Αφιερωμένο στον αείμνηστο Τάσο Μητσόπουλο είναι το κείμενο που μας έστειλε ο Πέτρος Δημητρίου.
Είναι στιγμές που η ιστορία η ίδια κοντοστέκεται. Να κρίνει να παρατηρήσει και να καταγράψει. Ξέρω πως σήμερα όλο αυτό το θεωρείς υπερβολή. Γνωρίζω πως η μετριοφροσύνη και η μετριοπάθειά σου το αντιστρατεύονται. Ποτέ δεν αναζήτησες δάφνες δόξας, ποτέ δεν σε κέρδισε η φιλοφροσύνη. Κατάφερες να ξεχωρίσεις για αυτό που πραγματικά ήσουν, γιατί στο πολιτικό προσκήνιο πέτυχες το σχεδόν ακατόρθωτο, να προτάξεις την αρετή και να αγωνιστείς να φτιάξεις το αύριο, χωρίς να χάσεις από το σήμερα.
Ανασκοπώντας όσα μέχρι σήμερα μας παρέθετες, 3 χρόνια μετά τον χαμό σου, αντιλαμβανόμαστε πόσο φτωχότεροι είμαστε. Μας λείπει σήμερα η οξυδέρκεια και η ταπεινοφροσύνη σου, το κουράγιο σου να συνεχίζεις ακόμα και όταν όλοι οι υπόλοιποι έχουν σταματήσει, γιατί για σένα, η πορεία ήταν πάντα αυτή που μετρούσε. Όχι το πρόσκαιρο χειροκρότημα ή οι προσωπικοί ωφελιμιστικοί αγώνες, μα η ατέλειωτη επιμονή σου να θέτεις το σύνολο πάνω από το εγώ. Να αντιμετωπίζεις με ψυχραιμία τα γεγονότα, να πείθεις με την ηρεμία σου, να κερδίζεις στο βούρκο των σκανδάλων με την τιμιότητά σου. Να δίνεις στην πολιτική το σωστό νόημα της αντιπαράθεσης ιδεών και μόνο.
Ο αθεράπευτος ρομαντισμός σου, η πίστη σου στη δημοκρατία και τον διάλογο είναι μέρος εξ αυτών που ανελλιπώς θα φέρνουμε στη μνήμη μας από το παράδειγμά σου ακούοντας να μας λες πως: «Το τίμημα όμως της αδράνειας από την πολιτική, είναι ασυγκρίτως μεγαλύτερο από το όποιο άλλο κόστος…».
Να μπορείς να περιγράφεις την πραγματικότητα χωρίς να ψάχνεις να ξεφορτωθείς ευθύνες, μα πολύ περισσότερο να μπορείς να τις αναλάβεις ακόμη και όταν δεν σου αναλογούν. Λες αγαπητέ Τάσο: «Νιώθω συγκλονισμό, οδύνη και συντριβή κάθε φορά που επιχειρώ να μιλήσω στα παιδιά μου για την κατεχόμενη γη μας. Ντρέπομαι να τα κοιτάξω στα μάτια. Να τους πω, πόσο μικροί, μοιραίοι κι άβουλοι σταθήκαμε μπροστά στα γεγονότα της πρόσφατης…».
Οι μεγάλοι πολιτικοί ακούνε πριν από τους άλλους το χιλιμίντρισμα των αλόγων της ιστορίας. Ξεχωρίζουν όταν το εσωτερικό τους ρολόι συγχρονίζεται με αυτήν και εναπομένει σε εμάς να κάνουμε ένα βήμα μπροστά για να αρθεί η αδικία που περιγράφει ο Ξενοφών λέγοντας πως δεν υπάρχει τίποτα πιο άνισο ανάμεσα στους ανθρώπους από το να δίνεται ίση αξία και στον καλό και στον κακό άνθρωπο.
Στην τελετή παράδοσης του υπουργείου Συγκοινωνιών δήλωνες: «Προσωπικά αισθάνομαι ότι στο μέτρο των ταπεινών μου δυνάμεων έπραξα το καθήκον μου και πρέπει να πω ότι έχω ήσυχη τη συνείδησή μου». Καταχράστηκα την εκκωφαντική σου σιωπή και πλάτιασα μα να γνωρίζεις πως το χρέος σου ακέραιο το εξόφλησες με το πολιτικό σου κεφάλαιο να ξεχειλίζει και μετά τον θάνατό σου, μεταφέροντας σε όλους εμάς ένα αστείρευτο πλούτο. Μπορεί λοιπόν να έφυγες πριν ζήσεις. Πριν σε ζήσουμε. Πριν σε ευχαριστήσουμε. Ευτυχώς όμως προλάβαμε να σε αγαπήσουμε.
Θα σε θυμόμαστε για πάντα, ευχαριστώντας σε που υπήρξες ένας από εμάς.
