Ο δρ Γιώργος Πισιάρας (M.D.) που είναι Ιατρός-Βελονιστής-Παραψυχολόγος, Πρόεδρος του Παγκύπριου Ομίλου Παραψυχολογίας, γράφει για την αρετή του γνώθι σαυτόν.
Η κατανόηση αυτού που είσαι, ό,τι και αν είναι αυτό (ωραίος ή άσχημος, κακόβουλος ή καλοπροαίρετος), η κατανόηση αυτού που είσαι χωρίς διαστρέβλωση είναι η αρχή μιας αρετής. Αυτή η αρετή είναι ουσιαστική γιατί δίνει ελευθερία. Μόνο όντας μέσα σε μια τέτοια αρετή μπορείς να ανακαλύψεις τι γίνεται μέσα σου, να ζεις αληθινά και όχι καλλιεργώντας κάποια αρετή, που φέρνει απλώς έναν καθωσπρεπισμό και όχι κατανόηση και ελευθερία. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο να είσαι ενάρετος και στο να προσπαθείς να γίνεις ενάρετος. Το να είσαι ενάρετος έρχεται με την κατανόηση «εκείνου που είναι», ό,τι και αν είναι αυτό, ενώ το να προσπαθείς να γίνεις ενάρετος σημαίνει αναβολή, κουκούλωμα αυτού που είσαι με εκείνο που θα ήθελες να είσαι. Η ύπαρξη αρετής είναι κάτι ουσιαστικό σε μια κοινωνία που διαλύεται ραγδαία. Για να δημιουργηθεί ένας καινούργιος κόσμος, ένα καινούργιο οικοδόμημα μακριά από το παλιό, πρέπει να υπάρχει η ελευθερία ν’ ανακαλύπτεις. Και για να είσαι ελεύθερος, πρέπει να υπάρχει αρετή, γιατί χωρίς αρετή δεν υπάρχει ελευθερία. Μπορεί ένας άνθρωπος που δεν έχει ήθος και αγωνίζεται να γίνει ενάρετος να γνωρίσει ποτέ την αρετή; Ένας άνθρωπος χωρίς ήθος δεν μπορεί ποτέ να είναι ελεύθερος, και επομένως δεν μπορεί ποτέ να ανακαλύψει τι είναι αλήθεια. Η αλήθεια μπορεί να βρεθεί μόνο στην κατανόηση «εκείνου που είναι». Και για να κατανοήσει κανείς «εκείνο που είναι», πρέπει να είναι ελεύθερος, ελεύθερος από τον φόβο που έχει για «εκείνο που είναι». Είναι εξαιρετικά δύσκολο να κατανοήσεις «εκείνο που είναι», γιατί «εκείνο που είναι» δεν μένει ποτέ ακίνητο, δεν είναι ποτέ στατικό, βρίσκεται διαρκώς σε κίνηση. «Εκείνο που είναι» είναι αυτό που είσαι και όχι αυτό που θα ήθελες να είσαι. Δεν είναι το ιδανικό, γιατί το ιδανικό είναι πλασματικό, ενώ αυτό είναι πραγματικά εκείνο που κάνεις, εκείνο που σκέφτεσαι και εκείνο που νιώθεις από τη μια στιγμή στην άλλη. Για να κατανοήσει κανείς «εκείνο που είναι», χρειάζεται μια κατάσταση του νου στην οποία δεν υπάρχει ταύτιση η επίκριση, δηλαδή ένας νους σε εγρήγορση κι ωστόσο ουδέτερος. Σ’ αυτή την κατάσταση βρισκόμαστε όταν θέλουμε πραγματικά να κατανοήσουμε κάτι. Αυτή η κατάσταση του νου δημιουργείται όταν το ενδιαφέρον μας είναι έντονο. Όταν κανείς ενδιαφέρεται να κατανοήσει «εκείνο που είναι», δηλαδή την αληθινή κατάσταση του νου του, δεν είναι ανάγκη να τον εξαναγκάσει, να τον πειθαρχήσει ή να τον ελέγξει. Ούτε η γνώση ούτε η συσσώρευση πείρας, που είναι απλώς καλλιέργεια της μνήμης, μπορούν να φέρουν μια ουσιαστική κατανόηση του εαυτού μας. Η κατανόηση του εαυτού μας είναι εκεί κάθε στιγμή. Αν απλώς συσσωρεύουμε γνώση του εαυτού μας, αυτή ακριβώς η γνώση εμποδίζει την παραπέρα κατανόηση, γιατί η συσσωρευμένη πείρα, η γνώση, γίνεται το κέντρο όπου η σκέψη έχει την ύπαρξή της και κοιτάζει μέσα απ’ αυτήν. Ο κόσμος δεν είναι ξεχωριστός από εμάς και από τις πράξεις μας, επειδή εκείνο που είμαστε εμείς είναι αυτό που δημιουργεί και τα προβλήματα του κόσμου.
