Ο Α. Χατζηαντώνης σχολιάζει την πολιτική του Ταγίπ Ερντογάν. 
Σαν ταύρος σε υαλοπωλείο συμπεριφέρεται ο νεο-οθωμανός σουλτάνος. Δεν ελέγχει πλέον τα λόγια του! 
Αποκαλεί ναζί τους Γερμανο-ολλανδούς, αποκαλεί Μπανανία (μας υπέκλεψε το όνομα…) την Ολλανδία, προειδοποιεί τους Ευρωπαίους ότι πρέπει να προσέχουν όταν βαδίζουν στον δρόμο, φωνάζει: «Εεε, Ρούτε!», απευθυνόμενος στον της Ολλανδίας Πρωθυπουργό και ούτω καθεξής…
Αλλά, φταίνε και οι εταίροι μας. Του κάνουν όλα τα χατίρια. Με καθεστώς παρατηρητή θα παρευρίσκεται Τούρκος αξιωματούχος σε συνεδριάσεις, νομίζω, του Ευρωκοινοβουλίου.
Τον παραχαϊδεύουν, τον χτυπάνε φιλικά στην πλάτη, νομίζοντας ότι έτσι θα εξευμενίσουν το θηρίο! Πλανώνται πλάνην οικτράν οι κουτόφραγκοι. Δεν γνωρίζουν τι θα πει Τούρκος. Ή, εν πάση περιπτώσει, δεν τον γνωρίζουν όπως εμείς, που τον μάθαμε από πρώτο χέρι που λένε, υφιστάμενοι την αγριότητα του αττιλικού στρατού και την απίστευτη βαρβαρότητά του κατά τα τραγικά γεγονότα του ‘74.
Και πώς πρέπει να αντιμετωπισθεί η προκλητικότητα του κ. Ερντογάν; Πάντως όχι με θωπείες. Διότι: «Πάσσαλος πασσάλω εκκρούεται…».
Η ΕΕ οφείλει να αντιληφθεί, επιτέλους, τις προθέσεις των Τούρκων. Πριν να είναι πολύ αργά. Οι πρώτοι που αντελήφθησαν με ποιους έχουν να κάνουν είναι οι Αυστριακοί.
Να κάνουμε εδώ μια σύντομη αναφορά στο 1529. Στην πολιορκία της Βιέννης από τον Σουλεϊμάν τον Β’. Όταν ο βασιλιάς Κάρολος της Αυστρίας, με μόνον 20.000 φρουρά, εκλήθη να αποκρούσει τον τουρκικό στρατό, αποτελούμενο από 120.000 πάνοπλους στρατιώτες υποστηριζόμενους από 200.000 προσωπικό υποστήριξης και βαρύ πυροβολικό…
Επικεφαλής της αυστριακής φρουράς ήσαν ο Φον Σαλμ Φέρσχεϊντ μαζί με τον Βίλχελμ Φον Ρόγκεντορφ, οι οποίοι εκαλούντο να αποκρούσουν επίθεση σύγχρονου, με τα δεδομένα της εποχής, στρατού, με μοναδική αμυντική προστασία τείχη πάχους μόλις έξι ποδών. Μετά την πρώτη αποτυχία, ο Σουλεϊμάν εξαπέλυσε ομοβροντία με βολές πυροβολικού, παγιδεύοντας παράλληλα με εκρηκτικά τη βάση των τειχών της αυστριακής πρωτεύουσας…
Αλλά, απέτυχε. Η γενναιότης και αυτοθυσία των Αυστριακών τους σταμάτησαν. Και αυτή η ήττα, μετά την οποία χιλιάδες πτώματα γενίτσαρων κείτονταν άταφα πέριξ των τειχών, υπήρξε η απαρχή για την παρακμή και τη συρρίκνωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μιας αυτοκρατορίας που εκτείνετο από τα σύνορα της Περσίας μέχρι τη Δυτική Αφρική, περιλαμβάνοντας -όπως γνωρίζουμε- και μεγάλο τμήμα των Βαλκανίων…!
Αλλά, αν τότε απέτυχε ο νεο-βάρβαρος να αλώσει την πολιτισμένη Ευρώπη, έχει ελπίδες σήμερα, να το επιτύχει διά της πολιτικής γεωστρατηγικής οδού. Γι’ αυτό ας μην επαναπαυόμαστε!