Ζητώ συγγνώμη στις  επόμενες γενιές, σας ζητώ συγγνώμη που σας αφήνουμε με ένα πλανήτη γυμνό, από δέντρα, από περιβάλλον, από παιδεία, από ισότητα. Σας ζητώ συγγνώμη που μας αφήσατε εμάς να κάνουμε αυτό το κάτι, που τελικά ήταν ένα τίποτα. Σας ζητώ συγγνώμη που για τόσα χρόνια ακούμε, πιστεύουμε και ψηφίζουμε αυτούς που καθημερινά ψάχνουν δικαιολογίες για τα λάθη τους και για όσα θα έπρεπε να κάνουν μα δεν έκαναν.

Ζητώ συγγνώμη που το 50% από τα δέντρα που μας ταΐζουν, που μας δίνουν ζωή έχουν εξαφανιστεί από ανθρώπινες πράξεις μέσα σε μόνο εκατό χρόνια. Συγγνώμη που μολύναμε τόσο πολύ τους ωκεανούς με αποτέλεσμα να μην μπορείς να κολυμπήσεις. Συγγνώμη που χτίσαμε ένα κόσμο που η σοφία του είναι βασισμένη στο εμπόριο χρυσού και μαύρου χρυσού, στο εμπόριο όπλων και συνάμα στο εμπόριο φαρμάκων. Ζητώ συγγνώμη που ακόμη αφήνουμε περίπου ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους να πεινούν σε κάθε άκρη της γης ενώ θα μπορούσαμε να τους σώσουμε με απλούς τρόπους. Συγγνώμη που δημιουργούμε κάθε μέρα πολέμους και αίματα αντί να προσπαθούμε να σώσουμε ότι μας απέμεινε. Συγγνώμη που ταξιδεύουμε σε άλλους πλανήτες για να βρούμε ζωή ενώ τον δικό μας πλανήτη, τη δική μας ζωή, τον καταστρέψαμε. Συγγνώμη που γίναμε τόσο έξυπνοι αλλά όχι τόσο έξυπνοι για το δικό μας καλό. Συγγνώμη που αφήσαμε την παιδεία όπως ήταν το 1800! Συγγνώμη που εξαφανίζουμε δέκα χιλιάδες είδη ζώων κάθε χρόνο χωρίς κανένα απολύτως σοβαρό λόγο. Συγγνώμη που ξεχάσαμε πως είμαστε κι εμείς ένα μέρος της φύσης και όχι η φύση ένα μέρος σε εμάς. Συγγνώμη που αντικαταστήσαμε τη λέξη αγάπη με τη λέξη μίσος, τη λέξη συμπόνια με τη λέξη απαξίωση, τη λέξη ισότητα με τη λέξη «διαφορετικός», τη λέξη σοφία με τη λέξη πόλεμος. Συγγνώμη που καθημερινά το μόνο που ακούς και βλέπεις στην τηλεόραση σου είναι σκουπίδια, βία και σεξ.

Ξέρεις τι; Ναι ο κόσμος μπορεί να φαίνεται πως φτάνει στο τέλος του, ναι ίσως δεν πρέπει να σου ζητώ εγώ αυτή τη συγγνώμη, ναι σου έχω γράψει μόνο την παρένθεση απ’ όλα αυτά που συμβαίνουν καθημερινά στον κόσμο μας. Μπορούν να αλλάξουν όλα όμως πολύ εύκολα. Μπορούν να αλλάξουν όταν εσύ κι εγώ δούμε το εμείς για μία φορά, όταν απαξιώσουμε και τιμωρήσουμε στα αλήθεια αυτή την πολιτική εταιρεία που μας ελέγχει επειδή εμείς την αφήνουμε να μας ελέγχει. Ναι το ξέρω, δεν είναι όλα μαύρα αλλά μόνο τα μαύρα μας δείχνουν και μας δίνουν. Όλα ξεκινούν από τη ρίζα, και η ρίζα για τα πάντα είμαστε εμείς, και από εμάς εξαρτάται το πώς θα συνεχίσει να  αναπνέει το δέντρο στον Αμαζόνιο, το δέντρο έξω από το σπίτι σου, το λιοντάρι στην Αφρική, το αδέσποτο σκυλί και το γατί της γειτονιάς σου, ο λαός του Μπαγκλαντές που αναπνέει τοξικά αέρια και οι κάτοικοι του Κοτσιάτη που αναπνέουν σκουπίδια. Όλα θα αλλάξουν όταν σταματήσουμε να ρίχνουμε τα σκουπίδια μας έξω από το σπίτι μας πιστεύοντας ότι θα καθαρίσουμε ενώ μεγαλώνουμε το πρόβλημα πιο πολύ. Θα αλλάξουν όταν αυτό που διαβάζεις δεν μπεις στον κόπο να ψάξεις ποιος το έγραψε αλλά να σκεφτείς γιατί το έγραψε.

«Μόνο όταν το τελευταίο δέντρο έχει πεθάνει και ο τελευταίος ποταμός δηλητηριαστεί και το τελευταίο ψάρι πιαστεί θα συνειδητοποιήσουμε πως δεν μπορούμε να φάμε τα λεφτά.» – Ινδιάνικη Παροιμία

* Φοιτητής Δημοσιογραφίας.