Για το κυπριακό και τα προεκλογικά γράφει ο Αντ. Χατζηαντώνης.
Φαινόταν στα μάτια και των τριών συμμετεχόντων, στο δείπνο Αναστασιάδη, Ακιντζί και Άιντα, η αμηχανία, η απαισιοδοξία, μας πληροφορεί το ρεπορτάζ. Μια εικόνα, χίλιες λέξεις, λέγει μια Κινεζικη παροιμία. Βλέπουμε στα μάτια ή στο ύφος του Μουσταφά, μια βαριεστημάρα. Είναι ένας γλυκύτατος, αγαθός Ανατολίτης. Δεν μπορεί να παίξει τόσον καλά, το θέατρο ή τον ρόλο που ανέλαβε να διεκπεραιώσει. Το παρατήρησα, εδώ και μήνες, από τότε που άρχισαν οι συναντήσεις. Ο δικός μας, καταφέρνει να κρύβει την απογοήτευση του ή μάλλον την επίγνωση που σίγουρα έχει περί του 100% αδιεξόδου, με ένα διαρκές… χαζοχαρούμενο χαμόγελο! Σε μια φωτογραφία που είδα στον “Φ”, κρατάει τη γραβάτα του Ακιντζί (επικοινωνιακά τρικς ονομάζονται αυτά) και την παρατηρεί με ενδιαφέρον… Σίγουρα σκέφτεται: “Μα, καλά. Δεν αντιλαμβάνονται ότι δεν πρόκειται να καταλήξουμε πουθενά; Τόσο αιθεροβάμονες είναι;”.
Μα, καλά. Περίμενε κανείς, ότι θα βγει άσπρος καπνός; Μα, πόσο αφελείς είμαστε τελικά; Πόσες φορές θα το επισημάνουμε αυτό; Έχουμε καταστεί, το λιγότερον, κουραστικοί και βαρετοί. Ζήτησε κατάργηση του 10λεπτου αφιερώματος στο, του 1950, δημοψήφισμα, ο εγκάθετος της Άγκυρας. Ζήτησε και μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης (ΜΟΕ). Βαδίζουμε πίσω, αντί να προχωράμε μπροστά…
Εμείς, νομίζαμε, κ. Αναστασιάδη, ότι ευρίσκεσθε σε απόσταση αναπνοής από τη διευθέτηση, μετά από τόσες συγκλίσεις. Σε θέματα διακυβέρνησης, παρόλο που αποτελούνται από 25 λεπτά σημεία, είχαμε πιστέψει ότι πλησιάζατε σε συμφωνία. Σχεδόν μας πείσατε…
Ποιός κοροϊδεύει ποιόν, τελικά, σε αυτό τον έρμο τόπο; Κέρδισε χρόνο, ο κ. Ακιντζί, μέχρι τις 16 Απριλίου, που θα πάρει το evet, ο μάστρος του, στο πολυδιαφημιζόμενο referendum. Εκτελεί διατεταγμένη υπηρεσία. Και την εκτελεί άψογα. Ο δικός μας, τι πράττει; Για να επιτύχει, έστω κάποιους βαθμούς υπέρ μας, εφόσον πλέον η προσπάθεια επίλυσης του προβλήματος, μετεβλήθη σε ένα θλιβερό blame game; Ουδέν πράττει. Απλώς αναμένει την ώρα που θα δηλώσει την επιθυμία του να διεκδικήσει διά δευτέραν φοράν την προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Από την άλλη: Οι του Ενδιάμεσου, ενώ γνωρίζουν ότι, αναπόφευκτα, αυτός που θα ηγηθεί του Κεντρώου χώρου, θα είναι λογικά, ο πρίγκιψ Νικόλαος, εξακολουθούν να… παίζουν την κολοκυθιά. Σοβαρότης μηδέν. Και φαίνεται ότι δεν είναι βέβαιον ότι ο Λιλλήκας θα είναι ο εκλεκτός του ΑΚΕΛ, όπως πρόσφατα είχα γράψει. Ακούγεται το όνομα του Τάκη Χατζηγεωργίου. Ενός σοβαρού, συγκροτημένου ανθρώπου, χαμηλών τόνων. Καλή επιλογή, κύριοι του Αριστερού κόμματος. Καλύτερος, και του Άντρου, αλλά και της Ερατούς… Έπεσαν λοιπόν, και οι τελευταίες μάσκες αισιοδοξίας, στο θλιβερό και άγευστο δείπνο. Άκουσα τις αντιδράσεις όλων των πλευρών. Ο κ. Τορναρίτης, νομίζω, το χαρακτήρισε… πρόοδο! Ο δε κ. Α. Κυπριανού έκανε τη δήλωση που με έκανε σχεδόν να ξαναπέσω σε… κατάθλιψη: “Θα πρέπει να συνεχίσουμε τις προσπάθειες”!
