Ο Ελλάδιος Χανδριώτης, φιλόλογος, επισημαίνει λάθη που γίνονται από Μέσα Ενημέρωσης.
Η ορθή χρήση είναι: ανηγμένες (βαθμολογίες) – τους συνάδοντας αυτώ νόμους – λόγω τιμής – του διδάσκοντος – τα ηνία του κράτους – χούς εί (= είσαι) – μεριμνάς και τυρβάζη περί πολλά (σύ) – παρακάθησαν στις εξετάσεις – εισήγα (παρατατικός), εισήγαγα (αόριστος) – του Αλέξανδρου Ζήνωνος – εκινείτο – δυσπραγουσών οικογενειών – νύσσον όργανο. Λανθασμένη είναι η χρήση: ανοιγμένες (βαθμολογίες) – τους συνάγοντες αυτό νόμους – λόγον τιμής – του διδάσκοντα – τα ινία του κράτους – χούς ήν (= ήταν αυτός, ή, ό) – μεριμνάς και τυρβάζεις περί πολλά – παρακάθισαν στις εξετάσεις – εισήγαγα (έκαμνα εισαγωγή/ές), εισήξα (έκαμα εισαγωγή/ές) – του Αλ. Ζήνων – κινείτο – δυσπραγούντων οικογενειών – νήσσον όργανο.
1) Η λ. ανηγμένες (όπως προηγμένες). Το ρ. ανάγω, ανἠγα, θα ανάγω, θα αναγάγω, ανήγαγα (εγώ) και αναγάγαμε (εμείς), έχω αναγάγει σημαίνει στα μαθηματικά: μετατρέπω κάτι σε άλλο ισοδύναμο. Στη μέση φωνή είναι: ανάγομαι, αναγόμουν, θα ανάγομαι, θα αναχθώ, ανάχθηκα (μετοχή αναχθείς, -είσα, -έν), έχω αναχθεί (μετοχή ανηγμένος, η, ο).
2) Συνάδω αυτώ (δοτική) = τραγουδώ μ’ αυτόν, συμφωνώ μ’ αυτόν.
3) Λόγω (δοτική) τιμής = εξαιτίας τιμής, για την τιμή.
4) Ο διδάσκων, του διδάσκοντος (μετοχή). Δεν υπάρχει πουθενά (σε κανένα βιβλίο γραμματικής) ο διδάσκοντας, είναι ετσιθελικός σχηματισμός, βαρβαρισμός.
5) Το ηνίον, τα ηνία (= γκέμια), ηνίοχος, αφηνιάζω.
Το ινίον (= το πίσω και κάτω μέρος του κεφαλιού), ινιακόν οστούν.
Το υνίον (= το τριγωνικό και αιχμηρό σιδερένιο άκρο του αρότρου). Ας θυμηθούμε: το νίν αντάν να τρώει την γήν…
6) Χούς εί (= είσαι χώμα).
7) Μεριμνάς και τυρβάζη (= τυρβάζεσαι, καταπιάνεσαι, ανακατεύεσαι). Ας θυμηθούμε: Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και τυρβάζη περί πολλά, ενός δέ εστι χρεία.
8) Παρακάθησαν (ο ενεστώτας: παρακάθηνται) η λ. παρά είναι πρόθεση.
Παρακάθισαν (= κάθισαν πάρα πολύ) η λ. παρά είναι επίρρημα εδώ.
9) Εκινείτο με αύξηση ε, γιατί είναι λόγια χρήση. Στη δημοτική θα λέγαμε: κινούνταν (όχι κινούταν), αλλά θα συγχιζόταν με το γ’ πληθυντικό.
10) Εισήγα (επανειλημμένα ή εξακολουθητικά). Εισήγηγα (μια φορά ή στιγμιαία). Η λ. εισήξα είναι ανύπαρκτη, παράλογο δημιούργημα, βαρβαρισμός.
11) Ο Αλέξανδρος Ζήνων, του Αλέξανδρου Ζήνωνος, τον Αλέξανδρο Ζήνωνα.
12) Ο δυσπραγών λαός, του δυσπραγούντος λαού – η δυσπραγούσα οικογένεια, της δυσπραγούσης/σας οικογένειας, γεν. πληθ. των δυσπραγουσών οικογενειών – το δυσπραγούν πρόσωπο, του δυσπραγούντος προσώπου.
13) Το ρ. είναι νύσσω (κτυπώ, τρυπώ) και το ουσ. νύξη.
Τα πιο πάνω σφάλματα συναντώνται σε Μ.Μ.Ε. Τα περισσότερα είναι επακόλουθα της κατάργησης ή του περιορισμού της διδασκαλίας της Αρχαίας (1976). Στην ίδια θλιβερή πράξη της τότε ελληνικής κυβέρνησης ή Βουλής οφείλεται και η σημερινή αποξένωση από τα καθαρευουσιάνικα κείμενα της νεοελληνικής γραμματείας (Κοραή, Βιζυηνού, Ροΐδη, Παπαδιαμάντη κ.ά.) καθώς και από τις ευαγγελικές περικοπές και γενικά από την εκκλησιαστική μας γλώσσα (που απαγγέλλεται ή ψάλλεται για δυο χιλιάδες χρόνια).
