Ένα από τα κυριότερα σφάλματα της πολιτικής ιστορίας, ενδεχομένως των τελευταίων χρόνων, στη δόλια μας πατρίδα, είναι η καλλιεργημένη παντοιοτρόπως αντίληψη ότι κάθε κυβέρνηση, επί παντός επιστητού ή δυνητικού θέματος-προβλήματος στη διακυβέρνηση του τόπου, οφείλει να δρα αποσπασματικά διατρανώνοντας ότι βρήκε καμένη γη και ξεκινάει από το μηδέν. Ακόμα και αν δεν γινόταν έτσι εκ των πραγμάτων, όσοι επιβίωναν των σαρωτικών αλλαγών στη στελέχωση των υπουργείων και των κρατικών μηχανισμών αντιμετώπιζαν την πολιτική δυστοκία στη συνέχιση εγκαθιδρυμένων προγραμμάτων με μακροχρόνια στόχευση.
Το ίδιο συνέβη και με τη διαχρονική διαπραγμάτευση του εθνικού θέματος με φανερούς σφετεριστές εθνικών μας δικαιωμάτων, συμμάχους και εταίρους σε ανίερες υπόγειες συμφωνίες. Δεν αποτελεί σφάλμα η φιλοδοξία να θέλεις και να πιστεύεις ότι μπορείς να χειριστείς καταστάσεις πιο αποτελεσματικά από τους προκατόχους σου. Δεν γίνεται όμως να αγνοείς ότι τελικά η διακυβέρνηση μιας χώρας και η διαπραγμάτευση πάνω σε θέματα οιασδήποτε σημασίας και ο χειρισμός των αναγκών και προσδοκιών ενός λαού είναι σαν τη σκυταλοδρομία, αρπάζεις τη σκυτάλη που σου δίνει οικειοθελώς ο προηγούμενος και τρέχεις βάζοντας τα δυνατά σου να φέρεις το καλύτερο αποτέλεσμα.
Στην Κύπρο όμως ο κάθε πολιτικός, αρχηγός ή αρχηγίσκος, βλέπει τον εαυτό του σαν τον απελευθερωτή, τον σωτήρα, τον έναν και μοναδικό που θα σβήσει τα παλιά και θα δημιουργήσει τα νέα επιδιώκοντας την πάση θυσία παραμονή στον θώκο και έτσι ούτε συνέχεια, ούτε ροή, ούτε μακροχρόνιο αποτέλεσμα. Οι πολίτες απορούν πώς είναι δυνατόν (αν και κατά βάθος γνωρίζουν πολύ καλά) να είμαστε ως κράτος και ως κοινωνία τόσο πίσω, τόσο καθυστερημένοι σε σύγκριση με άλλες χώρες με μηδαμινή ιστορία σε σχέση με τη δική μας. Και οι πολιτικοί αστέρες διαγκωνίζονται για την παραμονή ή επάνοδό τους στη συμφέρουσα για αυτούς κυβερνητική θέση εξουσίας.
Στον τόπο μας τα τελευταία χρόνια είδαμε όλο αυτό το σκηνικό που περιγράφω να παίρνει σάρκα και οστά. Μόνο που τα δικά μας σαρκία είναι που κατατρώγονται με τις πολιτικές αυτών. Και όταν αυτές οι πολιτικές φτάνουν να φέρνουν την τύχη της Πατρίδας σε επικίνδυνες ατραπούς, με κίνδυνο να χάσουμε και την εθνική μας ταυτότητα, τότε, μέρες που είναι, το μόνο που μπορώ να ευχηθώ –αφού δεν μπορεί να γίνει μια αφετηρία μιας οικουμενικής πολιτικής απέναντι στα δύσκολα που μας περιμένουν, που αν μάλιστα λειτουργήσει πολωτικά και σχισματικά αλίμονο σε εμάς και στα παιδιά μας που θα ζήσουν την επανάληψη της ιστορίας όχι απλά ως φάρσα αλλά ως τραγωδία– το μόνο, λέω, που μπορώ να ευχηθώ στον λαό τούτου του τόπου, που «εν καμένος τζι εν θωρρεί ποττέ δροσιάν», είναι καλή Επ-Ανάσταση!
*Γενική γραμματέας Κίνησης Προάσπισης της Κυπριακής Δημοκρατίας
