Έκαμες εκατό καλά! Έκαμες και δέκα λάθη (σοβαρά λάθη). Πώς να γλυτώσεις από το Σύστημα που κρατά τις δαγκάνες; Έκαμες χίλια καλά, αλλά κι εσύ πώς τους έδωσες το πόδι σου; Πώς δεν έβλεπες; Πώς δεν είδες; Πώς δεν απέφυγες την υπερβολή; Που θα την παρουσίαζαν ως ύβρη; Έτσι είναι: Να τους δώσεις χίλιες λίρες, θα σε καταδικάσουν, είτε γιατί νόμισαν πως τους έκλεψες δέκα σεντ, είτε γιατί πράγματι τα βρήκες στο τραπέζι και τα υπεξαίρεσες.
 
Η απόφαση βασισμένη στις 15 καταγγελίες είναι τεκμηριωμένη. Πώς όμως ένα σύστημα μπορεί να αγνοεί την τόση εργασία, πώς μπορεί να αγνοεί, αυτό που γνωρίζει; Πως, δηλαδή, γενικά βοήθησες να βγουν στη φόρα σκάνδαλα και κατασπατάληση χρημάτων του κόσμου. Έτσι είναι, απαντούν! Εμείς σταθήκαμε μόνο στις καταγγελίες που είχαμε μπροστά μας.
 
Κι οι άλλοι; Ξέρω πολλούς που τον έλεγαν «τρελό» και τώρα τους βλέπω να τον στηρίζουν, και μάλιστα με το ίδιο πάθος που τον κατήγγελλαν! Γιατί βλέπουν ρεύμα και δεν αντέχουν να σταθούν στην άποψή τους, μην και χάσουν την ευκαιρία. Από την άλλη, προσωπικά (να πω την αλήθεια μου), έβλεπα την έλλειψη μέτρου, την αγάπη (τη ροπή) στη δημοσιότητα και τα λάικς. Το δημόσιο πρόσωπο, όμως, πρέπει να ανησυχεί πάντα από τη μεγάλη δημοτικότητα και να ξέρει να τη διαχειρίζεται. Να μην τον αποσπά από τον ρόλο του. Να μην εθίζεται στο εύκολο χειροκρότημα. Και να γνωρίζει (να μην ξεχνά) πως το Σύστημα παραμονεύει.
 
Είναι και το άλλο: Άνθρωποι σημαντικοί στα υψηλά δώματα, χωρίς καμία δημοσιότητα, χωρίς ούτε ένα χειροκρότημα, χωρίς να τους αναγνωρίζει κανείς, όταν μπαίνουν στο εστιατόριο, χωρίς κανείς να τους χαιρετά στον δρόμο, είναι φυσικό, να θέλουν να πουν πως εμείς είμαστε μακριά από τέτοιες ανάγκες. Ίσως, όμως, τελικά να είναι ανθρώπινο, να άγονται από μια εσωτερική παρόρμηση εναντίον αυτών που χειροκροτήθηκαν και τους αγκάλιασε θερμά το κοινό…
 
Έχω πρόταση: Τώρα είναι η ώρα της παραίτησης Γενικού Εισαγγελέα και Βοηθού. Γιατί; Διότι μόνον έτσι θα διασωθεί μέρος έστω του κύρους των Θεσμών. Τώρα, την ώρα της δικαίωσής τους, είναι η πιο σωστή στιγμή για να πράξουν θαρραλέα υπέρ του θεσμού που υπηρετούν. Γιατί πολλές φορές (ας το δουν κι έτσι), τα δημόσια πρόσωπα αναλαμβάνουν ευθύνες που πιθανόν να μην τους αναλογούν.