Η Μαρία Μασούρα, δημοσιογράφος από την Έμπα Πάφου, αναπολεί την άφιξη στο λιμανάκι της Κάτω Πάφου του ΚΕΡΥΝΕΙΑ 2.
Μια φίλη, δημοσίευσε μερικές φωτογραφίες, παλιές. Πολύ παλιές –πλέον– από την άφιξη του ΚΕΡΥΝΕΙΑ 2 στο λιμανάκι στην Κάτω Πάφο.
Οι θύμησες έτρεξαν πίσω και τα συρτάρια της λήθης ξανάγιναν της μνήμης! Θυμήθηκα με τι χαρά και τι καμάρι περιμέναμε τον ενλιμενισμό του μικρού πλοίου, που ήταν πιστό αντίγραφο του ΚΕΡΥΝΕΙΑ, του μικρού πλοιάριου που ναυάγησε κάποτε στην Κερύνεια και του οποίου το ναυάγιο έφερε στο φως ο Ανδρέας Καριόλου και με τη βοήθεια των αρχαιολόγων το συναρμολόγησαν και το ξανάστησαν μέσα στο κάστρο της αγαπημένης μας Κερύνειας. Έφτιαξαν λοιπόν μετά το Κερύνεια 2, και από τα ευρήματα και τις μελέτες τις οποίες πραγματοποίησαν οι αρχαιολόγοι και οι μελετητές ανακάλυψαν τη διαδρομή που έκανε, τι μετέφερε, και ποιο προορισμό είχε.
«Το 300 π.Χ. το αρχαίο εμπορικό πλοίο ξεκινούσε από τη Σάμο απ’ όπου φόρτωσε κρασί. Αφού πέρασε από τα νησιά Κω και Ρόδο και πήρε αμφορείς ταξίδευε προς την Κερύνεια», σημειώνεται σε μια μαθητική εργασία που διάβασα στο διαδίκτυο.
Θυμάμαι λοιπόν, με πόσο καμάρι όλα τα παιδιά, όλη η πόλη και με πόσο σκίρτημα καρδιάς το περιμέναμε, το υποδεκτήκαμε και το αγκαλιάσαμε. ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ! Όλη η πόλη, αλλά και όσοι ήταν στην Πάφο γίναμε μια μεγάλη αγκαλιά γι’ αυτό το πλοιαράκι που μετέφερε μηνύματα ελπίδας, μηνύματα εμψύχωσης ότι θα πάμε πίσω και θα πάρουμε τα σκλαβωμένα εδάφη μας.
Τα κορίτσια του Α’ Λυκείου Πάφου, ντυμένα ιέρειες υποδέκτηκαν το καραβάκι και πρόσφεραν λουλούδια για καλωσόρισμα και απήγγειλαν. Εγώ, έλαβα μέρος με τους πρόσκοπους, όπου ο αρχηγός μας με είχε τοποθετήσει πάνω στο κάστρο μαζί με μια άλλη ομάδα προσκοπάκια και «επιβλέπαμε» για τάξη και ασφάλεια!
Ενώ, μέσα στη θάλασσα μια μικρή ναυτοπροσκοπική βαρκούλα, εκανε την εμφάνισή της και οι ναυτοπρόσκοποι της Πάφου, συνόδευσαν το καραβάκι μέχρι τον ενλιμενισμό του.
Η Πάφος υποδέκτηκε με μια μεγάλη αγκαλιά το ΚΕΡΥΝΕΙΑ 2 και το πλήρωμά του και πραγματικά ήταν πολύ συγκινητικό, αφού όλοι τους είδαμε σαν Θεούς, σαν αγγελιαφόρους ενός μηνύματος για μια ελεύθερη πατρίδα, το οποίο ξεχάστηκε στην πορεία… Από όλους μας, γιατί όπως όλα ξεφτίζουν και αλλοιώνονται με την πάροδο του χρόνου, έτσι κι αυτό το γεγονός. Δηλαδή πόθος και προσπάθεια για επιστροφή, για ανάκτηση των κατεχομένων εδαφών μας, για μια Κύπρο ενιαία κάτω από την κυπριακή σημαία!
Όπως επίσης, παρατηρώ πως όλη η πόλη, μαθητές, παιδιά, όλοι οι πολίτες ανεξαιρέτως λάμβαναν μέρος, πήγαιναν σε εκδηλώσεις και πάντα ήταν όλοι χαρούμενοι, ακούραστοι, γεμάτοι ζωή και αγάπη για τη ζωή, σε αντίθεση με τώρα που τα πιο πολλά παιδιά αποφεύγουν να αναλαμβάνουν ευθύνες, αποφεύγει γενικά ο κόσμος τον εθελοντισμό, και το χειρότερο είναι που σε μια εκδήλωση που θα γίνει, μόλις χορέψει, τραγουδήσει ή τελειώσει τη συμμετοχή του το δικό τους παιδί το παίρνουν και εξαφανίζονται. Λες και τέλειωσε η εκδήλωση ή μόνο το παιδί τους έλαβε μέρος!
Πάντα όλοι είναι κουρασμένοι, ταλαιπωρημένοι, «δεν έχουν κουράγιο» και θυμώνω όταν το ακούω αυτό, διότι αυτός είναι ο κύριος λόγος που τα σημερινά παιδιά έχουν γίνει βίαια, έχουν γίνει με τα ψυχολογικά προβλήματα. Γιατί τους προσφέρονται τάχα τα πάντα, αλλά όχι το πολυτιμότερο που χρειάζεται ένα παιδί. Μια αγκαλιά, μια καλή κουβέντα, μια βόλτα με τους γονείς στα αρχαία, στα χωράφια, στην ύπαιθρο, στη θάλασσα, στην κατασκήνωση, μια ποδηλασία, ένα πικ – νικ στο δάσος, ένα κέικ φτιαγμένο από τη μανούλα, μια ιστορία, έστω και χιλιοειπωμένη, από τον πατέρα, την ώρα που σκαλίζει τον φελλό των δέντρων για να φτιάξει στα παιδιά μια βαρκούλα.
Η τεχνολογία και η εξέλιξη μπορεί να ευκόλυνε τη ζωή μας, αλλά μάρανε τον βασιλικό στη γλάστρα μας!
Καλημέρα σας! Περασμένα μεγαλεία διηγώντας τα να κλαις!
