Για χρόνια τεκμηριώνουμε ότι η κατευναστική πολιτική της Αθήνας, με «φιλίες» και παραχωρήσεις στον τουρκικό επεκτατισμό είναι τραγικό λάθος. Ήδη, εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα έχουν «παγώσει» στο Αιγαίο και ακρωτηριάζονται στην Αν. Μεσόγειο. Με την ανάληψη του Υπουργείου Εξωτερικών από τον Γ. Γεραπετρίτη, η πολιτική αυτή επικράτησε πλήρως, παρόλο που οι εγχώριοι κατευναστές είναι αναγκασμένοι, λόγω των εξελίξεων σε Συρία-Λιβύη, να αναγνωρίσουν τον τουρκικό επεκτατισμό, τον οποίο ονομάζουν «τουρκικό αναθεωρητισμό», σε μια ήπια διατύπωση. Πάντως, ακόμη κι οι φανατικοί κατευναστές, απαρνούνται δημόσια τον κατευνασμό προβάλλοντας δύο εξηγήσεις, τις οποίες παραθέτουμε, καταδεικνύοντας ταυτόχρονα με απλά επιχειρήματα ότι ο εγχώριος κατευνασμός έγινε εμμονή.
Α) Προβάλλουν ότι μέσω του «διμερούς διαλόγου» Ελλάδας-Τουρκίας αποφεύγεται ο πόλεμος και η τουρκική επίθεση στα νησιά του Αιγαίου. Ερωτάμε: Γιατί η Τουρκία εξαπολύει αλλού στρατιωτικές επιχειρήσεις (Ιράκ, Συρία κ.ά.), χωρίς να την «συγκρατεί» κάποιος διάλογος; Και κυρίως, γιατί η Τουρκία δεν αποπειράθηκε κατάληψη νησιών στο Αιγαίο όταν δεν υπήρχε «διμερής διάλογος»; Κάποιος άλλος σοβαρός λόγος αποτρέπει την Τουρκία να αποπειραθεί κατάληψη νησιών στο Αιγαίο. Ο λόγος είναι πρωτίστως η στρατιωτική ισχύς κι ετοιμότητα των ελληνικών ένοπλων δυνάμεων που καθιστούν μια τέτοια απόπειρα ενδεχομένως μοιραία για την επιβίωση του τουρκικού καθεστώτος εξουσίας και την συνοχή της Τουρκίας, κυρίως λόγω του κουρδικού παράγοντα. Άλλωστε, η συρρίκνωση εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων γίνεται ήδη μέσω των τουρκικών εκβιασμών, χωρίς το ρίσκο μιας τουρκικής στρατιωτικής αποτυχίας και των επιπτώσεων της. Επιπλέον, το καθεστώς Ερντογάν είχε πολλές αφορμές και μπορεί να δημιουργήσει άλλες τόσες, αν μπορούσε να εισβάλει στο Αιγαίο τώρα. Όμως, σοβαρός λόγος το αποτρέπει και όχι η εμμονική πολιτική του κατευνασμού με το φαντασιακό της δίλημμα «διάλογος ή πόλεμος».
Β) Το άλλο επιχείρημα είναι πως με την στάση της η Αθήνα κερδίζει χρόνο για να εξοπλιστεί και να προετοιμαστεί… Τόση εφευρετικότητα σε λεκτικά επιχειρήματα για να στηριχθεί μια αποτυχημένη πολιτική! Ερωτάμε: Εφόσον η Τουρκία προετοιμάζει μεθοδικά τις συνθήκες και την κατάλληλη ώρα για να επιτεθεί στο Αιγαίο, γιατί η Κυβέρνηση Μητσοτάκη-Γεραπετρίτη πρωτοστατεί στην ΕΕ για «θετική ατζέντα» προς την Τουρκία κι αναπόφευκτα σύρουν και την Λευκωσία; Πώς η ενδυνάμωση του τουρκικού καθεστώτος με εμπορικούς, οικονομικούς και πολιτικούς τρόπους, «κανονικοποιώντας» το στο πλαίσιο των ευρωτουρκικών σχέσεων, παρέχοντας στην Τουρκία δυνατότητες για υπερσύγχρονους εξοπλισμούς, καθιστώντας την ολοένα και πιο επικίνδυνη για να στραφεί στο Αιγαίο, αυτό εξυπηρετεί τα εθνικά συμφέροντα;
Όσοι στην Αθήνα νόμιζαν ότι με το «ξέπλυμα» του κατακτητή στην Κύπρο κι αλλού, μέχρι και τα σαλόνια της ΕΕ, θα χορτάσει έτσι το τουρκικό θηρίο, είναι σε κατευναστικό λήθαργο που μας «οδήγησε» στο Τουρκολυβικό Μνημόνιο. Τώρα στην Συρία, ο κουρδικός παράγοντας ελέγχει το βορειο-ανατολικό μέρος στο οποίο βρήκαν προστασία διάφοροι κατατρεγμένοι, Χριστιανοί, Αρμένιοι, Γεζίτες… Αυτό τον κουρδικό παράγοντα θέλει να εξαλείψει η Τουρκία, για να προχωρήσει μετά στο Αιγαίο. Όσο ένα αυτόνομο κουρδικό κρατίδιο απασχολεί την Τουρκία, τόσο χρόνο κερδίζει ο Ελληνισμός. Καθώς αυτά συμβαίνουν γύρω μας, στην Κυβέρνηση Μητσοτάκη διερωτώνται κατά πόσο οι εξελίξεις στη Συρία επηρεάζουν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις! Μπροστά σε τόση πολιτική ανεπάρκεια, οι πολίτες έχουν ευθύνη να μιλήσουν.
*Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ- S&D
