Κακαρίζουν και κακαρίζουν, λογομαχούν και ψεύδονται. Λαθεύονται, λαδώνονται, υποκρίνονται και μαραίνονται. Επινοούν λέξεις κλειδιά μήπως και το ποίημα ακουστεί διαφορετικά, μήπως και κρατηθούν ακόμη λίγο στα παραθυράκια των απελπισμένων καναλιών. Ενδιάμεσος, ρητορική μίσους, πατριώτες και μη πατριώτες, προδότες και μη προδότες. Άλλοι κάνουν προσπάθεια για να κρατηθούν στην καρέκλα και άλλοι για να ανέβουν στην καρέκλα.
Δεν αρκεί πάνω από πέντε λεπτά για να καταλάβει κανείς το γελοίο παιχνίδι των πολιτικών, δεν αρκεί πάνω από πέντε λεπτά για να σε κάνουν να γελάσεις, να κλάψεις με όλα αυτά που ακούς και παράλληλα να εξοργιστείς με τον εμπαιγμό των κατά τα άλλα πολιτισμένων πολιτικών μας προς τους ψηφοφόρους πολίτες την Κυπριακής μπανανίας. Διερωτώμαι πλέον αν υπάρχει έστω ένας που να κρατά την σκούφια του καθαρή και του δίνουν τόπο και χρόνο για να μιλήσει στο λαό. Διερωτώμαι αν υπάρχει έστω και ένας ακόμη πολίτης αυτού του κράτους που αντέχει πάνω από πέντε λεπτά να ακούει τους πολιτικούς να κακαρίζουν κυριολεκτικά, χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας και μετά από λίγο να μιλούν για εσωτερική ενότητα και προσπάθεια λύσης του κυπριακού, χωρίς να έχει σβήσει την τηλεόραση. Ρε, μα πάτε καλά; Πως μπορούμε να λύσουμε ένα τόσο μεγάλο και σοβαρό πρόβλημα όταν εμείς οι ίδιοι μεταξύ μας συνεχίζουμε από το 1950 μέχρι και σήμερα να σπέρνουμε διχόνοια; Η αριστερά εναντίων της δεξιάς, η δεξιά εναντίων της αριστεράς, η ακροδεξιά και το κέντρο εναντίων όλων και κανενός, και το θέατρο του παραλόγου να διαιωνίζεται στις πλάτες του πολίτη που πλέον δεν ξέρει που του πάνε τα τέσσερα. Η αγένεια και το θράσος των πολιτικών σήμερα ξεπερνά κάθε όριο. Και όχι δεν μπορώ να ξεχωρίσω πλέον αυτούς που αξίζουν, γιατί πολύ απλά τους έφαγαν κι αυτούς τα μεγάλα γεράκια του συστήματος.
Κάπως έτσι δανείζομαι και τον στίχο “Εάν μισούνται ανάμεσό τους δεν τους πρέπει ελευθεριά” από τον Ύμνο εις την Ελευθερίαν από τον ποιητή Διονύσιο Σολωμό. Αναρωτηθήκαμε αν μας αξίζει ελευθερία με τα μυαλά που κουβαλάμε; Κάναμε ποτέ την αυτοκριτική μας για το τι κάνουμε, τι λέμε, και πως πρέπει να προχωρήσουμε για το κοινό καλό και όχι το κομματικό ή οπαδικό; Καταλάβαμε άραγε ότι είμαστε μια σταλιά τόπος και πως ο λόγος μας πρέπει να συμβαδίζει και με τις πράξεις μας; Μέχρι σήμερα οι πράξεις μας και τα λεγόμενα μας είναι τόσο ίδια όσο με τα σκουπίδια στην χωματερή του Κοτσιάτη. Άλλωστε ο κάθε ένας, στο τέλος, παίρνει αυτό που του αξίζει! Έτσι κι εμείς αγαπητοί νεοκύπριοι παίρνουμε και του πολιτικούς αλλά και την ελευθερία που μας αξίζει. Ας αλλάξουμε μυαλά σύντομα αν θέλουμε να κερδίσουμε και την ελευθερία μας αλλά και μία ορθή πολιτική κουλτούρα.
Και όπως μου είχε τονίσει ένας αγαπημένος καθηγητής, «Η τηλεόραση είναι το καλύτερο μέσο, ένα κλικ και η απόλυτη ησυχία»!
* Φοιτητής Δημοσιογραφίας.
