Ο Πέτρος Ευθυβούλου, λαογράφος, θέτει ερωτήματα σε σχέση με την πολιτική στο Κυπριακό.
    
Σύντομες ερωτηματικές αναφορές για γνώση και κρίση.

1.    Ο ένοπλος αγώνας του 1955-1959 που οι Άγγλοι εσκεμμένα μεθόδευσαν ως αντίποινο και υποκίνησαν τους Τουρκοκυπρίους ότι έχουν δικαιώματα, ότι πρέπει να έχουν μερίδιον συνεταιρισμού εξουσίας, δεν έχει τις ρίζες του; 

2.    Η συμφωνία της Ζυρίχης που έδωσε τόσα ετεροβαρή δικαιώματα όπως Τούρκο αντιπρόεδρο με δικαίωμα βέτο και 30 – 40 τοις εκατόν στις δημόσιες υπηρεσίες δεν έχει τις ρίζες της; 
 
3.    Η μη συμπόρευσή μας με τους δυτικούς που ανήκαμεν πολιτικά και η συμπόρευση με τους αδέσμευτους Τίτο, Καντάφι και άλλους, δεν έχει τις ρίζες της;

4.    Η μη παραχώρηση βάσης στους Αμερικάνους και η μη συμμαχία με αυτούς, όπως έκαναν οι πλείστοι λαοί της Ευρώπης, δεν έχει τις ρίζες της; 

5.    Η μη συμμετοχή μας στη συμμαχία του ΝΑΤΟ όπως έκαναν οι πλείστοι λαοί της Ευρώπης δεν έχει τις ρίζες του; Έχει μάλιστα τις περισσότερες – φωνή αλήθειας.

6.    Η μη συμμετοχή μας στον Συνεταιρισμό για την Ειρήνη που είναι όλοι οι λαοί της Ευρώπης ανεξαιρέτως ενταγμένοι, εκτός εμείς, δεν είναι δείγμα ασοφίας και παραφωνίας; 

7.    Η μη στενή σύνδεση και συνεργασία μας με τους Τουρκοκυπρίους και η αντιμαχία και διαχωρισμός με αυτούς δεν έχεις τις ρίζες της;     

8.    Οι είκοσι, ίσως και περισσότερες, διακοινοτικές συγκρούσεις που γίνονταν συχνά για χρόνια μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων που είχαν δεκάδες νεκρούς και δεκάδες τραυματίες και από τις δύο πλευρές δεν έχουν τις ρίζες τους;  

Και εδώ πλέον μένει στον κοινό νου να κρίνει αν όλες αυτές οι άσοφες πολιτικές μας συμπεριφορές, με αποκορύφωμα το εγκληματικό πραξικόπημα και την εισβολή, δεν είναι το απόσταγμα, οι ρίζες, το φυτώριο του δέντρου της διχοτόμησης; Πρέπει να γίνει αντιληπτό έως ότου συνεχίζουμε την πολιτική που γέννησε, που δημιούργησε τις ρίζες της εισβολής και της διχοτόμησης, όχι μόνον δεν ξεριζώνουμε την διχοτόμηση αλλά την λιπαίνουμε, την εκτρέφουμε να ριζώνει περισσότερο και αυτό το μαρτυρούν τα 43 χρόνια που όχι μόνο δεν πήγαμε έναν βήμα μπροστά, αλλά χίλια πίσω.

Η σοφή ή άσοφη πολιτική ενός λαού και ηγετών του μετράται, κρίνεται από τη θέση που βρίσκεται, που βιώνει.

Δυστυχώς από χρόνια πολιτευόμαστε άσοφα αντί παραγωγικά, μας λείπει η αυτοκριτική, ικανοποιούμεθα με μεγάλα λόγια, πατριωτικές ρητορικές, αδιαφορώντας, αγνοώντας αν δεν φέρνουν αποτέλεσμα και ούτε και εάν οι ρίζες της διχοτόμησης βαθαίνουν πιο πολύ. Αλλά το χείριστον είναι ότι για κάλυψη, για απενοχοποίηση της  ασοφίας μας και των ζημιογόνων πολιτικών μας σκέψεων, ένοχοι είναι πάντα μόνον οι ξένες καπιταλιστικές δυνάμεις και εμείς οι αλάνθαστοι πάπηδες, οι κούπες οι άπαννες. Τα ρητά όμως μας λέγουν ότι άμα άσοφα πολιτεύεσαι το αποτέλεσμα το βιώνεις, το γεύεσαι. Χωρίς και τα δικά σου λάθη ποτέ δεν γεύεσαι δεινά και πάθη.