Από συγκινητική μέχρι και συγκλονιστική είναι η επιστολή γυναίκας που έχασε τη μητέρα της, η οποία προσεβλήθη από κορωνοϊό ενώ έπασχε και από καρκίνο, αφού αναδεικνύει τη μοναξιά και την αίσθηση της εγκατάλειψης που βιώνουν οι ίδιοι οι ασθενείς, αλλά και τα συναισθήματα των παιδιών που δεν μπορούν καν να κρατήσουν το χέρι της μάνας που τους γέννησε ή να της πουν ένα τελευταίο «σ’ αγαπώ» από κοντά. 

Η επιστολή απευθύνεται προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και φέρει τον τίτλο «Η Μητέρα μας απεβίωσε χωρίς να την αποχαιρετήσουμε …».

Ανάμεσα σε άλλα, στην επιστολή αναφέρονται και τα εξής: «Όταν ο άνθρωπος φύγει δεν υπάρχει επιστροφή. Δεν μπορείς να του ζητήσεις συγγνώμη, δεν μπορείς να επανορθώσεις, δεν μπορείς να του δώσεις απλόχερα όσα συναισθήματα του στέρησες. Κάνετε κάτι. Σας ικετεύουμε να μην φύγει κανένας άλλος άνθρωπος μόνος του. Να μην νιώσει καμιά άλλη οικογένεια αυτό τον αγιάτρευτο πόνο που έχει νιώσει η δική μας οικογένεια και δυστυχώς τον έχουν νιώσει πολλές οικογένειες».

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Μέσω της επιστολής αναγνωρίζεται ο αγώνας που δίνουν οι λειτουργοί της υγείας αλλά καυτηριάζονται και τα μέτρα που ισχύουν σε τέτοιες περιπτώσεις. Παράλληλα, υποβάλλονται και εισηγήσεις ως προς το πως θα μπορούσε η, έτσι κι αλλιώς, τραγική κατάσταση να μετριαστεί με στοιχειώδη επαφή των συγγενών με τους ασθενείς τους που βλέπουν τη ζωή χάνεται μέρα με τη μέρα.

Ανάμεσα στα μέτρα που εισηγείται στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας η θυγατέρα της εκλιπούσας, περιλαμβάνονται και τα ακόλουθα:

• Θα μπορούσε να υπάρχει υπεύθυνος επικοινωνίας να βοηθάει για τηλεφωνικές κλήσεις, βιντεοκλήσεις, να βοηθά τους ανθρώπους που δεν μπορούν να χειριστούν την τεχνολογία. 

• Θα μπορούσε να επισκεπτόμαστε τους ανθρώπους μας με φειδώ, ντυμένοι όπως το προσωπικό κρατώντας αρχείο επισκεπτηρίου.

• Θα μπορούσαν να υπήρχαν ειδικά διαμορφωμένοι χώροι με τζάμια που να επιτρέπουν έστω την οπτική επαφή, κάτι ανάλογο με τη μονάδα των νεογνών.

• Θα μπορούσε ο ασθενής να μεταφέρεται σε ειδικό χώρο για να τον αποχαιρετίσει ο δικός του άνθρωπος.

• Θα μπορούσε να απαιτείτο ταχεία εξέταση ανίχνευσης αντιγόνου του ιού με αρνητικό αποτέλεσμα. 

«Την αναγκάσατε να φύγει μόνη της»

«Στις… απεβίωσε η αγαπημένη μας μητέρα… αφήνοντας την τελευταία της πνοή στο Νοσοκομείο Αμμοχώστου. Η Βασίλισσα μας, γιατί έτσι την είχαμε και έτσι της άξιζε να την έχουμε, χτυπήθηκε από καρκίνο πριν από δύο χρόνια. Αντιμετωπίσαμε το γεγονός αυτό όλη η οικογένεια ενωμένη. Ποτέ δεν παραπονέθηκε. Έκανε τον πόνο χαμόγελο με την απίστευτη δύναμη που της έδινε η ιδιότητα της μάνας. Περνούσε τις θεραπείες της καρτερικά με μία δύναμη που έπαιρνε από την αγάπη και τη φροντίδα των αγαπημένων της. Δεν παράκουε τις οδηγίες των γιατρών της, οι οποίοι ήταν όλοι πάντα ανθρώπινοι σε όλα τα τμήματα που έτυχε νοσηλείας. …Αναγκάσατε τη μητέρα μας στα τελευταία της, εκεί που είχε περισσότερη ανάγκη τον καθένα μας, να είναι μόνη της. Δεν επιτρεπόταν η αγκαλιά, το φιλί, το χάδι, ούτε καν η παρουσία. Αναγκάσατε έναν άνθρωπο που όλη του τη ζωή προσπαθούσε για το καλύτερο για την οικογένειά της και την κοινωνία γενικά, στη μοναξιά. Με μία ταμπέλα για την προστασία της Δημόσιας Υγείας. Όταν μας έπαιρνε κάποιος νοσηλευτής και πέστε μου τι θα έπρεπε να της πούμε όταν μας ρωτούσε: “Πότε θα έρθετε; Μα γιατί χαθήκατε; Πάθατε κάτι; Έγινε κάτι; Πέστε μου”. Δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι είχε προσβληθεί από τον κορωνοϊό. Είτε από το νοσοκομείο Κυπερούντας είτε από το νοσοκομείο της Λεμεσού που πήγε για αξονικό. Οι ιατροί, οι νοσηλευτές δίπλα της, ανθρώπινα. Όλο το προσωπικό υπέρβαλλε τον εαυτό του. Δεν μπορούσαν να αντικαταστήσουν τον σύζυγο τα παιδιά τα εγγόνια. Την αναγκάσατε να φύγει μόνη της. Δεν ξέρουμε τι ένιωθε, δεν ξέρουμε αν ένιωθε φόβο, αν ένιωθε απογοήτευση από τους δικούς της ανθρώπους. Εδώ μας έχουν φέρει τα Πρωτόκολλα σας».

Ολόκληρη η επιστολή έχει ως ακολούθως:

Εξοχότατο Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Νίκο Αναστασιάδη Προεδρικό Μέγαρο Email: info@presidency.gov.cy

Εξοχότατε κύριε Πρόεδρε,

ΘΕΜΑ: Η Μητέρα μας απεβίωσε χωρίς να την αποχαιρετήσουμε …..

Αναγνωρίζουμε τις προσπάθειες της κυβέρνησης για την αντιμετώπιση της πανδημίας και ιδιαίτερα τη συμβολή του ιατρικού και παραϊατρικού προσωπικού που συντελείται στα νοσοκομεία μας. Εκφράζομε τις ευχαριστίες μας ιδιαίτερα στα νοσοκομεία Κυπερούντας και Αμμοχώστου στα οποία έτυχε νοσηλείας η μητέρα μας.

Στις 21/3/2021 απεβίωσε η αγαπημένη μας μητέρα …με αρ. ταυτότητας …, αφήνοντας την τελευταία της πνοή στο Νοσοκομείο Αμμοχώστου.

Η Βασίλισσα μας, γιατί έτσι την είχαμε και έτσι της άξιζε να την έχουμε χτυπήθηκε από καρκίνο πριν από δύο χρόνια. Αντιμετωπίσαμε το γεγονός αυτό όλη η οικογένεια ενωμένη, σαν μία γροθιά μια πνοή παίρνοντας αποφάσεις με γνώμονα το καλύτερο για τη μητέρα μας.

Ποτέ δεν παραπονέθηκε. Έκανε τον πόνο χαμόγελο με την απίστευτη δύναμη που της έδινε η ιδιότητα της μάνας. Περνούσε τις θεραπείες της καρτερικά με μία δύναμη που έπαιρνε από την αγάπη και τη φροντίδα των αγαπημένων της. Δεν παράκουε τις οδηγίες των γιατρών της, οι οποίοι ήταν όλοι πάντα ανθρώπινοι σε όλα τα τμήματα που έτυχε νοσηλείας. Ανεβαίναμε όλοι μαζί την ανηφόρα προσπαθώντας να ελαφρύνουμε όσο γινόταν το φορτίο που κρατούσε ο άνθρωπός μας, η μάνα μας.

Τους τελευταίους μήνες χρειάστηκε να νοσηλευτεί στο νοσοκομείο Κυπερούντας. Είχε ξεκινήσει η αντίστροφη μέτρηση λόγω του βεβαρημένου ιατρικού ιστορικού της. Εδώ αρχίζει ένας Γολγοθάς μεγαλύτερος από την ανίατη ασθένεια. Με εκείνη γίναμε συνοδοιπόροι στηρίζοντας ο ένας τον άλλον. Κάναμε βήματα όλοι μαζί.

Σε αυτό τον δρόμο όμως μας βάλατε εμπόδια που για μας μπορούσαν να υπερπηδηθούν. Για σας, για το Σύστημα, ήταν αδύνατο βάση των Μέτρων, των πρωτοκόλλων, του συμφέροντος της Δημόσιας Υγείας. Αναγκάσατε την μητέρα μας στα τελευταία της, εκεί που είχε περισσότερη ανάγκη τον καθένα μας, να είναι μόνη της. Δεν επιτρεπόταν η αγκαλιά, το φιλί το χάδι, ούτε καν η παρουσία. Αναγκάσατε έναν άνθρωπο που όλη του την ζωή προσπαθούσε για το καλύτερο για την οικογένειά της και την κοινωνία γενικά στη μοναξιά. Με μία ταμπέλα για την προστασία της Δημόσιας Υγείας κρύψατε τα πάντα. Τα συναισθήματα του ανθρώπου που πλησιάζει το τέλος του, Αγνοήσατε την ανάγκη να του κρατά ο δικός του άνθρωπος το χέρι. Αγνοήσατε την ανάγκη του αποχαιρετισμού. Καταδικάσατε τον άνθρωπό μας να φύγει μόνος του.

Οι επισκέψεις δεν επιτρέπονταν. Η τεχνολογία άγνωστη για τη Μητέρα μας. Μιλούσαμε λίγο στο τηλέφωνο όταν μας έπαιρνε κάποιος νοσηλευτής και πέστε μου τι θα έπρεπε να της πούμε όταν μας ρωτούσε. «Πότε θα έρθετε; Μα γιατί χαθήκατε; Πάθατε κάτι; Έγινε κάτι; Πέστε μου.»

Δεν μπορούσε να καταλάβει το απαγορεύεται. Τί σημαίνει απαγορεύεται σε τέτοιες στιγμές;

Μετά από τη μοναξιά του νοσοκομείου Κυπερούντας πήρε εξιτήριο για 2.5 μέρες.

Δεν έτρωγε. Αρνιόταν. Πονούσε μας έλεγε παντού. Δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι είχε προσβληθεί από τον κορωνοϊό. Είτε από το νοσοκομείο Κυπερούντας είτε από το νοσοκομείο της Λεμεσού που πήγε για αξονικό.

Μας στερήθηκε και την στερηθήκαμε για ένα μήνα για να προστατέψουμε την Δημόσια Υγεία και προσβλήθηκε από αυτή.

Μονόδρομος πλέον η νοσηλεία στο Νοσοκομείο Αμμοχώστου. Ακόμη μεγαλύτερη μοναξιά μη βλέποντας κανένα γνώριμο πρόσωπο, μη γνωρίζοντας τεχνολογία μη έχοντας την δύναμη να ζητήσει να παρακαλέσει να απαιτήσει ίσως κάτι.

Οι ιατροί, οι νοσηλευτές δίπλα της, ανθρώπινα. Όλο το προσωπικό υπέρβαλλε τον εαυτό του, Δεν ήταν όμως οι αγαπημένοι της. Δεν μπορούσαν να αντικαταστήσουν τον σύζυγο τα παιδιά τα εγγόνια.

Την αναγκάσατε να φύγει μόνη της. Δεν ξέρουμε τι ένιωθε, δεν ξέρουμε αν ένιωθε φόβο, αν ένιωθε απογοήτευση από τους δικούς της ανθρώπους. Φτάσαμε στο σημείο να παρακαλούμε ο μικρός βαθμός άνοιας που είχε να ήταν μεγαλύτερος και να μην καταλάβαινε.

Εδώ μας έχουν φέρει τα Πρωτόκολλα σας. Στην ίδια θέση με τη μητέρα μας βρέθηκαν πολλοί και στην δική μας θέση βρέθηκαν επίσης πολλοί. Αυτό όμως δεν κάνει τον πόνο μας μικρότερο, ούτε και την πικρία μας λιγότερη.

Κύριε Πρόεδρε,

Υπάρχουν τρόποι απλοί να υπερπηδηθούν όλα αυτά χωρίς χρονοτριβή.

-Θα μπορούσε να υπάρχει υπεύθυνος επικοινωνίας να βοηθάει για τηλεφωνικές κλήσεις, βιντεοκλήσεις, να βοηθά τους ανθρώπους που δεν μπορούν να χειριστούν την τεχνολογία είτε λόγω ηλικίας είτε λόγω της κατάστασης τους.

-Θα μπορούσε να επισκεπτόμαστε τους ανθρώπους μας με φειδώ, ντυμένοι όπως το προσωπικό κρατώντας αρχείο επισκεπτηρίου.

-Θα μπορούσαν να υπήρχαν ειδικά διαμορφωμένοι χώροι με τζάμια που να επιτρέπουν έστω την οπτική επαφή, κάτι ανάλογο με τη μονάδα των νεογνών.

-Θα μπορούσε ο ασθενής να μεταφέρεται σε ειδικό χώρο για να τον αποχαιρετίσει ο δικός του άνθρωπος

-Θα μπορούσε να απαιτείτο ταχεία εξέταση ανίχνευσης αντιγόνου του ιού με αρνητικό αποτέλεσμα. Θα μπορούσαν να γίνουν πολλά…

Κύριε Πρόεδρε,

Σας ικετεύουμε να μην φύγει κανένας άλλος άνθρωπος μόνος του. Να μην νιώσει καμιά άλλη οικογένεια αυτό τον αγιάτρευτο πόνο που έχει νιώσει η δική μας οικογένεια και δυστυχώς το έχουν νιώσει πολλές οικογένειες.

Φτάνει άλλες θυσίες ανθρώπων στο όνομα του Κορωνοϊού. Δείτε αυτό το κομμάτι της όλης κατάστασης. To ψυχολογικό του ανθρώπου που νοσηλεύεται και της οικογένειας του.

Όταν ο άνθρωπος φύγει δεν υπάρχει επιστροφή. Δεν μπορείς να του ζητήσεις συγνώμη, δεν μπορείς να επανορθώσεις, δεν μπορείς να του δώσεις απλόχερα όσα συναισθήματα του στέρησες. Κάνετε κάτι.

Με εκτίμηση

Π.A.

(Εκ μέρους της οικογένειας…)