Ο Λοΐζος Πουργουρίδης αναφέρεται στη θυσία του Γρηγόρη Αυξεντίου και του Ευαγόρα Παλληκαρίδη.
Στις 3 του Μάρτη ήταν η επέτειος της θυσίας του σταυραετού του Μαχαιρά Γρηγόρη Αυξεντίου, ενώ στις 14 του Μάρτη η επέτειος από τον απαγχονισμό του 17χρονου ήρωα-ποιητή Ευαγόρα Παλληκαρίδη. Οι ήρωες αυτοί και τόσοι άλλοι που θυσιάστηκαν για την ελευθερία της πατρίδας μας και βρίσκονται στο πάνθεον των αθανάτων, μας κοιτάζουν από εκεί ψηλά και σπαράζει η ψυχή τους, για την κατάντια του τόπου μας. Βλέπουν ένα σωρό ανθρώπους, με ακριβά κοστούμια και λιμουζίνες, που μοίρασαν υποσχέσεις στον λαό κι αυτός τους πίστεψε και τους ανάδειξε σε διάφορα αξιώματα, να μην τηρούν τις δεσμεύσεις τους… Βλέπουν τη μισή πατρίδα κατεχόμενη και την άλλη μισή διχασμένη και ερειπωμένη. Αντικρίζουν ανθρώπους απελπισμένους, να στέκονται στα συσσίτια και στα κοινωνικά παντοπωλεία, ανέργους, πεινασμένους, που να μην μπορούν να αγοράσουν τα απαραίτητα για την οικογένειά τους. Διαπιστώνουν πως σε όσους πίστεψαν για χρόνια, αυτοί τους κορόιδευαν και έκαμαν τα όνειρά τους εφιάλτες. Βλέπουν ανθρωπάκια διαφόρων χρωμάτων, να μαλώνουν για μια καρέκλα και μια λιμουζίνα και να ξεχνούν την κατοχή… Βλέπουν τους άρχοντες να γλεντούν σε συμπόσια και να μαζεύουν λάφυρα. Και τώρα, που όλα αυτά τέλειωσαν, βρίσκουν άλλους τρόπους να συνεχίζουν το φαγοπότι. Στο ίδιο έργο θεατές με άλλους ηθοποιούς. Μαλώνουν οι πολιτικοί για μια καρέκλα, αντί να αναστέλλουν τη συμμετοχή τους στο κόμμα, προτάσσοντας το συμφέρον της πατρίδος, έτοιμοι να κατασπαράξουν ο ένας τον άλλο. Και σκέφτονται οι ήρωες: Άξιζε γι’ αυτούς τους ανθρώπους να θυσιάσουμε τη ζωή μας;… Οι ήρωες γεννιούνται, δεν γίνονται, από τη στιγμή που ήλθε ο πλούτος και η ευμάρεια, ο τόπος μας σταμάτησε να γεννά ήρωες. Έμεινε μόνο η ανάμνηση του ηρωισμού τους που προδόθηκε από τις γενιές που ακολούθησαν. Δεν μας άξιζε η θυσία τους.
