Όσο αισιόδοξα και να κρίνει ένας το Κυπριακό στην παρούσα φάση του, η αλήθεια είναι ότι η χρεοκοπία των ηγετών μας διαχρονικά, τόσο στην Κύπρο όσο και στην Ελλάδα, το οδήγησαν στον πάτο. Και ο ελληνισμός της Κύπρου να απέχει μόλις ένα βήμα από τον αφανισμό του από τη γη των προγόνων του. Δεν μιλούμε σήμερα για απελευθέρωση ή επανένωση του νησιού μας. Μιλούμε, μάλλον για τη φυσική επιβίωσή μας ως ελληνισμός της Κύπρου. Με τις πιθανότητες, αν τα πράγματα δεν αλλάξουν πάραυτα και εκ θεμελίων, να διατρέχουμε τον κίνδυνο να αφανιστούμε ως ελληνισμός από την Κύπρο. Όπου για πέρα από τρεις χιλιετίες ο κυπριακός ελληνισμός έγραφε ιστορία και οικοδομούσε πολιτισμό. Όπως ακριβώς συνέβη στη Μικρασία και τον Πόντο.
Φαίνεται ότι είναι ανώφελο να λέμε σήμερα ότι έγινε εισβολή στην Κύπρο. Και όσοι επιμένουμε να το λέμε καταντούμε γραφικοί ή εθνικιστές. Γιατί σήμερα κανένας από τους ηγέτες μας, και εδώ και στην Ελλάδα, δεν θέτει το Κυπριακό ως θέμα εισβολής κατοχής. Αλλά μάλλον ως μια μικροδιαφορά μεταξύ των Ελλήνων και των Τούρκων της Κύπρου. Που αν πείσουμε την Τουρκία και τη διεθνή κοινότητα ότι θέλουμε λύση, τα πράγματα θα διορθωθούν. Μα δεν είναι αυτό που μας λένε τα δύο μεγάλα κόμματα με ένα στόμφο και μια αυτοπεποίθηση ότι εμείς φταίμε που κατέχεται ακόμα η μισή Κύπρος γιατί δεν πείσαμε ότι θέλουμε λύση; Και ότι με τη στάση μας τους κάναμε να πιστεύουν ότι βολευτήκαμε και καλά την έχουμε με την κατοχή και συμφιλιωθήκαμε με τον εκτουρκισμό της μισής πατρίδας μας και την προσφυγοποίηση του μισού πληθυσμού της.
Κάνουμε κάθε τόσο έκκληση και εκλιπαρούμε την Τουρκία, που κατέχει δια της βίας των όπλων τη μισή πατρίδα μας, να προσέλθει σε συνομιλίες για να λύσουμε το θέμα. Μα δεν ακούμε τον Ερντογάν και τους υπουργούς του των Εξωτερικών και Άμυνας οι οποίοι δεν χάνουν ευκαιρία να διαλαλούν προς κάθε κατεύθυνση ότι η Τουρκία ήρθε στην Κύπρο για να μείνει; Και ότι κακώς έπραξε που το 1974 δεν την κατέλαβε ολόκληρη; Και ότι γελιούνται εκείνοι που νομίζουν ότι τα σύνορα της γαλάζιας πατρίδας είναι εκείνα που καθορίζουν τη σημερινή Τουρκία; Δεν άκουσαν ότι το δόγμα της γαλάζιας πατρίδας μπήκε κιόλας και στα δημοτικά σχολεία τους;
Είναι αξιοθρήνητες διαχρονικά οι ηγεσίες μας, και εδώ και στην Ελλάδα που οδήγησαν το Κυπριακό εδώ που βρίσκεται σήμερα. Και από θέμα εισβολής και κατοχής, που καταδικάστηκε έντονα από το Συμβούλιο Ασφαλείας με το ψήφισμά του 353 της 20ής Ιουλίου 1974, κατέληξε σαν μια κτηματική διαφορά με μεσολαβητή τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών. Και αντί το θέμα μας να βρίσκεται στην κορυφή μιας πανεθνικής πολιτικής Ελλάδας και Κύπρου, και να προβάλλεται καθημερινά και παντού, σθεναρά και ανυποχώρητα ως θέμα εισβολής κατοχής, κατάντησε να θεωρείται απλώς ως ενόχληση στις προσπάθειες οικοδόμησης μιας ψευδεπίγραφης ελλαδοτουρκικής φιλίας με την ψευδαίσθηση ότι έτσι εξυπηρετούνται τα εθνικά μας συμφέροντα.
Έχει δίκαιο ο αναπληρωτής εκπρόσωπος της Κυβέρνησης όταν έλεγε στην τηλεόραση, χωρίς προφανώς να το αντιληφθεί ότι, με τη ροή του χρόνου, όπως έχουν τα πράγματα εμπεδώνεται η κατοχή όχι μόνο επί του εδάφους αλλά και στις συνειδήσεις των πολιτών. Αυτό και αν είναι το μεγάλο κακό. Και αφού το αντιλαμβάνονται τι κάνουν οι ηγεσίες μας και εδώ και στην Ελλάδα;
Προτού είναι εντελώς αργά.
