος, μετατρέπετε σε έθνος φιλάργυρων, τότε οι άγριες φυλές και οι βάρβαροι έρχονται» (R. Howard).
Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, αν άδειαζαν τα ταμεία για την άμυνα, με τα λεφτά που έδινε ο κοσμάκης για την ασφάλεια του, θα έμπαιναν κάποιοι τουλάχιστον φυλακή. Εδώ δεν σπάει μύτη. «Όταν η κλεψιά γίνετε τρόπος ζωής για κάποιους σε μια κοινωνία, με την πάροδο του χρόνου αναπτύσσουν ένα νομικό σύστημα που την νομιμοποιεί και έναν ηθικό κώδικα που την επιβραβεύει» (Frederic Bastiat).
Είναι λοιπόν εκ των ων ουκ άνευ η ενίσχυση των ένοπλων δυνάμεων, μόνο έτσι θα μας σέβονται οι εχθροί και οι φίλοι μας και θα μπορούμε να έχουμε διεκδικητική πολιτική. Ελπίζω μόνο να μην ξυπνήσουμε από το όνειρο σε έναν εφιάλτη. Το παράδοξο είναι ότι έπρεπε να επαγρυπνούμε μετά το ’74.
«Ματαίως καυχάται ότι έχει ελευθερία, όστις δεν έχει αρετήν» (Αδαμάντιος Κοραής).
