Επερχόμενες σύντομα οι βουλευτικές εκλογές έχω εντοπίσει ένα πρόβλημα που το θεωρώ υποχρέωση μου να το δημοσιεύσω. Σε επαφές που είχα με διάφορα πρόσωπα που έχουν το δικαίωμα ψήφου, τους έθεσα το ερώτημα «με τι κριτήρια θα ψηφίσετε τους εκλεκτούς σας υποψήφιους;». Προς μεγάλη μου απογοήτευση άκουσα απαντήσεις σαν αυτές που ακολουθούν: «Εκείνους που θα βοηθήσουν τα παιδιά μας», «τους φίλους μας», «αυτούς που θα μας υποδείξει το κόμμα μας», «αυτούς που θα μας βρούνε δουλειά», «αυτούς που έχουν τη δυνατότητα μέσω της εξουσίας να μας βοηθήσουν όταν χρειαστούμε». Αυτές οι απαντήσεις δεν συνάδουν με την έννοια της δημοκρατίας σύμφωνα με την οποία οι ψήφοι των πολιτών πρέπει να πηγαίνουν σε εκείνους που υποστηρίζουν ορισμένες αρχές και λύσεις για το καλό του τόπου, ελεύθερα, χωρίς την πίεση συμφερόντων, κομμάτων ή προσωπικών αναγκών.

Μελετώντας το θέμα της ψηφοθηρίας σε δημοκρατικά κράτη διεπίστωσα ότι υπάρχουν αρκετές από τις εξής ανωμαλίες που δεν διαφέρουν από τα πιο πάνω. Διαπίστωσα ότι η ψηφοθηρία συχνά ταυτίζεται με τον λαϊκισμό και αποτελεί ένα σύνθετο φαινόμενο που περιγράφει την πολιτική συμπεριφορά κατά την οποία επιδιώκεται η προσέλκυση ψήφων με κάθε μέσο, συχνά εις βάρος του δημοσίου συμφέροντος, των θεσμών ή της λογικής. Συχνά συνδέεται με τον λαϊκισμό όπου πολιτικοί υπόσχονται ανέφικτα πράγματα ή χαϊδεύουν αυτιά για να κερδίσουν εύνοιές. Υπάρχει και η λεγόμενη «χυδαία» ψηφοθηρία για να περιγράψει ακραίες, ανήθικες ή καιροσκοπικές συμπεριφορές με σκοπό την άντληση ψήφων. Αυτή πλήττει καίρια τον θεσμό της δημοκρατίας. Δηλαδή αθέμιτη ψηφοθηρία που καταστρέφει τα θεμέλια της δημοκρατίας και πλήττει το κράτος δικαίου. Και όμως φαίνεται ότι αυτό επικρατεί σε πολύ μεγάλη έκταση στην Κύπρο που ένα μεγάλο μέρος του λαού δεν λαμβάνει υπόψη τι μπορεί ο υποψήφιος να προσφέρει για το καλό του τόπου ως σύνολο αλλά τι μπορεί να εξυπηρετήσει τα προσωπικά του συμφέροντα. Σε αυτό δυστυχώς συντελεί και η κομματοκρατία η οποία δεν αναλύει στον κόσμο τι συγκεκριμένα θέματα δημοσίου συμφέροντος θα προωθήσει και δεν τους καλεί να κρίνουν μόνο με βάσει αυτά. Προβαίνει δε σε προσωπικές υποσχέσεις ανέφικτες ή απαράδεχτες.

Καταλήγω με την άποψη ότι πρέπει να δημιουργηθεί ένα ιδιώνυμο ποινικό αδίκημα που να καταδικάζει υποψηφίους που υπόσχονται στους ψηφοφόρους προσωπικές εξυπηρετήσεις για να κερδίσουν την ψήφο τους. Εφόσον υπάρχει αντίθετη αντίληψη είμαστε καταδικασμένοι να οδηγούμαστε εναντίον του κράτους δικαίου για να εξυπηρετήσουμε τα άδικα σε διάφορους θεσμούς του κράτους αδιαφορώντας για τη ζημιά την οποία προκαλούμε στην αδικημένη πατρίδα μας. Το θέμα αποκτά ιδιαίτερη σημασία στις μέρες μας όπου οι υποψήφιοι και οι ψηφοφόροι είναι σε χαμηλό επίπεδο προάσπισης της δικαιοσύνης και του συνολικού συμφέροντος ασχολούμενοι με αντιδικίες άσχετες με τα θέματα αυτά, για την προσωπική τους ικανοποίηση άσχετα με το σύνολο με αποτέλεσμα τα σημερινά μας χάλια για τη φτώχεια, την πολιτική του τόπου και τους εκφραστές της.  

*Δικηγόρος