Θύμησες από την Αμμόχωστο παραθέτει ο Λοΐζος Πουργουρίδης.
Έφυγε για το μεγάλο ταξίδι ο εξαίρετος γιατρός και άνθρωπος, ο εξάδελφος Κώστας Χατζηπολυδώρου, από την Αμμόχωστο, που ήταν πάντα ευγενικός, γελαστός, καλόκαρδος, με τον καημό του γυρισμού στην αγαπημένη μας πόλη. Δυστυχώς δεν πρόλαβε. Πάντα θυμόμασταν τα παιδικά μας χρόνια, τις γειτονιές, τους γείτονες εκεί στην Αγία Ζώνη, τους συγγενείς που έφυγαν, και κάναμε όνειρα τι θα κάνουμε όταν θα γυρίσουμε πίσω στην πόλη μας. Αναπολούσαμε όσα γεγονότα ζήσαμε πριν την καταστροφή.
Μετά την κηδεία το βράδυ πήρα μια συγκλονιστική φωτογραφία στο f.b. Μου την είχε στείλει ο φίλος συνάδελφος και γείτονας του μ. Κώστα στην Αμμόχωστο, ο γιατρός Μιχάλης Τσαπαρίλας, που τώρα κατοικεί και εργάζεται στον Πρωταρά. Στη φωτογραφία βρισκόταν έξω από το πατρικό σπίτι του μ. Κώστα στην Αμμόχωστο, που είναι έξω από την κλειστή ζώνη της πόλης, πολύ κοντά στην εκκλησία της Αγίας Ζώνης. Ο δρόμος της Αγίας Ζώνης χωρίζει την κατεχόμενη πόλη από την κλειστή που είναι περιφραγμένη με συρματοπλέγματα.
Έκοψε γιασεμιά από το απέναντι σπίτι και τα έβαλε πάνω στην κλειστή πόρτα του πατρικού σπιτιού του μ. Κώστα που τώρα κατοικούν Τούρκοι. Η ώρα ήταν περίπου η ίδια που γινόταν στη Λεμεσό η κηδεία. Η πράξη αυτή του φίλου και συναδέλφου του ήταν πολύ συγκινητική. Δεν μπορούσε να πάει στην κηδεία. Ήξερε πόσο λαχταρούσε να γυρίσει πίσω. Και πόσο του άρεσαν τα γιασεμιά…
Έγραφε στη φωτογραφία: «Σήμερα βρίσκομαι στη γειτονιά μας. Έκοψα λίγα σκλαβωμένα γιασεμιά και τα έβαλα στην πόρτα του σπιτιού σου στη μνήμη σου…». Αυτό δείχνει την ευγενική ψυχή του και τον άσβεστο πόθο για τον γυρισμό στην αγαπημένη μας πόλη…
