Με μια κίνηση αιφνιδιασμού, η Βρετανίδα πρωθυπουργός Tereza May ανακοίνωσε διεξαγωγή πρόωρων εκλογών, κάτι που δεν συνηθίζεται στη Βρετανία. Ας μη μας εκπλήσσει το γεγονός. Η διαφορά 19%-20%, που χωρίζει το κόμμα της από την αντιπολίτευση, της δίνει την ευκαιρία να «τσακίσει» (crash ήταν η λέξη που χρησιμοποιήθηκε από μερίδα του Αγγλικού Τύπου) τους αντιπάλους της, τους εσωκομματικούς, αλλά και της αντίπερα όχθης.
Για να έχει ξεκάθαρη εντολή για ένα Brexit, αφού αποφασίστηκε ότι η χώρα οπωσδήποτε επιθυμεί, και θα προχωρήσει, στην έξοδο από την Ε.Ε. Το ερώτημα, ωστόσο, που τίθεται, ασφαλώς είναι: Ανήκε ποτέ πραγματικά η Βρετανία στη λεγόμενη ευρωπαϊκή οικογένεια; Θα απαντήσουμε ευθέως: Όχι. Και θα επιχειρήσω μια απλή ανάλυση.
Η ένταξη της Βρετανίας στην Ε.Ε. έγινε την 1η Ιανουαρίου 1973. Ας πάμε λίγο πιο πίσω, χρονικά, να εξετάσουμε την πορεία των σχέσεων της χώρας με την υπόλοιπη Ευρώπη. Στις 25 Μαρτίου του 1957, έξι χώρες υπέγραψαν τη Συνθήκη της Ρώμης, με την οποία αποφασίστηκε η ίδρυση της τότε Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητος (ΕΟΚ). Η Βρετανία δεν ήταν μεταξύ των χωρών αυτών, όπου πρωτεύοντα ρόλο και λόγο είχε η Γαλλία. Επί πρωθυπουργίας του Συντηρητικού Harold McMillan, η χώρα προχώρησε σε αίτηση για ένταξη στην ΕΟΚ. Αντιμετωπίζοντας τη σφοδρή αντίδραση του Γάλλου προέδρου, Σαρλ Ντεγκόλ, ο οποίος επέμενε –προφητικά θα λέγαμε– ότι: «Η φύση, η δομή και οι πραγματικότητες στην Αγγλία είναι διαφορετικές από αυτές της Ηπειρωτικής Ευρώπης». Άσκησε δύο φορές βέτο, ο Ντεγκόλ. Αυτό όμως δεν εμπόδισε τους Βρετανούς να ενταχθούν στην ΕΟΚ λίγο αργότερα. Το 1983, επί πρωθυπουργίας του Εργατικού Harold Wilson, ετέθη θέμα εξόδου από την ευρωπαϊκή οικογένεια. Η ήττα, ωστόσο, από τους Συντηρητικούς της Σιδηράς Κυρίας, Margaret Thatcher, έθεσε τέλος στην πρωτοβουλία αυτή. Αλλά αυτά είναι για την Ιστορία και μόνο.
Σήμερα, αναμένουμε κάποια συμπεράσματα. Να το δούμε σφαιρικά, διότι από εκείνη την εποχή δρομολογήθηκε η ανάμιξη και ο καθοριστικός ρόλος των Βρετανών στην Ευρώπη. Μεταφορικά, λοιπόν, η Βρετανία είναι το «μακρύ χέρι», ο Δούρειος Ίππος, των ΗΠΑ στα ευρωπαϊκά ζητήματα. Δηλαδή, το Σχέδιο Μάρσαλ, με το οποίο οι ΗΠΑ ήλεγχαν οικονομικά τις ευρωπαϊκές χώρες αντικαταστάθηκε με την εισδοχή της αδελφής –των ΗΠΑ– χώρας. Τώρα έχουμε την εξής τελική διαμόρφωση. ΗΠΑ (ειδικά τώρα με τον Ντόλαντ Τραμπ), Βρετανία, από τη μια, και τουρκική περιφερειακή υπερδύναμη στα Ανατολικά αποτελούν ασφυκτικό εναγκαλισμό των υπολοίπων ευρωπαϊκών κρατών, που προσπαθούν να «σηκώσουν κεφάλι», οικονομικά, γεωπολιτικά κ.λπ. Με το επικείμενο Brexit, υπό τις ευλογίες και του Τραμπ (που ήταν και ο πρώτος που συνεχάρη τον Σουλτάνο για το δημοψήφισμα) η θανάσιμη λαβίδα για τις Ευρωπαϊκές Δημοκρατίες κλείνει.
