Παρά το δικαστικό διάταγμα που του απαγόρευε να πλησιάζει την εν διαστάσει σύζυγό του και το παιδί τους σε απόσταση μικρότερη των 100 μέτρων, άνδρας βρέθηκε μόλις 15 μέτρα από την κατοικία τους, με το Εφετείο να κρίνει πως η παραβίαση δεν ήταν ούτε τυχαία ούτε ακούσια, αλλά αποτέλεσμα συνειδητής επιλογής, επικυρώνοντας την καταδίκη του για ανυπακοή.
Ο εφεσείων είχε καταδικαστεί πρωτοδίκως από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού για παραβίαση του άρθρου 137 του Ποινικού Κώδικα, επειδή πλησίασε την εν διαστάσει σύζυγό του και τον γιο τους σε απόσταση μικρότερη των 100 μέτρων, κατά παράβαση δικαστικού διατάγματος που του απαγόρευε να το πράξει.
Σύμφωνα με τα ευρήματα του πρωτόδικου Δικαστηρίου, στις 4 Μαρτίου 2023 ο κατηγορούμενος πέρασε μέσα από γειτονικό οικόπεδο για να αφαιρέσει ξύλα από την εξωτερική περίφραξη της κατοικίας όπου διέμεναν η παραπονούμενη και ο γιος τους. Το Δικαστήριο είχε διαπιστώσει ότι η απόσταση από το σημείο όπου βρισκόταν ο κατηγορούμενος μέχρι το σαλόνι της οικίας ήταν περίπου 15 μέτρα, ενώ όταν η παραπονούμενη βγήκε έξω και τον είδε, η απόσταση ήταν περίπου 30 μέτρα.
Κατά την εκδίκαση της έφεσης, ο συνήγορος του εφεσείοντα υποστήριξε ότι δεν υπήρχε μαρτυρία πως ο πελάτης του γνώριζε ότι η παραπονούμενη βρισκόταν εντός της κατοικίας τη συγκεκριμένη στιγμή, ενώ τόνισε ότι λόγω του ύψους του τοίχου και της περίφραξης δεν υπήρχε δυνατότητα οπτικής επαφής με το εσωτερικό της οικίας.
Το Εφετείο, ωστόσο, έκρινε ότι η πρόθεση παραβίασης του διατάγματος μπορούσε να εξαχθεί από το σύνολο των περιστάσεων και της συμπεριφοράς του εφεσείοντα. Όπως αναφέρεται στην απόφαση, ο κατηγορούμενος είχε αποφασίσει ημέρες προηγουμένως να μεταβεί στο συγκεκριμένο σημείο και είχε ενημερώσει σχετικά τον ιδιοκτήτη του γειτονικού οικοπέδου. Παράλληλα, δεν είχε λάβει οποιαδήποτε μέτρα για να διασφαλίσει ότι η παραπονούμενη και ο γιος του θα απουσίαζαν από την οικία.
Το Δικαστήριο επισήμανε ότι η πρόθεση συνήθως αποδεικνύεται μέσω περιστατικής μαρτυρίας και όχι άμεσα, παραπέμποντας σε προηγούμενη νομολογία. Στην απόφαση αναφέρεται ότι ο εφεσείων, ενώ γνώριζε πλήρως τους όρους του διατάγματος, πλησίασε συνειδητά την κατοικία σε απόσταση πολύ μικρότερη των 100 μέτρων, χωρίς να μπορεί να γνωρίζει αν οι παραπονούμενοι βρίσκονταν εντός της οικίας. Υπό αυτές τις συνθήκες, το Εφετείο έκρινε ότι το μόνο εύλογο συμπέρασμα ήταν η πρόθεσή του να παραβεί το διάταγμα.
Καταλήγοντας, το Εφετείο έκρινε την έφεση αβάσιμη στο σύνολό της και επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση.
